اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و شصت و سوم
وَلا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلا جِئْنَاكَ بِالْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِيرًا (٣٣)
الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَى وُجُوهِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ أُولَئِكَ شَرٌّ مَكَانًا وَأَضَلُّ سَبِيلا (٣٤)
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًا (٣٥) فَقُلْنَا اذْهَبَا إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَدَمَّرْنَاهُمْ تَدْمِيرًا (٣٦)
وَقَوْمَ نُوحٍ لَمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنَاهُمْ وَجَعَلْنَاهُمْ لِلنَّاسِ آيَةً وَأَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا (٣٧)
وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَيْنَ ذَلِكَ كَثِيرًا (٣٨وَكُلا ضَرَبْنَا لَهُ الأمْثَالَ وَكُلا تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا (٣٩)
وَلَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَفَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا بَلْ كَانُوا لا يَرْجُونَ نُشُورًا (٤٠) وَإِذَا رَأَوْكَ إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلا هُزُوًا أَهَذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولا (٤١)
إِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ آلِهَتِنَا لَوْلا أَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَا وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلا (٤٢)
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلا (٤٣)
33. and no example or similitude do they bring (to oppose or to find fault In You or In This Qur'ân), but we reveal to You the Truth (against that similitude or example), and the better explanation thereof.
34. those who will be gathered to Hell (prone) on their faces, such will be In an evil state, and Most astray from the (Straight) Path.
35. and indeed we gave Mûsa (Moses) the Scripture [the Taurât (Torah)], and placed his brother Hârûn (Aaron) with Him as a helper;
36. and we said: "Go You both to the people who have denied Our Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.)." Then we destroyed them with utter destruction.
37. and Nûh's (Noah) people, when they denied the Messengers we drowned them, and we made them as a sign for mankind. and we have prepared a painful torment for the Zâlimûn (polytheists and wrong-doers, etc).
38. and (also) 'Ad and Thamûd, and the dwellers of Ar-Rass, and many generations In between.
39. and for each of them we put forward examples (as proofs and lessons, etc.), and each (of them) we brought to utter ruin (because of their disbelief and evil deeds).
40. and indeed they have passed by the town [of Prophet Lout (
41. and when they see You (O Muhammad ), they treat You Only as a mockery (saying):"Is This the one whom Allâh has sent as a Messenger?
42. "He would have nearly misled us from Our âliha (gods), had it not been that we were patient and constant In their worship!" and they will know when they see the torment, who it is that is Most astray from the (Right) Path!
43. have You (O Muhammad ) seen Him who has taken as his Ilâh (God) his own desire? would You Then be a Wakîl (a Disposer of his affairs or a watcher) over him?
33* و هيچ مَثَلى از بهانه ها و طعنه ها براى تو نياورند، مگر آن كه پاسخ به حقّ و بهترين بيان را براى تو آورديم .
34* كسانى كه بر صورت هاشان به سوى جهنّم محشور مى شوند، آنان بدترين مكان را دارند و منحرف ترين راه را مى روند.
35* و همانا به موسى كتاب (تورات) داديم وبرادرش هارون را كمك وهمراه او قرار داديم . 36* پس به آن دو گفتيم: براى اتمام حجّت به سوى قومى كه آيات مارا تكذيب كردند برويد. آنگاه آنان را به خاطر عنادشان به سختى قلع وقمع كرديم .
37* و قوم نوح كه پيامبران را تكذيب كردند، غرق نموديم و آنان را براى مردم (تاريخ)عبرت قرار داديم و براى ستمكاران عذابى دردناك آماده نموديم .
38* و قوم عاد و ثمود و اصحاب رَسّ و نسل هاى فراوان ميان آنان را هلاك كرديم . 39* و براى هر يك نمونه هايى براى پند گرفتن آورديم و چون عبرت نگرفتند همه را به سختى نابود كرديم .
40* همانا مشركان مكّه به هنگام مسافرت به شام بر منطقه اى كه باران بلا بر آن باريده بود و سنگباران شده بودند گذر كردند. آيا آن را نمى ديدند تا پند گيرند؟ چرا، منطقه ى قوم لوط را ديدند ولى عبرت نگرفتند زيرا آنان به قيامت و رستاخيز اميد و ايمانى نداشتند. 41* و هرگاه كفّار تو را ببينند، جز به مسخره ات نگيرند، حرف آنان اين است كه آيا اين همان كسى است كه خداوند او را پيامبر قرار داده است؟
42* اگر ما بر پرستش بت ها مقاومت نمى كرديم، نزديك بود كه اين شخص ما را از خدايانمان منحرف كند. آن گاه كه عذاب را ببينند خواهند دانست كه چه كسى گمراه تر است .
43* آيا كسى كه هواى نفس خود را معبود خود قرار داده است ديده اى؟ آيا تو مى توانى وكيل او باشى و به دفاع از او برخيزى و او را هدايت كنى؟
33. ils ne t'apporteront aucune parabole, sans que nous ne t'apportions la vérité avec la meilleure interprétation.
34. ceux qui seront traînés [ensemble] sur leurs visages vers l'Enfer, Ceux-là seront dans la pire des situations et les plus égarés hors du chemin droit.
35. en effet, nous avons apporté à Moïse le Livre et Lui avons assigné son frère Aaron comme assistant.
36. puis nous avons dit: ‹Allez tous deux vers les gens qui ont traité de mensonge nos preuves›. nous les avons ensuite détruits complètement.
37. et le peuple de Noé, quand ils eurent démenti les messagers, nous les noyâmes et en fîmes pour les gens un signe d'avertissement. et nous avons préparé pour les injustes un châtiment douloureux.
38. et les Aad, les Tamud, les gens d'Ar-Rass et de nombreuses générations intermédiaires!
39. a tous, Cependant, nous avions fait des paraboles et nous les avions tous anéantis d'une façon brutale.
40. ils sont passés par la cité sur laquelle est tombée une pluie de malheurs. ne la voient-ils donc pas? mais ils n'espèrent pas de résurrection!
41. et quand ils Te voient, ils ne Te prennent qu'en raillerie: ‹Est-ce là celui qu'Allah a envoyé comme messager?
42. Peu s'en est fallu qu'il ne nous égare de nos divinités, Si ce n'était Notre attachement patient à elles!›. Cependant, ils sauront quand ils verront le châtiment, qui est le plus égaré en son chemin.
43. ne vois-tu pas celui qui a fait de Sa passion Sa divinité? Est-ce à Toi d'être un garant pour Lui ?

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و شصت و دوم
وَقَالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا (٢١)
يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرَى يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَحْجُورًا (٢٢)
وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا (٢٣) أَصْحَابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلا (٢٤)
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلا (٢٥)الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَنِ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكَافِرِينَ عَسِيرًا (٢٦)
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلا (٢٧) يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلانًا خَلِيلا (٢٨)
لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلإنْسَانِ خَذُولا (٢٩) وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا (٣٠)
وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ وَكَفَى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَنَصِيرًا (٣١)
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً كَذَلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلا (٣٢)
21. and those who expect not for a Meeting with us (i.e. those who deny the Day of Resurrection and the life of the Hereafter), say: "Why are not the angels sent down to us, or why do we not see Our Lord?" indeed they think too highly of themselves, and are scornful with great pride.
22. on the Day they will see the angels, no glad tidings will there be for the Mujrimûn (criminals, disbelievers, polytheists, sinners, etc.) that Day. and they (angels) will say: "All kinds of glad tidings are forbidden for you," [none will be allowed to enter
23. and we shall turn to whatever deeds they (disbelievers, polytheists, sinners, etc.) did, and we shall make such deeds as scattered floating particles of dust.
24. the dwellers of
25. and (remember) the Day when the heaven shall be rent asunder with clouds, and the angels will be sent down, with a Grand descending.
26. the sovereignty on that Day will be the true (sovereignty), belonging to the Most Beneficent (Allâh), and it will be a hard Day for the disbelievers (those who disbelieve In the Oneness of Allâh Islâmic Monotheism).
27. and (remember) the Day when the Zâlim (wrong-doer, oppressor, polytheist, etc.) will bite at his hands, He will say: "Oh! would that I had taken a Path with the Messenger ( Muhammad ).
28. "Ah! woe to Me! would that I had never taken so-and-so as a friend!
29. "He indeed led Me astray from the Reminder (this Qur'ân) after it had come to
30. and the Messenger (Muhammad) will say: "O My Lord! Verily, My people deserted This Qur'ân (neither listened to it, nor acted on its laws and Orders).
31. Thus have we made for Every Prophet an enemy among the Mujrimûn (disbelievers, polytheists, criminals, etc.). but Sufficient is Your Lord as a Guide and helper.
32. and those who disbelieve say: "Why is not the Qur'ân revealed to Him All at once?" Thus (it is sent down In parts), that we may strengthen Your heart thereby. and we have revealed it to You gradually, In stages. (it was revealed to the Prophet In 23 years.).
21* و كسانى كه به ملاقات ما اميد ندارند و رستاخيز را قبول نمى كنند گفتند: چرا فرشتگان بر ما نازل نمى شوند و يا چرا پروردگارمان را نمى بينيم؟ قطعاً آنان در نفس خود استكبار ورزيدند و سركشى بزرگى كردند.
