اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و نود و سوم
وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَزِينَتُهَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى أَفَلا تَعْقِلُونَ (٦٠)
أَفَمَنْ وَعَدْنَاهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْنَاهُ مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ (٦١)
وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (٦٢)
قَالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هَؤُلاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنَا أَغْوَيْنَاهُمْ كَمَا غَوَيْنَا تَبَرَّأْنَا إِلَيْكَ مَا كَانُوا إِيَّانَا يَعْبُدُونَ (٦٣)
وَقِيلَ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَرَأَوُا الْعَذَابَ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يَهْتَدُونَ (٦٤)
وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ (٦٥)
فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الأنْبَاءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لا يَتَسَاءَلُونَ (٦٦)
فَأَمَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسَى أَنْ يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ (٦٧)
وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ (٦٨)
وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ (٦٩)
وَهُوَ اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الأولَى وَالآخِرَةِ وَلَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (٧٠)
60. the (material) things which ye are given are but the conveniences of This life and the glitter thereof; but that which is with Allah is better and more enduring: will ye not then be wise?
61. are (These two) alike?- one to whom we have made a goodly Promise, and who is going to reach its (fulfilment), and one to whom we have given the good things of This life, but who, on the Day of Judgment, is to be among those brought up (for punishment)?
62. that Day ((Allah)) will call to them, and say "Where are My 'partners'?- whom ye imagined (to be such)?"
63. those against whom the charge will be proved, will say: "Our Lord! these are the ones whom we led astray: we led them astray, As we were astray ourselves: we free ourselves (from them) In Thy presence: it was not us They worshipped."
64. it will be said (to them): "Call upon your 'partners' (for help)" :they will call upon them, but They will not listen to them; and They will see the penalty (before them); (How They will wish) 'If only They had been open to guidance!'
65. that Day ((Allah)) will call to them, and say: "What was the answer ye gave to the apostles?"
66. then the (whole) story that Day will seem obscure to them (Like light to the blind) and They will not be able (Even) to question Each other.
67. but any that (in This life) had repented, believed, and worked righteousness, will have hopes to be among those who achieve salvation.
68. Thy Lord does create and choose As He pleases: no choice have They (in the matter): glory to Allah. and far is He above the partners They ascribe (to Him)!
69. and Thy Lord knows all that their hearts conceal and all that They reveal.
70. and He is Allah. there is no god but He. to Him be praise, at the first and at the last: for Him is the command, and to Him shall ye (all) be brought back.
60* و آنچه به شما داده شده، بهره زندگي دنيا و زينت آن است (كه فاني و زودگذر است) در حالي كه آنچه نزد خداست، بهتر و پايدارتر است. پس آيا نمي انديشيد؟!
61* پس آيا كسي كه به او وعده اي نيكو داده ايم و او آن را خواهد ديد، مانند كسي است كه او را از بهره زندگي دنيا بهره مند ساختيم و سپس او در روز قيامت از احضارشدگان براي روز حساب و جزا خواهد بود؟!
62* و روزي كه خداوند آنها را ندا مي دهد، پس مي گويد: كجايند آن شريكاني كه براي من مي پنداشتيد؟
63* آن شريكان و كساني كه حكم عذاب بر آنان محقق گشته، مي گويند: پروردگارا! اينان كساني هستند كه ما گمراه كرده ايم. همان گونه كه خود گمراه بوديم، آنها را نيز گمراه نموديم، اما اينك از آنان به سوي تو بيزاري مي جوييم. اينان در واقع ما را نمي پرستيدند بلكه به دنبال هواپرستي و هوسراني خود بودند.
64* و در اين هنگام به مشركان گفته مي شود: اكنون آن معبوداني را كه شريك خدا مي پنداشتيد بخوانيد، پس آنها را مي خوانند، اما جوابي به آنها نمي دهند و در اين حال عذاب الهي را مي بينند كه آنان را در بر مي گيرد، پس آرزو مي كنند اي كاش، هدايت يافته بودند.
65* و به ياد آوريد روزي كه خداوند آنها را ندا مي دهد، پس مي گويد: به پيامبران و فرستادگان من چه پاسخي داديد؟
66* پس در آن روز، همه اخبار و پاسخ هايي كه مي توان از ديگران گرفت بر آنان پوشيده مي ماند و آنان از يكديگر سؤالي نمي كنند.
67* اما هركس در اين دنيا توبه كند و ايمان بياورد و كار شايسته انجام دهد، پس اميد است كه از رستگاران باشد.
68* و پروردگارت آنچه را بخواهد مي آفريند و آنچه را بخواهد برمي گزيند، براي آنان در برابر خداوند حق انتخابي نيست، منزه است خدا و برتر است از آنچه براي او شرك مي ورزند.