22* روزى كه فرشتگان را مى بينند، آن روز براى گناهكاران مژده اى نيست، بلكه روز كيفر آنهاست و فرشتگان به مجرمان مى گويند: بهشت براى شما حرام و ممنوع است .
23* ما به سراغ هر عملى كه به عنوان خيرات انجام داده اند مى رويم و آن را غبارى پراكنده مى سازيم . 24* در آن روز، اهل بهشت جايگاه خوش و آسايشگاه نيكويى دارند.
25* و روزى كه آسمان با ابرها بشكافد و فرشتگان فروآيند فروآمدنى .26* در آن روز، فرمانروايىِ بر حقّ، از آن خداى رحمان است و روزى است كه بر كافران سخت و سنگين است .
27* و روزى كه ستمكار (مشرك) دو دست خود را از روى حسرت به دندان مى گزد و مى گويد: اى كاش با پيامبر همراه مى شدم . 28* اى واى بر من! كاش فلانى را دوست خود نمى گرفتم .
29* رفيق من بعد از آن كه حقّ از طرف خدا براى من آمد، مرا گمراه ساخت و شيطان هنگام اميد، انسان را رها مى كند. 30* پيامبر در روز قيامت از روى شكايت مى گويد: پروردگارا! قوم من اين قرآن را رها كردند.
31* و ما اين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از گناهكاران قرار داديم و پروردگارت براى راهنمايى و حمايت تو كافى است .
32* و كسانى كه كفر ورزيدند، بهانه ى ديگرى آورده و گفتند: چرا تمام قرآن يكجا بر او نازل نشده است؟ غافل از آن كه ما اين گونه نازل كرديم تا دل تو را به وسيله ى آن استوار كنيم و آن را به تدريج و آرامى بر تو خوانديم .
21. et ceux qui n'espèrent pas nous rencontrer disent: ‹Si seulement on avait fait descendre sur nous des Anges ou Si nous pouvions voir Notre Seigneur!› en effet, ils se sont enflés d'orgueil en eux-mêmes, et ont dépassé les limites de l'arrogance.
22. le Jour où ils verront les anges, ce ne sera pas une bonne nouvelle, ce jour-là, pour les injustes, ils (les Anges) diront: ‹Barrage totalement défendu›!
23. nous avons considéré l'oeuvre qu'ils ont accomplie et nous l'avons réduite en poussière éparpillée.
24. les gens du Paradis seront, ce jour-là, en meilleure demeure et Au plus beau lieu de repos.
25. et le Jour où le ciel sera fendu par les nuages et qu'on fera descendre des anges,
26. ce jour-là, la vraie royauté appartient Au Tout Miséricordieux, et ce sera un Jour difficile aux infidèles.
27. le Jour où l'injuste se mordra les deux mains et dira: ‹[Hélas pour moi!] Si seulement j'avais suivi chemin avec le messager!...
28. Malheur à moi! Hélas! Si seulement Je n'avais pas pris ‹Un tel› pour ami!...
29. il m'a, en effet, égaré loin du rappel [le Coran], après qu'il me soit parvenu›. et le Diable déserte l'homme (après l'avoir tenté).
30. et le Messager dit: ‹Seigneur, Mon peuple a vraiment pris ce Coran pour une chose délaissée!›
31. C'est Ainsi que nous fîmes à chaque prophète un ennemi Parmi les criminels. mais Ton Seigneur suffit comme guide et comme soutien.
32. et ceux qui ne croient pas disent: ‹Pourquoi n'a-t-on pas fait descendre sur Lui le Coran en une seule fois?› nous l'avons révélé Ainsi pour raffermir Ton coeur. et nous l'avons récité soigneusement.

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
به نام دوست دار مهرباني
خلاصه ای از داستان های جزء هجدهم
در ابتدای این جزء داستانهایی از بشارت پیامبران اولوالعزم و انکار منکرینشان آمده است . مثلی از نوح نبی به میان آمده که به قومش میفرمود : اى قوم من !خداوند يكتا را بپرستيد كه جز او معبودى براى شما نيست ، جمعيت اشرافى از قوم نوح كه كافر بودند, گفتند: اين مرد جز بشرى همچون شما نيست كه مى خواهد بر شما برترى جويد، و به اين ترتيب انسان بودنش را نخستين عيبش دانستند و به دنبال آن متهمش ساختند كه او يك فرد سلطه جو است، سپس افزودند: و اگر خدا مى خواست رسولى بفرستد فرشتگانى نازل مى كرد و بـراى تـكـمـيـل ايـن استدلال واهى گفتند: ما هرگز چنين چيزى را از نياكان پيشين خود نـشنيده ايم كه انسانى دعوى نبوت كند و خود را نماينده خدا بداند.
ولـى ايـن سخنان بى اساس در روح اين پيامبر بزرگ اثر نكردونوح همچنان به دعوت خود ادامـه مى داد و نشانه اى از برترى جويى وسلطه طلبى در كار او نبود, لذا او را به اتهام ديگرى متهم سـاخـتند و آن اتهام جنون و ديوانگى بود كه همه پيامبران الهى و رهبران راستين را در طول تـاريخ به آن متهم ساختند, گفتند: او فقط مردى است كه به نوعى جنون مبتلاست ,پس مدتى در بـاره او صـبـر كنيد تا مرگش فرا رسد و يا از اين بيمارى رهايى يابد!
اذيت و آزار اين قوم سركش تنها منحصر به اين امور نبود بلكه با هر وسيله اى توانستند او را در فشار ومنحتى قرار دادند و نوح هنگامى كه از تلاشهاى خود مـايـوس شـد و جـز گـروه انـدكـى ايـمان نياوردند از خدا تقاضاى كمك كرد ، گفت :پروردگارا! مرا در برابر تكذيبهايى كه كردند يارى كن.
در اينجا فرمان پروردگار فرا رسيد و مقدمات نجات نوح و ياران اندكش و نابودى مشركان لجوج فراهم شد. مـا بـه نوح وحى كرديم كه : كشتى را در حضور ما مطابق وحى ما بساز
پس هنگامى كه فرمان ما (براى غرق آنان) فرا رسد, وآب از تنور بجوشد (كه نـشـانـه فرارسيدن طوفان است). از هر يك از انواع حيوانات يك جفت (نر و ماده) در كشتى سوار كن و هـمـچـنين خانواده ات را مگر آنها [همسر و فرزند كافرت] كه قبلا وعده هلاكشان داده شده است ، و بـاز اضـافه مى كند: و ديگر درباره ستمگران (كه هم بر خويش ستم كردند وهم بر ديگران) با مـن سـخنى مگو كه آنها همگى غرق خواهند شد و جاى شفاعت و گفتگو نيست. و هنگامى كه تو و همه كسانى كه با توهستند بر كشتى سوار شديد و استقرار يافتيد (سپاس خدا را به خاطر اين نعمت بزرگ به جا آور) و بگو: ستايش براى خدايى است كه ما را از قوم ستمگر نجات بخشيد ، از درگـاهـش چنين تقاضا كن بگو: پروردگارا! مرا درمنزلگاهى پربركت فرود آر, و تو بهترين فرود آورندگانى ، در اين آيه اشاره به مجموع اين داستان كرده , مى گويد: در اين (ماجراى نوح وپيروزيش بـر ستمكاران ومجازات اين قوم سركش به شديدترين وجه)آيات و نشانه هايى (براى صاحبان عقل و انديشه) است.
پس از داستان نوح داستای غم انگیز از قوم ثمود به میان آمده :
سپس جمعيت ديگرى را بعد از آنها به وجود آورديم وقوم تازه اى به روى كار آمدند، و در ميان آنها رسـولـى از خـودشـان فرستاديم كه : پروردگار يكتا رابپرستيد جز او معبودى براى شما نيست ، با اين همه ازشرك و بت پرستى پرهيز نمى كنيد. منظور ((قوم ثمود)) است كه در سرزمينى در شمال حجاز زندگى مى كردند وپيامبر بزرگ الهى ((صـالـح)) براى هدايت آنها مبعوث شد, آنها كفر ورزيده و راه طغيان پيش گرفتند, سرانجام به وسيله صيحه آسمانى (صاعقه اى مرگبار) از ميان رفتند، ولى اشرافيان (خودخواه) از قوم او كه كافر بودند, و ديدار آخرت را تكذيب مى كردند, و درزندگى دنيا به آنان ناز و نعمت داده بوديم گفتند: اين بشرى است مثل شـمـا, از آنچه شما مى خوريد مى خورد, و از آنچه مى نوشيد مى نوشد پس چگونه مى تواندپيامبر بـاشـد؟ سـپـس بـه يكديگر گفتند: اگر شما بشرى همانند خودتان را اطاعت كنيد بطور قطع زيانكاريد! ، سـپـس بـه انـكـار معاد كه هميشه قبول آن سدى بر سر راه خودكامگان و هوسرانان است پـرداخـتـه و گـفتند: آيا (اين مرد) به شما وعده مى دهدهنگامى كه مرديد و خاك و استخوان (پوسيده) شديد باز هم از قبرها بيرون مى آييد و حيات نوينى را آغاز مى كنيد؟! ، هيهات! هيهات! از اين وعده هايى كه به شما داده مى شود))وعده هاى بى اساس و توخالى! ، اصـلا مـگـر مـمكن است انسانى كه مرد و خاك شد و ذرات آن به هر سوپراكنده گشت بازهم به زندگى باز گردد؟ چنين چيزى محال است محال!.
سرانجام به عنوان يك جمع بندى در اتهامى كه نسبت به پيامبرشان داشتند چنين گفتند: او فـقط مردى دروغگوست كه بر خدا افترا بسته , وما هرگز به او ايمان نخواهيم آورد!
هـنـگامى كه غرور و طغيان آنها از حد گذشت و بى شرمى را درانكار رسالت و معجزات و دعـوت انـسـان سـاز پيامبرشان به آخرين حد رساندند, وخلاصه بر همه آنها اتمام حجت شد, اين پيامبر بزرگ الهى رو به درگاه خدا كرد و گفت : پروردگارا! مرا در مقابل تكذيبهاى آنها يارى كن ، آنها هر چه توانستند گفتند و هر تهمتى مى خواستند زدند, تو مرا كمك فرما.
پروردگار جهان به او فرمود: آنها به زودى از كار خود پشيمان خواهند گشت و ميوه درخـت تـلخى را كه نشانده اند خواهند چشيد ، اما زمانى پشيمان مى شوند كه سودى به حالشان ندارد.
هـمـين طور شد ناگهان صيحه آسمانى آنها را به حق زير ضربات خود فرو گرفت ، صـاعـقه اى مرگبار با صدايى وحشت انگيز و مهيب فرود آمد, همه جا را تكان داد و درهم كوبيد و ويـران كـرد, و اجساد بى جان آنها را روى هم ريخت , به قدرى سريع و كوبنده بود كه حتى قدرت فرار از خانه هاشان پيدا نكردند و در درون همان خانه هايشان مدفون گشتند.
چـنـانـكه قرآن در پايان اين آيات مى گويد: ما آنها را همچون خار و خاشاك درهم كوبيده شده روى سيلاب قرار داديم ، ((دور باد قوم ستمگر)) از رحمت خداوند!
پس از پايان داستان قوم ثمود, قرآن در اينجا به اقوام ديگرى كه بعد از آنها وقبل از موسى (ع ) روى كـار آمدند اشاره كرده , مى گويد: سپس اقوام ديگرى را پس ازآنها پديد آورديم ، اما اين اقوام و طوائف گوناگون هركدام داراى زمان و اجل معينى بودند و هنگامى كه فرمان قطعى پايان حيات آنها صادر مى شد از ميان مى رفتند, نه يك لحظه زودتر و نه ديرتر.
اين معلمان آسمانى يكى پس از ديگرى مى آمدند و مى رفتند, ولى اقوام سركش همچنان بر كفر و انـكـار خـود بـاقـى بـودند بطورى كه هر زمان رسولى براى (هدايت)قومى مى آمد او را تكذيب مى كردند، هـنـگـامـى كـه ايـن كفر و تكذيب از حد گذشت و به قدر كافى اتمام حجت شد ما اين امتهاى سركش را يكى پس از ديگرى هلاك نموديم.
و بعد به سراغ قوم موسی و معجزات او رفته می فرماید: آرى ! مـوسـى و برادرش هارون را با اين آيات و سلطان مبين فرستاديم به سوى فرعون و اطرافيان اشرافى و مغرور او ، ولـى (فـرعـون و اطـرافـيـانـش) اسـتـكبار كردند، گفتند: آيا مابه دو انسان همانند خـودمـان ايـمـان بـياوريم در حالى كه قوم آنها (بنى اسرائيل)بندگان و بردگان ما هستند؟!، پس موسى و هارون را تكذيب كردند و سـرانـجـام هـمـگـى هلاك و نابود شدند. در هـمـيـن مـرحـلـه بود كه: ما به موسى كتاب آسمانى داديم شايد آنان [بنى اسرائيل] هدايت شوند.
در آخـريـن مـرحـله از شرح سرگذشت پيامبران اشاره كوتاه و مختصرى به حضرت مسيح (ع) و همچنين مادرش مريم كرده , مى گويد: و ما فرزند مريم ومادرش را آيت و نشانه اى (از عظمت و قدرت خود) قرار داديم ، و آنها را در سرزمين بلندى كه داراى آرامش و امنيت و آب جارى بود جاى داديم ، احـتـمـال دارد كـه جـمله فوق اشاره به محل تولد مسيح (ع) دربيابان بيت المقدس باشد, جايى كه خـداونـد آن را مـحـل امـنـى براى اين مادر و فرزند قرارداد, وآب گوارادر آن جارى ساخت و از درخت خشكيده خرما به او روزى مرحمت كرد.
داستان هایی در شان نزول آیات سوره نور :
سعدبن عباده (بزرگ انصار) خدمت پيامبر(ص) درحضور جمعى از اصحاب چنين عـرض كـرد: اى پـيامبر خدا! هرگاه نسبت دادن عمل منافى عفت به كسى داراى اين مجازات اسـت كه اگر آن را اثبات نكند بايدهشتاد تازيانه بخورد پس من چكنم اگر وارد خانه ام شدم و با چشم خود ديدم مردفاسقى با همسر من در حال عمل خلافى است , اگر بگذارم تا چهار نفر بيايند و بـبـيـندو شهادت دهند او كار خود را كرده است , و اگر بخواهم او را به قتل برسانم كسى ازمن بـدون شـاهـد نـمـى پذيرد و به عنوان قاتل قصاص مى شوم , و اگر بيايم و آنچه راديدم به عنوان شكايت بگويم هشتاد تازيانه بر پشت من قرار خواهد گرفت !
در ايـنجا قرآن يك استثنا و تبصره اى بر حكم قذف بيان كرده به اين معنى كه اگر شوهرى همسر خـود را مـتهم به عمل منافى عفت كند و بگويد او را در حال انجام اين كار خلاف با مرد بيگانه اى ديـدم حـد قـذف (هشتاد تازيانه) در مورد اواجرا نمى شود, و از سوى ديگر ادعاى او بدون دليل و شاهد نيز در مورد زن پذيرفته نخواهد شد.
در ايـنـجـا قـرآن راه حلى پيشنهاد مى كند كه مساله به بهترين صورت وعادلانه ترين طريق حل مى گردد و آن اين كه نخست بايد شوهر چهار بار شهادت دهد كه در اين ادعا راستگو است .
و بـه ايـن تـرتيب زن در برابر پنج بار گواهى مرد, دائر به آلودگى او, پنج بارگواهى بر نفى اين اتهام مى دهد چهار بار با اين عبارت : خدا را به شهادت مى طلبم كه او در اين نسبتى كه به من داده است دروغ مى گويد. و در پنجمين بار مى گويد: غضب خدا بر من باد اگر او راست مى گويد.
انـجـام ايـن بـرنامه در فقه اسلامى به مناسبت كلمه ((لعن)) در عبارات فوق ((لعان)) ناميده شده است.
-از امام باقر(ع ) چنين نقل شده است كه جوانى از انصاردر مسير خود با زنى روبرو شـد چـهـره آن زن نظر آن جوان را به خود جلب كرد تااينكه وارد كوچه تنگى شد باز همچنان به پشت سر خود نگاه مى كرد ناگهان صورتش به ديوار خورد و تيزى استخوان يا قطعه شيشه اى كه در ديـوار بـود صـورتـش را شكافت ! با خود گفت به خدا سوگند من خدمت پيامبر مى روم و اين ماجرا رابازگو مى كنم , هنگامى كه چشم رسول خدا به او افتاد فرمود: چه شده است ؟.
و جوان ماجرا را نقل كرد, در اين هنگام جبرئيل , پيك وحى خدا نازل شد و و خدا آنچه را آشكار مى كنيد و پنهان مى داريدمى داند.
در بعضى از روايات مى خوانيم كه آيه 62 در مورد((حنظلة بن ابى عياش)) نازل شـده اسـت كـه در هـمـان شـب كـه فـرداى آن جـنگ احد درگرفت مى خواست عروسى كند, پيامبر(ص) با اصحاب و ياران مشغول به مشورت درباره جنگ بود, او نزد پيامبر(ص ) آمد و عرضه داشت كه اگر پيامبر(ص) به اواجازه دهد آن شب را نزد همسر خود بماند, پيامبر(ص) به او اجازه داد.
صـبـحـگـاهان به قدرى عجله براى شركت در برنامه جهاد داشت كه موفق به انجام غسل نشد, با همان حال وارد معركه كارزار گرديد, و سرانجام شربت شهادت نوشيد.
پـيـامـبـر(ص) دربـاره او فـرمود: فرشتگان را ديدم كه حنظله را درميان زمين وآسمان غسل مى دهند! لذا بعد از آن حنظله به عنوان ((غسيل الملا ئكه)) ناميده شد.
داستان پرماجراى افك 
شخص بى گناهى را به هنگام نزول آيات 11ـ 16 متهم به عمل منافى عفت نموده بودند, و اين شايعه در جامعه پخش شده بود، و نـيز گروهى از منافقان به ظاهر مسلمان مى خواستند از اين حادثه بهره بردارى غرض آلودى به نـفـع خـويش و به زيان جامعه اسلامى و متزلزل ساختن وجاهت عمومى پيامبر كنند كه اين آيات فـوق نـازل شـد و بـا قاطعيت بى نظيرى با اين حادثه برخورد كرد, و منحرفان بد زبان و منافقان تيره دل را محكم بر سر جاى خودنشاند.