69* و پروردگار تو آنچه را دل هاي آنان پنهان مي دارند و آنچه را آشكار مي سازند، مي داند.
70* او الله است، معبودي جز او نيست، ستايش در دنيا و آخرت و آغاز و فرجام مخصوص اوست، حاكميت تنها از آن اوست و به سوي او بازگردانده مي شود.
60. Tout ce qui vous a été donné est la jouissance éphémère de la vie ici-bas et Sa parure, alors que ce qui est auprès d'Allah est meilleur et plus durable... ne comprenez-vous donc pas?
61. celui à qui nous avons fait une belle promesse dont il verra l'accomplissement, est-il comparable à celui à qui nous avons accordé la jouissance de la vie présente et qui sera Ensuite, le Jour de la Résurrection, de ceux qui comparaîtront (devant Nous).
62. et le Jour où il les appellera, il dira: ‹Où sont ceux que vous prétendiez être Mes associés?›
63. ceux contre qui la parole se réalisera diront: ‹Voici, Seigneur, ceux que nous avons séduits. nous les avons séduits comme nous nous sommes dévoyés nous-mêmes. nous les désavouons devant toi: ce n'est pas nous qu'ils adoraient›.
64. et on [leur] dira: ‹Appelez vos associés›. ils les appelleront, mais ceux-ci ne leur répondront pas. quand ils verront le châtiment, ils désireront alors avoir suivi le chemin droit (dans la vie d'ici-bas).
65. et le Jour où il les appellera et qu'il dira: ‹Que répondiez-vous aux Messagers?›
66. ce jour-là, leurs arguments deviendront obscurs et ils ne se poseront point de questions.
67. mais celui qui se sera repenti, qui aura cru et fait le bien, il se peut qu'il soit Parmi ceux qui réussissent.
68. Ton Seigneur crée ce qu'il veut et il choisit; il ne leur a jamais appartenu de choisir. Gloire à Allah! il transcende ce qu'ils associent à Lui!
69. Ton Seigneur sait ce que cachent leurs poitrines et ce qu'ils divulguent.
70. C'est Lui Allah. pas de divinité à part Lui. a Lui la Louange ici-bas comme dans l'au-delà. a Lui appartient le jugement. et vers Lui vous serez ramenés.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و نود و دوم
وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ (٥١)
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنُونَ (٥٢)
وَإِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ قَالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ (٥٣)
أُولَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ (٥٤)
وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَقَالُوا لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجَاهِلِينَ (٥٥)
إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ (٥٦)
وَقَالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدَى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَا أَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَمًا آمِنًا يُجْبَى إِلَيْهِ ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيْءٍ رِزْقًا مِنْ لَدُنَّا وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ (٥٧)
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا فَتِلْكَ مَسَاكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلا قَلِيلا وَكُنَّا نَحْنُ الْوَارِثِينَ (٥٨)
وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَى حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّهَا رَسُولا يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِنَا وَمَا كُنَّا مُهْلِكِي الْقُرَى إِلا وَأَهْلُهَا ظَالِمُونَ (٥٩)
51. Now have we caused the word to reach them themselves, In order that They may receive admonition.
52. those to whom we sent the Book before this,- They do believe In This (Revelation):
53. and when it is recited to them, They say: "We believe therein, for it is the truth from Our Lord: indeed we have been Muslims (bowing to Allah.s will) from before this.
54. Twice will They be given their reward, for that They have persevered, that They avert evil with good, and that They spend (in charity) out of what we have given them.
55. and when They Hear vain talk, They turn away therefrom and say: "To us Our deeds, and to you yours; peace be to you: we seek not the ignorant."
56. it is true Thou wilt not be able to guide every one, whom Thou lovest; but Allah guides those whom He will and He knows best those who receive guidance.
57. They say: "If we were to follow the guidance with thee, we should be snatched away from Our land." have we not established for them a secure sanctuary, to which are brought As tribute Fruits of all kinds,- a provision from ourselves? but Most of them understand not.
58. and How many populations we destroyed, which exulted In their life (of ease and plenty)! Now those habitations of theirs, after them, are deserted,- all but a (miserable) few! and we are their heirs!
59. nor was Thy Lord the one to destroy a population until He had sent to its centre an apostle, rehearsing to them Our Signs; nor are we going to destroy a population except when its members practise iniquity.
51* و ما پيوسته براي آنان سخن گفتيم و آيات قرآن را برايشان نازل كرديم شايد كه پند گيرند و متذكر شوند.
52* برخي از آنان كه پيش از اين (قرآن) كتابشان داديم، همانا به آن (قرآن) ايمان مي آورند.
53* و زماني كه قرآن بر آنان تلاوت شود، كويند: ما به آن ايمان آورديم، همانا آن، حقي است از طرف پروردگار ما و ما پيش از اين نيز اهل تسليم بوده ايم.