خلاصه اي مطالب اجتماعي جز، هجدهم
از آنجا كه در گذشته مجازات شديدى براى زن و مرد زناكار بيان شده بود و ممكن است اين مـوضـوع دسـتاويزى شود براى افراد مغرض و بى تقوا كه از اين طريق افراد پاك را مورد اتهام قرار دهند, بلافاصله بعد از بيان مجازات شديدزناكاران , مجازات شديد تهمت زنندگان را بيان مى كند .
نـخـسـت مى گويد: ((و كسانى كه زنان پاكدامن را متهم (به عمل منافى عفت )مى كنند, سپس چـهار شاهد (بر مدعاى خود) نمى آورند, آنها را هشتاد تازيانه بزنيد))! و به دنبال اين مجازات شديد, دو حكم ديگر نيز اضافه مى كند:.
((و هرگز شهادت آنها را نپذيريد)).
((و آنها همان فاسقانند)).
مى گويد: ((كسانى كه دوست مى دارند زشتيها و گناهان قبيح در ميان افراد بـا ايـمـان اشاعه يابد عذاب دردناكى دردنيا و آخرت دارند)).
نـخـسـت روى سـخن را به مؤمنان كرده , مى گويد: ((اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از گامهاى شـيطان پيروى نكنيد, و هركس از گامهاى شيطان پيروى كند (به انحراف و گمراهى و فحشا و منكر كشيده مى شود) چرا كه شيطان دعوت به فحشا ومنكر مى كند)).
هرگز يك انسان پاكدامن و با ايمان را نمى شود يك مرتبه در آغوش فسادپرتاب كرد, بلكه گام به گام اين راه را مى سپرد, وسرانجام گرفتار بدترين كبائرمى شود, درست به كسى مى ماند كه زمام خويش را به دست جنايتكارى سپرده اورا گام به گام به سوى پرتگاه مى برد, تا سقوط كند و نابود گردد, آرى اين است ((خطوات شيطان )).
مبارزه با چشم چرانى و ترك حجاب :. 
در اين قسمت به شرح وظايف زنان در اين زمينه مى پردازد, نخست به وظايفى كه مشابه مردان دارنـد اشـاره كـرده , مى گويد: ((و به زنان با ايمان بگو:چشمهاى خود را (از نگاه هوس آلود) فرو گيرند و دامان خود را حفظ نمايند)) و بـه ايـن ترتيب ((چشم چرانى )) همان گونه كه بر مردان حرام است بر زنان نيزحرام مى باشد, و پوشاندن عورت از نگاه ديگران , چه از مرد و چه از زن براى زنان نيز همانند مردان واجب است .
سپس به مساله حجاب كه از ويژگى زنان است ضمن سه جمله اشاره فرموده :
1ـ ((و آنـهـا نـبـايـد زيـنت خود را آشكار سازند جز آن مقدار كه طبيعتا ظاهراست )).
2ـ حـكـم ديگرى كه بيان شده اين است كه : ((و (اطراف ) روسرى هاى خود را بر سينه خود افكنند)) تا گردن و سينه با آن پوشانده شود.
3ـ در سـومـين حكم مواردى را كه زنان مى توانند در آنجا حجاب خود رابرگيرند و زينت پنهان خود را آشكار سازند با اين عبارت شرح مى دهد: ((و آنها نبايد زينت خود را آشكار سازند))، مگر در دوازده مورد:
1ـ ((براى شوهرانشان )). 2ـ ((يا پدرانشان )). 3ـ ((يا پدر شوهرانشان )). 4ـ ((يا پسرانشان )). 5ـ ((يا پسران همسرانشان )). 6ـ ((يا برادرانشان )). 7ـ ((يا پسران برادرانشان )). 8ـ ((يا پسران خواهرانشان )). 9ـ ((يا زنان هم كيششان )). 10ـ ((يا بردگانشان )) كنيزانشان. 11ـ ((يا مردان سفيهى كه تمايلى به زن ندارند)). 12ـ ((يـا كـودكـانى كه از امور جنسى مربوط به زنان آگاه نيستند)).
4ـ و بالاخره چهارمين حكم را چنين بيان مى كند: ((آنها به هنگام راه رفتن پاهاى خود را به زمين نـزنـنـد تـا زينت پنهانيشان دانسته شود)) و صداى خلخال كه برپا دارند بگوش رسد.
و اگر در گذشته كارهاى خلافى در اين زمينه انجام داده ايد اكنون از خطاهاى خود توبه كنيد و براى نجات و فلاح به سوى خدا آييد كه رستگارى تنها بر در خانه اوست .
بدون شك در عصر ما كه بعضى نام آن را عصر برهنگى و آزادى جنسى گذارده اند و افراد غربزده , بى بند و بارى زنان را جزئى از آزادى او مى دانند سخن ازحجاب گفتن براى اين دسته ناخوشايند و گاه افسانه اى است متعلق به زمانهاى گذشته !. ولـى مـفاسد بى حساب و مشكلات و گرفتاريهاى روزافزون كه از اين آزاديهاى بى قيد و شرط به وجود آمده سبب شده كه تدريجا گوش شنوايى براى اين سخن پيدا شود.
فلسفه حجاب چيز مكتوم و پنهانى نيست زيرا:
1ـ بـرهـنگى زنان كه طبعا پيامدهايى همچون آرايش و عشوه گرى و امثال آن همراه دارد مردان مخصوصا جوانان را در يك حال تحريك دائم قرار مى دهدتحريكى كه سبب كوبيدن اعصاب آنها و ايجاد هيجانهاى بيمارگونه عصبى و گاه سرچشمه امراض روانى مى گردد.
2ـ آمـارهـاى قـطـعـى و مـسـتـنـد نشان مى دهد كه با افزايش برهنگى در جهان ,طلاق و از هم گسيختگى زندگى زناشويى در دنيا بطور مداوم بالا رفته است , زيرا در((بازار آزاد برهنگى )) كه عـمـلا زنـان بـه صـورت كـالاى مشتركى (لااقل در مرحله غيرآميزشى جنسى ) درآمده اند ديگر قداست پيمان زناشويى مفهومى نمى تواندداشته باشد.
3ـ گسترش دامنه فحشا, و افزايش فرزندان نامشروع , از دردناكترين پيامدهاى بى حجابى است و دلائل آن مخصوصا در جوامع غربى كاملا نمايان است .
4ـ مـسـالـه ((ابـتـذال زن )) و ((سـقوط شخصيت او)) در اين ميان نيز حائز اهميت فراوان است هـنـگـامى كه جامعه زن را با اندام برهنه بخواهد, طبيعى است روز به روزتقاضاى آرايش بيشتر و خـودنـمـايـى افزونتر از او دارد, و هنگامى كه زن را از طريق جاذبه جنسيش وسيله تبلغ كالاها و دكـور اتاقهاى انتظار, و عاملى براى جلب جهانگردان و سياحان و مانند اينها قرار بدهد, در چنين جـامـعه اى شخصيت زن تاسرحد يك عروسك , يا يك كالاى بى ارزش سقوط مى كند, و ارزشهاى والاى انـسـانـى او بـكـلـى بـه دسـت فراموشى سپرده مى شود, و تنها افتخار او جوانى و زيبايى و خودنمائيش مى شود.
در چنين جامعه اى چگونه يك زن مى تواند يا ويژگيهاى اخلاقيش , علم وآگاهى و دانائيش جلوه كند, و حائز مقام والائى گردد؟!.
در اينجا به يكى ديگر از مهمترين طرق مبارزه با فحشا كه ازدواج ساده وآسان , و بى ريا و بى تكلف اسـت , اشـاره شـده , زيـرا ايـن نكته مسلم است كه براى برچيدن بساط گناه , بايد از طريق اشباع صحيح و مشروع غرائز وارد شد, مى فرمايد: ((و مردان و زنان بى همسر را همسر دهيد, و هـمـچـنـيـن غـلامـان و كنيزان صالح و درستكارتان را)).
بدون شك اصل تعاون اسلامى ايجاب مى كند كه مسلمانان در همه زمينه هابه يكديگر كمك كنند ولى تصريح به اين امر در مورد ازدواج دليل بر اهميت ويژه آن است و از آنـجـا كـه يك عذر تقريبا عمومى و بهانه همگانى براى فرار از زيربارازدواج و تشكيل خانواده مـسـاله فقر و نداشتن امكانات مالى است قرآن به پاسخ آن پرداخته , مى فرمايد: از فقر و تنگدستى آنـها نگران نباشيد و در ازدواجشان بكوشيدچرا كه ((اگر فقير و تنگدست باشند خداوند آنها را از فضل خود بى نياز مى سازد)) و خداوند قادر بر چنين كارى هست , چرا كه ((خداوند واسع و عليم است )).
از آنجا كه در گذشته سخن از بهانه هاى مختلفى بود كه منكران حق براى سرپيچى از دعوت پيامبران عنوان مى كردند, در اينجا خداوند از طرق اتمام حجت و بيدارسازى آنها سخن مى گويد.
نـخـست مى فرمايد: گاه آنها را مشمول نعمت خود مى سازيم تا بيدار شوند; ((و اگر به آنان رحم كـنـيم و گرفتاريها و مشكلاتشان را برطرف سازيم (نه تنها بيدارنمى شوند, بلكه ) در طغيانشان لـجـاجت مى ورزند و (در اين وادى ) سرگردان مى مانند))!.