54* آنان به خاطر صبرشان، دو برابر پاداش داده مي شوند و آنانند كه بدي ها را با نيكي دفع مي كنند و از آنچه روزي آنان كرده ايم به ديگران انفاق مي نمايند.
55* و هرگاه سخن لغوي را بشنوند، از آن روي برگردانند و گويند: اعمال ما براي ما و كارهاي شما براي شما باشد، سلام (وداع ما) بر شما باد، ما به سراغ جاهلان نمي رويم.
56* اي پيامبر! همانا تو نمي تواني هر كه را دوست داري هدايت كني و به مقصد برساني، بلكه اين خداوند است كه هركس را بخواهد هدايت مي كند و او به ره يافتگان آگاه تر است.
57* و كفار مكه گفتند: اگر ما با قبول برنامه هاي تو، هدايت را بپذيريم، بزودي از سرزمينمان آواره خواهيم شد. (بگو (آيا ما آنان را در حرم امني قرار نداديم كه بهره هاي هر چيزي به عنوان روزي از جانب ما به سوي آن سرازير شود؟ ولي بيشتر آنان نمي دانند.
58* و چه بسيار مناطقي كه ما آنها را به خاطر طغيان در زندگي، هلاك كرديم، اين خانه هاي آنهاست كه بعد از آنان جز اندكي از انسان ها در آن سكونت نكردند و ما وارث آنان هستيم.
59* و پروردگارت قريه ها و شهرها را نابود نمي كند، مگر اينكه در ميان آنان پيامبري برانگيزد كه آيات ما را بر آنان تلاوت كند و ما هيچ آبادي را هلاك نكرديم مگر آنكه اهل آن ظالم بودند.
51. nous leur avons déjà exposé la parole (le Coran) afin qu'ils se souviennent.
52. ceux à qui, avant Lui [le Coran], nous avons apporté le Livre, y croient.
53. et quand on le leur récite, ils disent: ‹Nous y croyons. ceci est bien la vérité émanant de Notre Seigneur. déjà avant son arrivée, nous étions Soumis›..
54. voilà ceux qui recevront deux fois leur récompense pour leur endurance, pour avoir répondu Au mal par le bien, et pour avoir dépensé de ce que nous leur avons attribué;
55. et quand ils entendent des futilités, ils s'en détournent et disent: ‹A nous nos actions, et à vous les vٍtres. paix sur vous. nous ne recherchons pas les ignorants›.
56. Tu (Muhammad) ne diriges pas celui que Tu aimes: mais C'est Allah qui guide qui il veut. il connaît mieux cependant les bien-guidés.
57. et ils dirent: ‹Si nous suivons avec Toi la bonne voie, on nous arrachera de Notre terre›. - ne les avons-Nous pas établis dans une enceinte sacrée, sûre, vers laquelle des produits de toute sorte sont apportés comme attribution de Notre part? mais la plupart d'entre eux ne savent pas.
58. et combien avons-Nous fait périr des Cités qui étaient ingrates (alors que leurs habitants vivaient dans l'abondance), et voilà qu'après eux leurs demeures ne sont que Très Peu habitées, et C'est nous qui en fûmes l'héritier.
59. Ton Seigneur ne fait pas périr des Cités avant d'avoir envoyé dans leur métropole un Messager pour leur réciter nos versets. et nous ne faisons périr les Cités que Lorsque leurs habitants sont injustes.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و نود و يكم
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ إِذْ قَضَيْنَا إِلَى مُوسَى الأمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشَّاهِدِينَ (٤٤)
وَلَكِنَّا أَنْشَأْنَا قُرُونًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِي أَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِنَا وَلَكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ (٤٥)
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّورِ إِذْ نَادَيْنَا وَلَكِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ (٤٦)
وَلَوْلا أَنْ تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنَا لَوْلا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولا فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ وَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (٤٧)
فَلَمَّا جَاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوا لَوْلا أُوتِيَ مِثْلَ مَا أُوتِيَ مُوسَى أَوَلَمْ يَكْفُرُوا بِمَا أُوتِيَ مُوسَى مِنْ قَبْلُ قَالُوا سِحْرَانِ تَظَاهَرَا وَقَالُوا إِنَّا بِكُلٍّ كَافِرُونَ (٤٨)
قُلْ فَأْتُوا بِكِتَابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ هُوَ أَهْدَى مِنْهُمَا أَتَّبِعْهُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٤٩)
فَإِنْ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَكَ فَاعْلَمْ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهْوَاءَهُمْ وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنَ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَيْرِ هُدًى مِنَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (٥٠)
44. Thou wast not on the Western side when we decreed the Commission to Moses, nor wast Thou a witness (of those events).
45. but we raised up (new) generations, and long were the ages that passed over them; but Thou wast not a dweller among the people of Madyan, rehearsing Our Signs to them; but it is we who send apostles (with inspiration).
46. nor wast Thou at the side of (the mountain of) Tur when we called (to Moses). yet (art Thou sent) As Mercy from Thy Lord, to give warning to a people to whom no warner had come before thee: In order that They may receive admonition.
47. if (We had) not (sent Thee to the Quraish),- In case a calamity should seize them for (the deeds) that their hands have sent forth, They might say: "Our Lord! why Didst Thou not sent us an apostle? we should then have followed Thy Signs and been amongst those who believe!"
48. but (now), when the truth has come to them from ourselves, They say, "Why are not (Signs) sent to him, like those which were sent to Moses?" do They not then reject (the Signs) which were formerly sent to Moses? They say: "Two kinds of sorcery, Each assisting the other!" and They say: "For us, we reject all (Such things)!"
49. say: "Then bring ye a Book from Allah, which is a better guide than either of them, that I may follow it! (do), if ye are truthful!"
50. but if They hearken not to thee, know that They only follow their own lusts: and who is more astray than one who follow His own lusts, devoid of guidance from Allah. for Allah guides not people given to wrong-doing.
44- و هنگامي كه فرمان (نبوت) را به موسي داديم، تو در جانب غربي كوه طور حضور نداشتي و از شاهدان نبودي.
45- ولي ما اقوامي را در اعصار مختلف خلق كرديم، پس زمان هاي طولاني بر آنها گذشت و آثار انبيا از دل هايشان محو شد، پس تو را با كتاب آسماني به سوي مردم فرستاديم و تو در ميان اهل مدين بر آنان اقامت نداشته اي تا از وضع آنان آگاه باشي و بتواني آيات ما را پيرامون مردم مدين بر آنان (مردم مكه) بخواني، لكن سنت ما اين است كه افرادي را براي هدايت مي فرستيم.
46- و آنگاه كه ما موسي را ندا داديم، تو در كنار كوه طور نبودي، ليكن (اين وحي و اطلاع از اخبار گذشتگان) رحمتي است از جانب پروردگارت تا تو به واسطه آن قومي را كه پيش از تو هشدار دهنده اي برايشان نيامده بود، هشدار دهي، شايد آنان متذكر شوند.
47- و اگر نبود اينكه هرگاه مصيبتي در اثر عملكردشان به آنان برسد، مي گويند: پروردگارا! ما كه نمي دانستيم چرا براي ما پيامبري نفرستادي تا آيات تو را پيروي كنيم و از ايمان آورندگان باشيم، ما هرگز پيامبري به سوي آنان نمي فرستاديم.
48- پس هرگاه از جانب ما آيات حق براي آنها آمد، گفتند: چرا آنچه به اين پيامبر داده شده، شبيه آنچه به موسي داده شده نيست؟ (چرا معجزاتي مثل تبديل عصا به اژدها و يا نزول دفعي كتاب، مثل تورات كه قابل مشاهده باشد ندارند؟ اما) مگر همين كافران لجوج و بهانه گير به آنچه قبلاً به موسي داده شده بود، كفر نورزيدند؟ (مگر آنها نبودند كه) گفتند: اين دو كتاب تورات و قرآن سحرهايي هستند كه پشتيبان يكديگرند و نيز گفتند: همانا ما به همه آنها كافريم؟!
49- اي پيامبر! به آنان بگو: اكنون كه منكر هر دو كتاب هستيد اگر راست مي گوييد، شما كتابي از جانب خداوند بياوريد كه از اين دو كتاب تورات و قرآن هدايت بخش تر باشد تا من از آن پيروي كنم.
50- پس اگر خواسته و پيشنهاد تو را نپذيرفتند، بدان كه آنان پيرو هوس هاي نفساني خويش اند و كيست گمراه تر از آن كس كه بدون پذيرش حق و توجه به هدايت و رهنمون الهي، از هوس خود پيروي نمايد؟ همانا خداوند، قوم ستمگر را هدايت نمي كند.
44. Tu n'étais pas sur le versant ouest (du Sinaï), quand nous avons décrété les commandements à Moïse: Tu n'était pas Parmi les témoins.
45. mais nous avons fait naître des générations dont l'âge s'est prolongé. et Tu n'étais pas [non plus] résident Parmi les gens de Madyan leur récitant nos versets; mais C'est nous qui envoyons les messagers.
46. et Tu n'étais pas Au flanc du Mont Tor quand nous avons appelé. mais (tu es venu comme) une miséricorde de Ton Seigneur, pour avertir un peuple à qui Nul avertisseur avant Toi n'est venu, afin qu'ils se souviennent.