و گاه آنها را با حوادث دردناك گوش مالى مى دهيم تا اگر از طريق رحمت و نعمت بيدار نـشـدنـد از ايـن راه بيدار شوند, ولى اين كار نيز در آنها مؤثرنيست , زيرا ((ما آنها را به عذاب و بلا گـرفتار ساختيم اما آنها نه در برابر پروردگارشان تواضع و انقيادى نشان دادند و نه به درگاه او توجه و تضرع مى كنند)).
بـه هـر حال ما به اين رحمتها و نعمتها و مجازاتهاى بيداركننده همچنان ادامه مى دهيم و آنـهـا نـيـز بـه طـغيان و سركشى و لجاجتشان , ((تا هنگامى كه درى از عذاب شديد به روى آنها بگشاييم و چنان گرفتار مى شوند كه ناگهان بكلى مايوس گردند)).
در تـعـقيب بحثهايى كه در قبل پيرامون سرسختى مشركان وگنهكاران درمسير باطلشان گـذشـت , در ايـنـجـا وضـع دردناكشان را به هنگامى كه در آستانه مرگ قرار مى گيرند چنين توصيف مى كند: آنها به اين راه غلط خود همچنان ادامه مى دهند ((تا هنگامى كه مرگ يكى از آنها فرا رسد)).
در ايـن هـنـگـام كـه خـود را در حـال بريدن از اين جهان و قرارگرفتن در جهان ديگر مى بيند, پرده هاى غرور و غفلت از مقابل ديدگانش كنار ميرود گويى سرنوشت دردناك خويش را با چشم مـى بيند, عمر وسرمايه هاى از دست رفته وكوتاهى هايى را كه در گذشته كرده و گناهانى را كه مرتكب شده , عواقب شوم آن رامشاهده مى كند. ايـنـجاست كه فرياد او بلند مى شود و((مى گويد: اى پروردگار من ! مرابازگردانيد))!.
امـا از آنـجـا كـه قـانـون آفـريـنش چنين اجازه بازگشتى را به هيچ كس , نه نيكوكار ونه بدكار, نمى دهد, به او چنين پاسخ داده مى شود: ((نه ! هرگز)) راه بازگشتى وجودندارد.
در اينجا سخن از قيامت و قسمتى از حالات مجرمان در آن جهان است . نـخـسـت چـنين مى گويد: ((پس هنگامى كه در صور [ شيپور] دميده شودهيچ يك از پيوندهاى خويشاوندى ميان آنها در آن روز نخواهد بود و از يكديگرتقاضاى كمك نمى كنند)) چون كاريى از كسى ساخته نيست.
طبق آيات قرآن دو بار ((نفخ صور)) مى شود: يك بار به هنگام پايان گرفتن اين جهان , و پس از آن تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند مى ميرند و مرگ سراسرعالم را فرا خواهد گرفت و پس از نـفـخ دوم , رسـتـاخـيز مردگان آغاز مى گردد و انسانهابه حيات نوين باز مى گردند, و آماده حساب و جزا مى شوند.
بـه هر حال در آيه فوق به دو قسمت از پديده هاى قيامت اشاره شده : يكى ازكار افتادن نسبهاست , زيـرا رابـطه خويشاوندى و قبيله اى كه حاكم بر نظام زندگى مردم اين جهان است سبب مى شود كـه افـراد مـجـرم از بسيارى از مجازاتها فرار كنند,و يا در حل مشكلاتشان از خويشاوندان كمك گـيـرند, اما در قيامت انسان است واعمالش , و هيچ كس نمى تواند حتى از برادر و فرزند و پدرش دفاع كند و يا مجازات او را به جان بخرد.
ديـگـر ايـن كـه : آنـها چنان در وحشت فرو مى روند كه از شدت ترس حساب وكيفر الهى از حال يـكـديـگـر بـه هـيچ وجه سؤال نمى كنند, آن روز روزى است كه مادر ازكودك شيرخوارش غافل مـى شـود, و بـرادر, برادر خود را فراموش مى كند مردم همچون مستان بنظر مى رسند ولى مست نيستند, عذاب خدا شديد است !.
در ايـنجا نوعى ديگر از مجازاتهاى روانى دوزخيان كه به صورت سـرزنـشـهـاى الـهـى است مطرح شده ; نخست مى گويد: در آن روز خداوند آنها را مخاطب قرار داده ((مى گويد: چند سال در روى زمين توقف (و زندگى ) كرديد))؟. اما آنها در اين مقايسه زندگى دنيا را به قدرى كوتاه مى بينند كه ((درپاسخ مى گويند: ما تـنـهـا به اندازه يك روز, يا (حتى كمتر از آن ) به اندازه بعضى از يك روز, در دنيا توقف داشتيم )).
در حـقـيـقـت عـمرهاى طولانى در دنيا گويى لحظه هاى زودگذرى هستند دربرابر زندگى آخرت , كه هم نعمتهايش جاويدان است و هم مجازاتهايش نامحدود.
ايمان و تسليم مطلق در برابر حق :. 
كسى كه خدا را عالم به همه چيز مى داند, و بى نياز از هر كس , و رحيم ومهربان به همه بندگان , چگونه ممكن است داورى كسى را بر داورى اوترجيح دهد؟. لذا مى فرمايد: ((و اينها همان رستگاران واقعى هستند)).
كـسـى كه زمام خود را به دست خدا بسپارد, و او را حاكم و داور قرار دهدبدون شك در همه چيز پيروز است , چه در زندگى مادى و چه معنوى . مى فرمايد:((و كسانى كه اطاعت خـدا و پـيـامبر(ص ) كنند و از خدا بترسند و تقوا پيشه نمايند آنهانجات يافتگان و پيروزمندانند)).
مى گويد: ((خداوند به كسانى كه از شما ايمان آورده اند و اعمال صالح انجام داده انـد وعده مى دهد كه آنها را قطعاخليفه روى زمين خواهد كرد, همان گونه كه پيشينيان را خلافت روى زمين بخشيد)). خداوند به گروهى از مسلمانان كه داراى دوصفت ((ايمان )) و ((عمل صالح)) هستند سه نويد داده است :
1ـ جانشينى و حكومت روى زمين .
2ـ نشر آيين حق بطور اساسى و ريشه دار در همه جا.
3ـ از ميان رفتن تمام اسباب خوف و ترس و وحشت و ناامنى .
خدا وعده حكومت روى زمين و تمكين دين و آيين و امنيت كامل را به گروهى كه ايـمـان دارنـد واعـمـالـشـان صالح است داده اما در اين كه منظور از اين گروه از نظر مصداقى چه اشخاصى است ؟.
بـدون شك شامل مسلمانان نخستين مى شود و حكومت حضرت مهدى (عج ) ـكه طبق عقيده عموم مسلمانان اعم از شيعه و اهل تسنن سراسر روى زمين را پر از عدل و داد مى كند بعد از آن كه ظـلم و جور همه جا را گرفته باشدـمصداق كامل اين سخن است , ولى با اين حال مانع از عموميت و گستردگى مفهوم نخواهد بود.
نـتـيجه اين كه در هر عصر و زمان پايه هاى ايمان و عمل صالح در ميان مسلمانان مستحكم شود, آنها صاحب حكومتى ريشه دار و پرنفوذ خواهند شد.چنين حكومتى تمام تلاشها و كوششهايش از جنگ و صلح گرفته تابرنامه هاى آموزشى و فرهنگى و اقتصادى و نظامى , همه در مسير بندگى خدا,بندگى خالى از هرگونه شرك است .
فرار از چنگال مجازات او ممكن نيست !. 
نخست مى گويد: ((و نماز را بر پا داريد)) همان نمازى كه رمز پيوند خلق با خالق است , و ارتباط مستمر آنها را با خدا تضمين مى كند, و ميان آنها و فحشا و منكر حائل مى شود. ((و زكـات را بـدهـيد)) همان زكاتى كه نشانه پيوند با ((خلق خدا))است , و وسيله مؤثرى براى كم كردن فاصله ها, و سبب استحكام پيوندهاى عاطفى است . ((و رسـول (خدا) را اطاعت كنيد)) اطاعتى كه شما را درخط مؤمنان صالح كه شايسته حكومت بر زمينند قرار مى دهد. ((تـا (در پـرتـو انجام اين دستورات ) مشمول رحمت او (خدا) شويد)) و شايسته پرچم دارى حكومت حق و عدالت گرديد.
و اگـر فكر مى كنيد ممكن است دشمنان نيرومند لجوج در اين راه سنگ بيندازند و مانع تحقق وعده الهى شوند, چنين امرى امكان پذير نيست , چراكه قدرت آنها در برابر قدرت خدا ناچيز اسـت , بـنـابراين ((گمان مبر كه افراد كافرمى توانند از چنگال مجازات الهى در پهنه زمين فرار كنند)). نه تنها در اين دنيا از مجازات خدا مصون نيستند بلكه در آخرت ((جايگاهشان آتش است و چه بد جايگاهى است )) .
مـى فـرمـايـد: ((زوال نـاپـذير و پربركت است كسى كه قرآن را بر بنده اش نازل كرد,تا بيم دهنده جهانيان باشد)). جالب اين كه مبارك بودن ذات پروردگار به وسيله نزول فرقان , يعنى قرآنى كه جداكننده حق از بـاطـل است معرفى شده , و اين نشان مى دهد كه برترين خير وبركت آن است كه انسان وسيله اى براى شناخت ـشناخت حق از باطل ـ در دست داشته باشد!. الـبـتـه مـقـام عـبوديت و بندگى خالص است كه شايستگى نزول فرقان و پذيراشدن معيارهاى شناخت حق از باطل را به وجود مى آورد.