47. Si un Malheur les atteignait en rétribution de ce que leurs propres mains avaient préparé, ils diraient: ‹Seigneur, pourquoi ne nous as-tu pas envoyé un messager? nous aurions alors suivi Tes versets et nous aurions été croyants›.
48. mais quand la vérité leur est venue de Notre part, ils ont dit: ‹Si seulement il avait reçu la même chose que Moïse!› Est-ce qu'ils n'ont pas nié ce qui auparavant fut apporté à Moïse? ils dirent: ‹Deux magies se sont mutuellement soutenues!› et ils dirent: ‹Nous n'avons foi en aucune›.
49. dis-leur: ‹Apportez donc un Livre venant d'Allah qui soit meilleur guide que ces deux-là, et Je le suivrai Si vous êtes véridiques›.
50. mais s'ils ne Te répondent pas, sache alors que C'est seulement leurs passions qu'ils suivent. et qui est plus égaré que celui qui suit Sa passion sans une guidée d'Allah? Allah vraiment, ne guide pas les gens injustes.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و نودم
فَلَمَّا جَاءَهُمْ مُوسَى بِآيَاتِنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلا سِحْرٌ مُفْتَرًى وَمَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي آبَائِنَا الأوَّلِينَ (٣٦)
وَقَالَ مُوسَى رَبِّي أَعْلَمُ بِمَنْ جَاءَ بِالْهُدَى مِنْ عِنْدِهِ وَمَنْ تَكُونُ لَهُ عَاقِبَةُ الدَّارِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ (٣٧)
وَقَالَ فِرْعَوْنُ يَا أَيُّهَا الْمَلأ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرِي فَأَوْقِدْ لِي يَا هَامَانُ عَلَى الطِّينِ فَاجْعَلْ لِي صَرْحًا لَعَلِّي أَطَّلِعُ إِلَى إِلَهِ مُوسَى وَإِنِّي لأظُنُّهُ مِنَ الْكَاذِبِينَ (٣٨)
وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُودُهُ فِي الأرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ إِلَيْنَا لا يُرْجَعُونَ (٣٩)
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ (٤٠)
وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ لا يُنْصَرُونَ (٤١)
وَأَتْبَعْنَاهُمْ فِي هَذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ هُمْ مِنَ الْمَقْبُوحِينَ (٤٢)
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ مِنْ بَعْدِ مَا أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ الأولَى بَصَائِرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَرَحْمَةً لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ (٤٣)
36. when Moses came to them with Our Clear Signs, They said: "This is nothing but sorcery faked up: never did we head the like among Our fathers of old!"
37. Moses said: "My Lord knows best who it is that comes with guidance from Him and whose end will be best In the Hereafter: certain it is that the wrong-doers will not prosper."
38. Pharaoh said: "O chiefs! no god do I know for you but myself: Therefore, O Haman! light me a (kiln to bake bricks) out of clay, and build me a lofty palace, that I may Mount up to the god of Moses: but As far As I am concerned, I think (Moses) is a liar!"
39. and He was arrogant and insolent In the land, beyond reason,- He and His hosts: They thought that They would not have to return to us!
40. so we seized Him and His hosts, and we flung them into the sea: Now behold what was the end of those who did wrong!
41. and we made them (but) leaders inviting to the fire; and on the Day of Judgment no help shall They find.
42. In This world we made a curse to follow them and on the Day of Judgment They will be among the loathed (and despised).
43. we did reveal to Moses the Book after we had destroyed the earlier generations, (to give) Insight to men, and guidance and Mercy, that They might receive admonition.
36-پس چون موسي با نشانه هاي روشن و آشكار ما بديشان آمد ، گفتند : اين جز جادويي بر بافته از خود ساخته نيست ، و اين ادعا را در ميان پدرانمان نشنيده ايم ( يعني ادعا و دعوتي كه مي كند وآنچه آورده ديني است نوظهور كه از پدران پيشين ما برايمان نقل نشده است .)
37-و موسي گفت : پروردگار من داناتر است به آن كس كه هدايت را از نزد او آورده و آن كه سرانجام سراي – سرانجام نيك در اين جهان يا رستگاري در آن جهان- از آن اوست ، همانا ستمكاران رستگار نشوند.
38- و فرعون گفت : اي مهتران ، من براي شما خدايي جز خويشتن نمي دانم،پس اي همان ، برايم بر گل آتش بر افروز – آجر بپز- و برايم كوشكي ( با طارمي بلند) بساز ( تا بالاروم) شايد به خداي موسي ديده ور شوم ، و من همانا او را از دروغگويان مي پندارم
39- و او و سپاهيانش به ناروا سركشي و بزرگ منشي كردند و پنداشتند كه به سوي ما بازگردانده نمي شوند.