بدون اذن به خانه مردم وارد نشويد:. 
نـخـسـت مـى گويد: ((اى كسانى كه ايمان آورده ايد! در خانه هايى غير از خانه خود وارد نشويد تا اجـازه بـگـيـريد و بر اهل آن خانه سلام كنيد)). ((اين براى شما بهتر است , شايد متذكر شويد)).
در ايـن جا بـا جـمله ديگرى اين دستور تكميل مى شود: ((پس اگركسى راا در آن خانه نيافتيد وارد آن نشويد تا به شما اجازه داده شود)). مـمكن است منظور از اين تعبير آن باشد كه گاه در آن خانه كسانى هستند ولى كسى كه به شما اذن دهـد و صاحب اختيار و صاحب البيت باشد حضور ندارد شمادر اين صورت حق ورود نخواهيد داشت .
سـپـس اضـافـه مـى كـند ((و اگر به شما گفته شود باز گرديد (اين سخن را پذيراشويد و) باز گرديد, كه براى شما بهتر و پاكيزه تر ست )) و هرگز جواب رد, شما را ناراحت نكند, چه بسا صاحب خانه در حالتى است كه از ديدن شما در آن حالت ناراحت مى شود.
آداب ورود به جايگاه خصوصى پدر و مادر:. 
نخست مى گويد: ((اى كسانى كه ايمان آورده ايد! بايد مملوك هاى شما(بردگانتان ) و همچنين كـودكـانـتـان كـه بـه حـد بلوغ نرسيده اند در سه وقت از شما اجازه بگيرند)). ((قبل از نماز صبح و نيم روز هنگامى كه لباسهاى (معمولى ) خود را بيرون مى آوريد, و بعد از نماز عشا)). اين سه وقت ((سه وقت خصوصى براى شماست )).
بديهى است اين دستور متوجه اولياى اطفال است كه آنها را وادار به انجام اين برنامه كنند, چرا كه آنها هنوز به حد بلوغ نرسيده اند تا مشمول تكاليف الهى باشند.
خانه هايى كه غذا خوردن از آنها مجاز است :. 
اين قسمت در واقع استثنايى براين حكم است كه گروهى مى توانند در شـرايط معينى بدون اجازه وارد منزل خويشاوندان و مانند آن شوند و حتى بدون استيذان غذا بخورند. ايـن در حـقـيـقـت حاكى از نهايت صفا و صميميتى است كه در جامعه اسلامى بايد حاكم باشد و تنگ نظرى ها و انحصارطلبى ها و خودخواهى ها از آن دور گردد.
نـخـست مى فرمايد: ((بر نابينا و افراد لنگ و بيمار گناهى نيست )) كه با شماهم غذا شوند. سپس قرآن مجيد اضافه مى كند: ((و بر شما نيز گناهى نيست كه از خانه هاى خودتان [ خانه هاى فـرزندان يا همسرانتان كه خانه خود شما محسوب مى شودبدون اجازه خاصى ] غذا بخوريد)):
((يا خانه هاى پدرانتان ))،((يا خانه هاى مادرانتان ))،((يا خانه هاى برادرانتان ))،((يا خانه هاى خواهرانتان ))،((يا خانه هاى عموهايتان ))،((يا خانه هاى عمه هايتان ))،((يا خانه هاى دائيهايتان ))،((يا خانه هاى خاله هايتان ))،((يا خانه اى كه كليدهايش در اختيار شماست ))،((يا خانه هاى دوستانتان )) و منظور از آن در اينجا دوستان خاص و نزديكند كه رفت و آمد با يكديگردارند, و ارتباط ميان آنها ايجاب مى كند كه به منزل يكديگر بروند و از غذاى هم بخورند.
در اينجا به بيان صفات مؤمنان پرداخته و قبل از هر چيز انگشت روى نماز گذارده , مى گويد: ((آنها كه در نمازشان خشوع دارند)). اشـاره به اين كه نماز آنها الفاظ و حركاتى بى روح و فاقد معنى نيست , بلكه به هنگام نماز آن چنان حـالـت تـوجـه به پروردگار و حضور قلب در آنها پيدا مى شود كه ازغير او جدا مى گردند و به او مى پيوندند.
دومين صفتى را كه بعد از صفت خشوع در نماز براى مؤمنان بيان مى كند اين است كه : ((و آنها كه از لغو و بيهودگى روى گردانند)).
سـپـس بـه سـومـيـن صفت مؤمنان راستين كه جنبه اجتماعى و مالى دارد اشاره كرده , مى گويد: ((آنها كه زكات را انجام مى دهند)).
چـهـارمين ويژگى مؤمنان را مساله پاكدامنى و عفت كامل , و پرهيزاز هرگونه آلودگى جـنـسـى قرار داده , چنين مى گويد: ((و آنها كه دامان خود را (از آلوده شدن به (بى عفتى ) حفظ مى كنند)).
در اينجا به پنجمين و ششمين صفت برجسته مؤمنان اشاره كرده , مى گويد: ((و آنها كه امانتها و عهد خود را رعايت مى كنند)).
در ايـن قسمت آخرين ويژگى مؤمنان را كه محافظت بر نمازهاست بيان كرده , مى گويد: ((و آنها بر نمازشان مواظبت مى نمايند)).
جالب اين كه : نخستين ويژگى مؤمنان را ((خشوع در نماز)) و آخرين صفت آنهارا ((محافظت بر نـمـاز)) شمرده است , از نماز شروع مى شود و به نماز ختم مى گرددچرا كه نماز مهمترين رابطه خـلـق و خـالـق است كه هرگاه با آدابش انجام گيرد زمينه مطمئنى براى همه خوبيها و نيكيها خواهد بود.


اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و شصت و يكم
إِذَا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَهَا تَغَيُّظًا وَزَفِيرًا (١٢)
وَإِذَا أُلْقُوا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُقَرَّنِينَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُورًا (١٣)
لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُورًا وَاحِدًا وَادْعُوا ثُبُورًا كَثِيرًا (١٤)
قُلْ أَذَلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاءً وَمَصِيرًا (١٥)
لَهُمْ فِيهَا مَا يَشَاءُونَ خَالِدِينَ كَانَ عَلَى رَبِّكَ وَعْدًا مَسْئُولا (١٦)
وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَقُولُ أَأَنْتُمْ أَضْلَلْتُمْ عِبَادِي هَؤُلاءِ أَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيلَ (١٧)
قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآبَاءَهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا (١٨)
فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ بِمَا تَقُولُونَ فَمَا تَسْتَطِيعُونَ صَرْفًا وَلا نَصْرًا وَمَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيرًا (١٩)
وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَيَمْشُونَ فِي الأسْوَاقِ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَتَصْبِرُونَ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيرًا (٢٠)
12. when it (Hell) sees them from a far place, they will hear its raging and its roaring.
13. and when they shall be thrown into a narrow place thereof, chained together, they will exclaim therein for destruction.
14. exclaim not today for one destruction, but exclaim for many destructions.
15. say: (O Muhammad ) "Is that (torment) better or the Paradise of Eternity promised to the Muttaqûn (pious and righteous persons - see V.2:2)?" it will be Theirs as a reward and as a final destination.
16. for them there will be therein All that they desire, and they will abide (there forever). it is a Promise binding upon Your Lord that must be fulfilled.
17. and on the Day when He will gather them together and that which they Worship besides Allâh [idols, angels, pious men, saints, 'Iesa (Jesus) son of Maryam (Mary), etc.]. He will say: "Was it You who misled These My slaves or did they (themselves) stray from the (Right) Path?"
18. they will say: "Glorified be You! it was not for us to take any Auliyâ' (protectors, helpers, etc.) besides you, but You gave them and their fathers comfort till they forgot the warning, and became a lost people (doomed to total loss).
19. Thus they (false gods All deities other than Allâh) will give You (polytheists) the lie regarding what You Say (that they are gods besides Allâh), Then You can neither avert (the punishment), nor get help. and whoever among You does wrong (i.e. sets up rivals to Allâh), we shall make Him taste a great torment.
20. and we never sent before You (O Muhammad ) any of the Messengers but Verily, they ate food and walked In the markets. and we have made some of You as a trial for others: will You have patience? and Your Lord is ever All-Seer (of everything).
12* چون دوزخ از فاصله ى دور آنان را ببيند، خشم و خروشى از آن مى شنوند.
13* و چون به زنجير بسته شده، در مكانى تنگ از آن انداخته شوند، آنجاست كه ناله زنند و مرگ خود را مى خواهند.
14* به آنان گفته مى شود: امروز يك بار درخواست هلاكت نكنيد، بلكه بسيار درخواست هلاكت كنيد.
15* اى پيامبر! به مردم بگو: آيا اين ذلّت و عذاب بهتر است يا بهشت جاودانى كه به پرهيزكاران وعده داده شده و سزا و سرانجام آنان است؟
16* براى اهل بهشت آن چه بخواهند موجود است. آنان براى هميشه در آن جا هستند. اين پاداش بر پروردگارت وعده اى است واجب .
17* و ياد كن روزى كه خداوند مشركان و آن چه را به جاى خدا مى پرستيدند در يك جا محشور كند، پس به معبودهاى آنان گويد: آيا شما بندگان مرا گمراه كرديد، يا خودشان راه را گم كردند؟
18* معبودها گويند: خدايا! تو منزّهى، مارا نرسد كه غير از تو سرپرستى بگيريم ولى تو آنان و پدرانشان را چنان كامياب گرداندى كه ياد تو و قرآن را فراموش كردند و گروهى هلاك و سر در گم شدند.
19* خداوند در آن روز به مشركان مى فرمايد: اين معبودها گفته هاى شما را انكار كردند؟ نه براى برطرف كردنِ قهر خدا توانى داريد، نه مى توانيد حمايتى از كسى دريافت كنيد و هر كس از شما ظلم كرده و شرك ورزد عذاب بزرگى به او مى چشانيم .
20* و ما پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر آن كه آنان نيز غذا مى خوردند و در بازارها راه مى رفتند و ما بعضى از شما را وسيله ى آزمايش بعضى ديگر قرار داديم . آيا صبر و تحمّل از خود نشان مى دهيد؟و پروردگار تو همواره بيناست .
12. Lorsque de loin elle les voit, ils entendront Sa fureur et ses pétillements.
13. et quand on les y aura jetés, dans un étroit réduit, les mains liées derrière le cou, ils souhaiteront alors leur destruction complète.
14. ‹Aujourd'hui, ne souhaitez pas la destruction une seule fois, mais souhaitez-en plusieurs.
15. Dis: ‹Est-ce mieux ceci? ou bien le Paradis éternel qui a été promis aux pieux, comme récompense et destination dernière?
16. ils auront là Tout ce qu'ils désireront et une demeure éternelle. C'est une promesse incombant à Ton Seigneur.
17. et le Jour où il les rassemblera, eux et ceux qu'ils adoraient en dehors d'Allah, il dira: ‹Est-ce vous qui avez égaré Mes serviteurs que voici, ou Ont-ils eux- mêmes perdu le sentier?›
18. ils diront: ‹Gloire à Toi .! il ne nous convenait nullement de prendre en dehors de Toi des patrons protecteurs mais Tu les as comblés de jouissance Ainsi que leurs ancêtres Au point qu'ils en ont oublié le Livre du rappel [le Coran]. et ils ont été des gens perdus›.
19. ‹Ils vous ont démentis en ce que vous dites. il n'y aura pour vous ni échappatoire ni secours (possible). et quiconque des vٍtres est injuste, nous Lui ferons goûter un grand châtiment›.
20. et nous n'avons envoyé avant Toi que des messagers qui mangeaient de la nourriture et circulaient dans les marchés. et nous avons fait de certains d'entre vous une épreuve pour les autres - endurerez-vous avec

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و شصت ام
وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً لا يَخْلُقُونَ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ وَلا يَمْلِكُونَ لأنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَلا نَفْعًا وَلا يَمْلِكُونَ مَوْتًا وَلا حَيَاةً وَلا نُشُورًا (٣)
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْ جَاءُوا ظُلْمًا وَزُورًا (٤)
وَقَالُوا أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلَى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَأَصِيلا (٥)
قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ إِنَّهُ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا (٦)
وَقَالُوا مَالِ هَذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِي فِي الأسْوَاقِ لَوْلا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيرًا (٧)
أَوْ يُلْقَى إِلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْهَا وَقَالَ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلا رَجُلا مَسْحُورًا (٨)
انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الأمْثَالَ فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلا (٩)
تَبَارَكَ الَّذِي إِنْ شَاءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِنْ ذَلِكَ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ وَيَجْعَلْ لَكَ قُصُورًا (١٠)
بَلْ كَذَّبُوا بِالسَّاعَةِ وَأَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيرًا (١١)
3. yet they have taken besides Him other âlihâ (gods) that created nothing but are themselves created, and possess neither hurt nor benefit for themselves, and possess no power (of causing) death, nor (of giving) life, nor of raising the dead.
4. those who disbelieve say: "This (the Qur'ân) is nothing but a lie that He (Muhammad) has invented, and others have helped Him at it, so that they have produced an unjust wrong (thing) and a lie."
5. and they say: "Tales of the ancients, which He has written down, and they are dictated to Him morning and afternoon."
6. say: "It (this Qur'ân) has been sent down by Him (Allâh) (the real Lord of the heavens and earth) who knows the secret of the heavens and the earth. Truly, He is Oft-Forgiving, Most Merciful."
7. and they say: "Why does This Messenger (Muhammad) eat food, and walk about In the markets (like ourselves). why is not an angel sent down to Him to be a warner with him?
8. "Or (why) has not a treasure been granted to him, or why has He not a garden whereof He may eat?" and the Zâlimûn (polytheists and wrong-doers, etc.) say: "You follow none but a man bewitched."
9. see How they coin similitudes for you, so they have gone astray, and they cannot find a (Right) Path.
10. blessed be He Who, if He will, will assign You better than (all) that, - Gardens under which rivers flow (Paradise) and will assign You palaces (i.e. In
11. Nay, they deny the Hour (the Day of Resurrection), and for those who deny the Hour, we have prepared a flaming Fire (i.e. Hell).
3* مشركان به جاى او خدايانى گرفتند كه هيچ چيز نمى آفرينند، ولى خود آفريده شده اند. اين معبودهاى دروغين حتّى مالك هيچ گونه ضرر و نفعى براى خود نيستند و براى ديگران اختيار مرگ و حيات و قيامت را ندارند.
4* و كسانى كه كافر شدند، گفتند: اين قرآن جز افترايى كه او بر خدا بسته است چيزى نيست و گروه ديگرى او را بر اين كار يارى كرده اند. پس به راستى با اين سخن ظلم و دروغى بزرگ را مرتكب شده اند.
5* و كفّار گفتند: قرآن افسانه هاى پيشينيان است كه او براى خود نسخه اى نوشته و هر صبح و شام بر او ديكته مى شود.
6* بگو: اين قرآن را كسى فرستاد كه اسرار را در آسمان ها و زمين مى داند، قطعاً او آمرزنده و مهربان است .
7* كفّار گفتند: اين چه پيامبرى است كه غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود؟ چرا فرشته اى به سوى او نازل نشده است تا همراه او بيم دهنده باشد و ادّعاى او را تاءييد كند؟
8* يا چرا به او گنجى عطا نشده، يا چرا براى او باغى نيست تا از محصولات آن بخورد و امرار معاش كند؟ و ستمگران به مؤ منان گفتند: شما جز مرد سحر شده اى را پيروى نمى كنيد.
9* بنگر كه چگونه براى تو مَثَل ها زدند و تو را چگونه وصف كردند پس گمراه شدند؛ در نتيجه نمى توانند راهى به حقيقت بيابند.
10* مبارك است خدايى كه اگر اراده كند، بهتر از آنچه آنها توقّع دارند، براى تو قرار مى دهد، باغ هايى كه از زير درختان آن نهرها جريان دارد و قصرهايى را براى تو قرار مى دهد.
11* نه تنها تورا باور ندارند بلكه قيامت را انكار كرده اند و ما براى منكران قيامت آتشى فروزان و سوزان آماده كرده ايم .
3. mais ils ont adopté en dehors de Lui des divinités qui, étant elles-mêmes créées, ne créent rien, et qui ne possèdent la faculté de faire ni le mal ni le bien pour elles-mêmes, et qui ne sont maîtresses ni de la mort, ni de la vie, ni de la Résurrection.
4. les mécréants disent: ‹Tout ceci n'est qu'un mensonge qu'il (Muhammad) a inventé, et où d'autres gens l'ont aidé›. Or, ils commettent là une injustice et un mensonge.
5. et ils disent: ‹Ce sont des contes d'anciens qu'il se fait écrire! on les Lui dicte matin et soir!›
6. Dis: ‹L'a fait descendre celui qui connaît les secrets dans les cieux et la terre. et il est Pardonneur et Miséricordieux.
7. et ils disent: ‹Qu'est-ce donc que ce Messager qui mange de la nourriture et circule dans les marchés? que n'a-t-on fait descendre vers Lui un Ange qui eût été avertisseur en Sa compagnie?
8. ou que ne Lui a-t-on lancé un trésor? ou que n'a-t-il un jardin à Lui, dont il pourrait manger (les fruits)?› les injustes disent: ‹Vous ne suivez qu'un homme ensorcelé›.
9. vois à quoi ils Te comparent! ils se sont égarés. ils ne pourront trouver aucun chemin.
10. béni soit celui qui, s'il le veut, t'accordera bien mieux que cela: des jardins sous lesquels coulent les ruisseaux; et il t'assignera des châteaux.
11. mais ils ont plutٍt qualifié l'Heure de mensonge. nous avons cependant préparé, pour quiconque qualifie l'Heure de mensonge, une flamme brûlante.

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و پنجاه و نهم
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٦٢)
لا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (٦٣)
أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ قَدْ يَعْلَمُ مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ وَيَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوا وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (٦٤)
۞ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ۞
تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا (١)
الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيرًا (٢)
62. only those are believers, who believe In Allah and His Messenger. when They are with Him on a matter requiring collective action, They do not depart until They have asked for His leave; those who ask for Thy leave are those who believe In Allah and His Messenger. so when They ask for Thy leave, for some business of theirs, give leave to those of them whom Thou wilt, and ask Allah for their forgiveness: for Allah is Oft- forgiving, Most Merciful.