40- پس او و سپاهيانش را فرا گرفتيم و آنان را به دريا افكنديم ، پس بنگر كه سرانجام ستمكاران چگونه بود.
41- و آنان را پيشواياني گردانيديم كه به آتش دوزخ مي خوانند – يعني به كفري كه به آتش دروغ مي انجامد دعوت ميكنند - ، وروز رستاخيز ياري نشوند.
42- و در اين جهان از پي آنها لعنت فرستاديم ، و روز رستاخيز از زشترويانند.
43- و هر آينه موسي را ، پس از آنكه نسلهاي پيشين را نابود كرديم ، كتاب داديم تا براي مردم بينش ها و رهنموني و بخشايشي باشد شايد ياد كنند و پند گيرند.
36. puis, quand Moïse vint à eux avec nos prodiges évidents, ils dirent: ‹Ce n'est là que magie inventée. jamais nous n'avons entendu parler de cela chez nos premiers ancêtres›.
37. et Moïse dit: ‹Mon Seigneur connaît mieux qui est venu de Sa part avec la guidée, et à qui appartiendra la demeure finale. vraiment, les injustes ne réussiront pas›.
38. et Pharaon dit: ‹ notables, Je ne connais pas de divinité pour vous, autre que Moi. Haman, allume-moi du feu sur l'argile puis construis-moi une tour Peut-être alors monterai-je jusqu'au Dieu de Moïse. Je pense plutٍt qu'il est du nombre des menteurs›.
39. et il s'enfla d'orgueil sur terre Ainsi que ses soldats, sans aucun droit. et ils pensèrent qu'ils ne seraient pas ramenés vers nous.
40. nous le saisîmes donc, Ainsi que ses soldats, et les jetâmes dans le flot. Regarde donc ce qu'il est devenu des injustes.
41. nous fîmes d'eux des dirigeants qui appellent les gens Au Feu. et Au Jour de la Résurrection ils ne seront pas secourus.
42. nous les fîmes suivre, dans cette vie ici-bas, d'une malédiction. et Au Jour de la Résurrection, ils seront Parmi les honnis.
43. nous avons en effet, donné le Livre à Moïse, - après avoir fait périr les anciennes générations, - en tant que preuves illuminantes pour les gens, Ainsi que guidée et miséricorde afin qu'ils se souviennent.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد هشتاد و نهم
فَلَمَّا قَضَى مُوسَى الأجَلَ وَسَارَ بِأَهْلِهِ آنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّورِ نَارًا قَالَ لأهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ نَارًا لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ (٢٩)
فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الأيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يَا مُوسَى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ (٣٠)
وَأَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَلَمَّا رَآهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَانٌّ وَلَّى مُدْبِرًا وَلَمْ يُعَقِّبْ يَا مُوسَى أَقْبِلْ وَلا تَخَفْ إِنَّكَ مِنَ الآمِنِينَ (٣١)
اسْلُكْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ وَاضْمُمْ إِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذَانِكَ بُرْهَانَانِ مِنْ رَبِّكَ إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ (٣٢)
قَالَ رَبِّ إِنِّي قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ (٣٣)
وَأَخِي هَارُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّي لِسَانًا فَأَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُصَدِّقُنِي إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ (٣٤)
قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطَانًا فَلا يَصِلُونَ إِلَيْكُمَا بِآيَاتِنَا أَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغَالِبُونَ (٣٥)
29. Now when Moses had fulfilled the term, and was travelling with His family, He perceived a Fire In the direction of
30. but when He came to the (fire), a voice was heard from the right bank of the valley, from a Tree In hallowed ground: "O Moses! Verily I am Allah, the Lord of the Worlds....
31. "Now do Thou throw Thy rod!" but when He saw it moving (of its own accord) As if it had been a snake, He turned back In retreat, and retraced not His steps: O Moses!" (it was said), "Draw near, and fear not: for Thou art of those who are secure.
32. "Move Thy hand into Thy bosom, and it will come forth white without stain (or harm), and draw Thy hand close to Thy side (to guard) against fear. those are the two credentials from Thy Lord to Pharaoh and His chiefs: for truly They are a people rebellious and wicked."
33. He said: "O My Lord! I have slain a man among them, and I fear Lest They slay Me.
34. "And My brother Aaron - He is more eloquent In speech than I: so send Him with me As a helper, to confirm (and strengthen) Me: for I fear that They may accuse me of falsehood."
35. He said: "We will certainly strengthen Thy arm through Thy brother, and invest you both with authority, so They shall not be able to touch you: with Our Sign shall ye triumph,- you two As well As those who follow you."
29* پس چو موسي، مدت قرار داد خود با شعيب را به پايان رساند و با خانواده اش رهسپار گرديد، از سوي كوه طور آتشي را ديد. به خانواده اش گفت: همين جا بمانيد، همانا من آتشي ديده ام، مي روم تا شايد از آن خبري بيابم يا مقداري آتش برايتان بياورم تا با آن گرم شويد.