63. deem not the summons of the Messenger among yourselves like the summons of one of you to another: Allah doth know those of you who slip away under shelter of some excuse: then let those beware who withstand the Messenger.s order, Lest some trial befall them, or a grievous penalty be inflicted on them.
64. be Quite sure that to Allah doth belong whatever is In the heavens and on earth. well doth He know what ye are intent upon: and one Day They will be brought back to him, and He will Tell them the truth of what They did: for Allah doth know all things.
Starting of Al Furqaan Surah
In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful.
1. Blessed is He who sent down the Criterion to His servant, that it may be an admonition to all creatures;-
2. He to whom belongs the dominion of the heavens and the earth: no son has He begotten, nor has He a partner In His dominion: it is He who created all things, and ordered them In due proportions.
62* مؤ منان (واقعى ) تنها كسانى هستند كه به خدا وپيامبرش ايمان آورده و هرگاه با پيامبر بر كارى اجتماع نمايند، بدون اجازه او نمى روند، (اى پيامبر!) كسانى كه اجازه مى گيرند آنانند كه به خدا وپيامبرش ايمان دارند. پس اگر براى بعضى از كارهاى خوداز تو اجازه خواستند، به هركس از آنان كه خواستى (ومصلحت بود)اجازه بده وبراى آنان از خدا طلب آمرزش كن ، كه خداوند بخشنده ومهربان است
63* آن گونه كه يكديگر را صدا مى زنيد پيامبر را صدا نزنيد. خدا مى داند چه كسانى از شما مخفيانه و با پنهان شدن پشت سر ديگرى از صحنه مى گريزد. پس كسانى كه از فرمان او سرپيچى مى كنند، بايد از اين كه فتنه اى دامنشان را بگيرد، يا به عذاب دردناكى گرفتار شوند بترسند
64* آگاه باش ! آنچه در آسمان ها وزمين است مخصوص خداست . بى شك آنچه را شما بر آن هستيد (از افكار ونيّات ) مى داند و روزى را كه به سوى او بازگردانده مى شوند، (مى داند) پس آنان را به آنچه عمل كرده اند آگاه مى كند و خداوند به همه چيز آگاه است
آغاز سوره مباركه فرقان
* به نام خداوند بخشنده مهربان *
1* مبارك است آن كه قرآن ، وسيله ى شناخت حقّ از باطل را بر بنده اش نازل كرد، تا براى جهانيان مايه ى هشدار باشد
2* خداوندى كه فرمانروايى آسمان ها و زمين براى اوست ، و هيچ فرزندى اختيار نكرده و براى او شريكى در فرمانروايى نيست ، و هر چيزى را آفريد و آن گونه كه بايد اندازه گيرى كرد
62. les vrais croyants sont ceux qui croient en Allah et en son Messager, et qui, lorsqu'ils sont en Sa compagnie pour une affaire d'intérêt général, ne s'en vont pas avant de Lui avoir demandé la permission. ceux qui Te demandent cette permission sont ceux qui croient en Allah et en son messager. Si donc ils Te demandent la permission pour une affaire personnelle, donne-la à qui Tu veux d'entre eux; et implore le pardon d'Allah pour eux, car Allah est Pardonneur et Miséricordieux.
63. ne considérez pas l'appel du Messager comme un appel que vous vous adresseriez les uns aux autres. Allah connaît certes ceux des vٍtres qui s'en vont secrètement en s'entrecachant. que ceux, donc, qui s'opposent à son commandement prennent garde qu'une épreuve ne les atteigne, ou que ne les atteigne un châtiment douloureux.
64. C'est à Allah, vraiment, qu'appartient Tout ce qui est dans les cieux et sur la terre. il sait parfaitement l'état dans lequel vous êtes, et le Jour où les hommes seront ramenés vers Lui, il les informera alors de ce qu'ils oeuvraient. Allah est Omniscient.
Au nom d'Allah, le Tout Miséricordieux, le Très Miséricordieux.
1. qu'on exalte la Bénédiction de celui qui a fait descendre le Livre de Discernement sur son Serviteur, afin qu'il soit un avertisseur à l'univers.
2. celui à qui appartient la royauté des cieux et de la terre, qui ne s'est point attribué d'enfant, qui n'a point d'associé en Sa royauté et qui a créé toute chose en Lui donnant ses justes proportions.

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و پنجاه و هشتم
وَإِذَا بَلَغَ الأطْفَالُ مِنْكُمُ الْحُلُمَ فَلْيَسْتَأْذِنُوا كَمَا اسْتَأْذَنَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (٥٩)
وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللاتِي لا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (٦٠)
لَيْسَ عَلَى الأعْمَى حَرَجٌ وَلا عَلَى الأعْرَجِ حَرَجٌ وَلا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَلا عَلَى أَنْفُسِكُمْ أَنْ تَأْكُلُوا مِنْ بُيُوتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ آبَائِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أُمَّهَاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ إِخْوَانِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخَوَاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَعْمَامِكُمْ أَوْ بُيُوتِ عَمَّاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخْوَالِكُمْ أَوْ بُيُوتِ خَالاتِكُمْ أَوْ مَا مَلَكْتُمْ مَفَاتِحَهُ أَوْ صَدِيقِكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَأْكُلُوا جَمِيعًا أَوْ أَشْتَاتًا فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (٦١)
59. and when the Children among You come to puberty, Then let them (also) ask for Permission, as those senior to them (in age). Thus Allâh makes clear his Ayât (Commandments and legal obligations) for you. and Allâh is All-Knowing, All-Wise.
60. and as for women past child-bearing who do not expect wed-lock, it is no sin on them if they discard their (outer) clothing In such a Way as not to show their adornment. but to refrain (i.e. not to discard their outer clothing) is better for them. and Allâh is All-Hearer, All-Knower.
61. there is no restriction on the blind, nor any restriction on the lame, nor any restriction on the sick, nor on yourselves, if You eat from Your houses, or the houses of Your fathers, or the houses of Your mothers, or the houses of Your brothers, or the houses of Your sisters, or the houses of Your father's brothers, or the houses of Your father's sisters, or the houses of Your mother's brothers, or the houses of Your mother's sisters, or (from that) whereof You hold keys, or (from the house) of a friend. no sin on You whether You eat together or apart. but when You enter the houses, greet one another with a greeting from Allâh (i.e. say: As-Salâmu 'Alaikum - peace be on you) blessed and good. Thus Allâh makes clear the Ayât (these Verses or Your religious Symbols and signs, etc.) to You that You may understand.
59* و هر گاه كودكان شما به حد بلوغ رسيدند، پس بايد همانند بزرگسالانى كه قبلاً بالغ شده اند، در همه وقت اجازه ورود بگيرند. خداوند اين گونه آيات خود را براى شما بيان مى كند و خداوند دانا و حكيم است .
60* و بر زنان وانشسته اى كه اميدى به ازدواج ندارند، باكى نيست كه پوشش خود را زمين گذارند، به شرطى كه زينت خود را آشكار نكنند و عفت ورزيدن براى آنان بهتر است و خداوند شنوا و آگاه است .
61* بر نابينا و لنگ و بيمار و بر خود شما ايرادى نيست كه بخوريد از خانه هاى خود يا خانه هاى پدرانتان يا خانه هاى مادرانتان يا خانه هاى برادرانتان يا خانه هاى خواهرانتان يا خانه هاى عموهايتان يا خانه هاى عمه هايتان يا خانه هاى دايى هايتان يا خانه هاى خاله هايتان يا آن خانه هايى كه كليدهايش را در اختيار داريد يا خانه هاى دوستانتان. بر شما باكى نيست كه به طور دسته جمعى بخوريد يا پراكنده و تنها و چون وارد هر خانه اى شديد پس بر يكديگر سلام كنيد، كه تحيّت الهى است و مبارك و پسنديده است. خداوند آيات خود را اين چنين براى شما بيان مى كند. باشد كه بينديشيد.
59. et quand les enfants Parmi vous atteignent la puberté, qu'ils demandent permission avant d'entrer, comme font leurs aînés. C'est Ainsi qu'Allah vous expose clairement ses versets, et Allah est Omniscient et Sage.
60. et quant aux femmes atteintes par la ménopause qui n'espèrent plus le mariage, Nul reproche à elles d'enlever leurs vêtements de [sortie], sans cependant exhiber leurs atours et Si elle cherchent la chasteté C'est mieux pour elles. Allah est Audient et Omniscient.
61. il n'y a pas d'empêchement à l'aveugle, Au boiteux, Au malade, Ainsi qu'à vous-mêmes de manger dans vos maisons, ou dans les maisons de vos pères, ou dans celles de vos mères, ou de vos frères, ou de vos soeurs, ou de vos oncles paternels, ou de vos tantes paternelles ou de vos oncles maternels, ou de vos tantes maternelles, ou dans celles dont vous possédez les clefs, ou chez vos amis. Nul empêchement à vous, non plus, de manger ensemble, ou séparément. quand donc vous entrez dans des maisons, adressez-vous mutuellement des salutations venant d'Allah, bénies et agréables. C'est Ainsi qu'Allah vous expose ses versets, afin que vous compreniez.