30* پس همين كه موسي به نزد آن آتش آمد، ناگهان از جانب راست آن دره، در آن منطقه مبارك و خجسته از ميان يك درخت، ندا داده شد كه اي موسي! همانا من، الله، پروردگار جهانيان هستم.
31* و از تو مي خواهم اينكه عصايت را بيفكني! پس چون موسي عصا را انداخت ناگهان مشاهده كرد كه آن عصا چنان جست و خيز مي كند كه گويا ماري چالاك و كوچك است، پشت كنان فرار كرد و به عقب هم نگاه نكرد! به او ندا رسيد كه اي موسي! پيش بيا و نترس، همانا تو در امان هستي.
32* اي موسي! اكنون دستت را در گريبانت فرو ببر (خواهي ديد كه) بدون هيچ بيماري و نقص و عيبي، سفيد و درخشان بيرون خواهد آمد و براي رهايي از تعجب و ترس، بازوي خود را جمع كن، پس اين دو معجزه، دو دليل روشن و دو برهان از طرف پروردگارت به سوي فرعون و اشراف اطراف اوست، بدرستي كه آنان گروهي فاسق بوده اند.
33* موسي گفت: پروردگارا! همانا من يكي از فرعونيان را كشته ام، پس مي ترسم كه مرا به قصاص او به قتل رسانند.
34* و برادرم هارون را كه در بيان از من شيواتر است براي ياري ام با من بفرست تا مرا تصديق كند، همانا مي ترسم كه فرعونيان مرا تكذيب كنند.
35* خداوند فرمود: نگران مباش ما بازوي تو را به واسطه همراهي برادرت محكم خواهيم كرد و براي شما، برتري و سلطه قرار خواهيم داد، پس به بركت آيات و نشانه هاي مه بر شما دست نخواهند يافت و شما و هركس پيرويتان كند، پيروز خواهيد بود.
29. puis, Lorsque Moïse eut accompli la période convenue et qu'il se mit en route avec Sa famille, il vit un feu du cٍté du Mont. il dit à Sa famille: ‹Demeurez ici, J'ai vu du Feu. Peut-être vous en apporterai-je une nouvelle ou un tison de feu afin que vous vous réchauffiez›.
30. puis quand il y arriva, on l'appela, du flanc droit de la vallée, dans place bénie, à partir de l'arbre: ‹ش Moïse! C'est Moi Allah, le Seigneur de l'Univers›.
31. Et: ‹Jette Ton bâton›; puis quand il le vit remuer comme Si C'était un serpent, il tourna le dos sans même se retourner.› ش Moïse! approche et N'aie pas peur: Tu es du nombre de ceux qui sont en sécurité.
32. introduis Ta main dans l'ouverture de Ta tunique: elle sortira blanche sans aucun mal. et serre Ton bras contre Toi pour ne pas avoir peur. voilà donc deux preuves de Ton Seigneur pour Pharaon et ses notables. ce sont vraiment des gens pervers›.
33. ‹Seigneur, dit [Moïse], J'ai tué un des leurs et Je crains qu'ils ne me tuent.
34. mais Aaron, Mon frère, est plus éloquent que Moi. Envoie-le donc avec Moi comme auxiliaire, pour déclarer ma véracité: Je crains, vraiment, qu'ils ne me traitent de menteur›.
35. [Allah] dit: ‹Nous allons, par Ton frère, fortifier Ton bras, et vous donner des arguments irréfutables; ils ne sauront vous atteindre, grâce à nos signes [Nos miracles]. vous deux et ceux qui vous suivront seront les vainqueurs.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و هشتاد و هشت
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ (٢٢)
وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأتَيْنِ تَذُودَانِ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا قَالَتَا لا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ (٢٣)
فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ (٢٤)
فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (٢٥)
قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الأمِينُ (٢٦)
قَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنْكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ عَلَى أَنْ تَأْجُرَنِي ثَمَانِيَ حِجَجٍ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَ وَمَا أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ (٢٧)
قَالَ ذَلِكَ بَيْنِي وَبَيْنَكَ أَيَّمَا الأجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلا عُدْوَانَ عَلَيَّ وَاللَّهُ عَلَى مَا نَقُولُ وَكِيلٌ (٢٨)
22. then, when He turned His face towards (the land of) Madyan, He said: "I do hope that My Lord will Show me the smooth and straight path."
23. and when He arrived at the watering (place) In Madyan, He found there a group of men watering (Their flocks), and besides them He found two women who were keeping back (Their flocks). He said: "What is the matter with you?" They said: "We cannot water (Our flocks) until the shepherds take back (Their flocks): and Our father is a very old man."
24. so He watered (Their flocks) for them; then He turned back to the shade, and said:"O My Lord! truly am I In (desperate) need of any good that Thou dost send me!"
25. afterwards one of the (damsels) came (back) to him, walking bashfully. she said: "My father invites Thee that He may reward Thee for having watered (Our flocks) for us." so when He came to Him and narrated the story, He said: "Fear Thou not: (well) hast Thou escaped from unjust people."
26. said one of the (damsels): "O My (dear) father! engage Him on wages: truly the best of men for Thee to employ is the (man) who is strong and trusty"....
27. He said: "I intend to wed one of these My daughters to thee, on condition that Thou serve me for eight years; but if Thou complete ten years, it will be (grace) from thee. but I intend not to place Thee under a difficulty: Thou wilt find me, indeed, if Allah wills, one of the righteous."
28. He said: "Be that (the agreement) between me and thee: whichever of the two terms I fulfil, let there be no ill-will to Me. be Allah a witness to what we say."
22* و چون موسي به سوي مدين روي نهاد، گفت: اميد است پروردگارم مرا به راه راست هدايت فرمايد.
23* و چون مسي به چاه آب مدين رسيد، گروهي از مردم را در اطراف آن ديد كه به سيراب كردن چهارپايان خويش مشغولند و در كنار آنان به دو زن برخورد كه مراقب بودند (تا گوسفندانشان با گوسفندان ديگر مخلوط نشوند. پس موسي جلو رفت و به آنان) گفت: منظور شما از اين كناره گيري چيست؟ گفتند: ما (براي پرهيز از اختلاط با مردان، گوسفندان خود ر)ا آب نمي دهيم تا اينكه همه چوپانان خارج شوند و (حضور ما در اينجا براي آن است كه) پدر ما پيرمردي كهنسال است.
24* پس موسي گوسفندانشان را براي آنان آب داد، سپس رو به سوي سايه آورد و گفت: پروردگارا! همانا من به هر خيري كه برايم بفرستي نيازمندم.
25* پس چيزي نگذشت كه يكي از آن دو زن در حالي كه با حيا و عفت راه مي رفت به نزد او آمد و گفت: همانا پدرم از شما دعوت مي كند تا مزد اينكه براي ما آب دادي به تو بپردازد. پس همين كه موسي به نزد آن پدر پير آمد و سرگذشت خود را براي او بازگو كرد، او گفت: نترس، تو از دست گروه ستمگران نجات يافتي.
26* يكي از آن دو دختر، خطاب به پدر گفت: اي پدر! او را استخدام كن، زيرا بهترين كسي است كه مي تواني استخدام كني، شخص توانا و امين است.
27* حضرت شعيب به موسي گفت: من قصد دارم تا يكي از اين دو دخترم را به همسري تو درآورم بر اين شرط كه هشت سال براي من كار كني و اگر اين مدت را به ده سال تمام كردي، پس بسته به خواست و محبت از ناحيه توست و من نمي خواهم كه بر تو سخت گيرم، بزودي به خواست خداوند، مرا از صالحان خواهي يافت.
28* موسي پيشنهاد شعيب را پذيرفت و گفت: اين قرار داد بين من و تو برقرار شد، البته هر كدام از دو مدت را كه به انجام رساندم، پس ستمي بر من نخواهد بود و خداوند بر آنچه مي گوييم گواه و وكيل است.
22. et Lorsqu'Il se dirigea vers Madyan, il dit: ‹Je souhaite que Mon Seigneur me guide sur la voie droite›.
23. et quand il fut arrivé Au point d'eau
24. il abreuva [les bêtes] pour elles puis retourna à l'ombre et dit: ‹Seigneur, J'ai grand besoin du bien que Tu feras descendre vers moi›.
25. puis l'une des deux femmes vint à Lui, d'une démarche timide, et Lui dit: ‹Mon père t'appelle pour Te récompenser pour avoir abreuvé pour nous›. et quand il fut venu auprès de Lui et qu'il Lui eut raconté son histoire, il (le vieillard) dit: ‹N'aie aucune crainte: Tu as échappé aux gens injustes›.
26. l'une d'elles dit: ‹ش Mon père, engage-le [à Ton service] moyennant salaire, car le meilleur à engager C'est celui qui est
27. il dit: ‹Je voudrais Te marier à l'une de Mes deux filles que voici, à condition que Tu travailles à Mon service durant huit ans. Si Tu achèves dix [années], ce sera de Ton bon gré; Je ne veux cependant rien t'imposer d'excessif. Tu me trouveras, Si Allah le veut, du nombre des gens de bien›.
28. ‹C'est (conclu) entre Toi et Moi, dit [Moïse]. quel que soit celui des deux termes que Je m'assigne, il n'y aura nulle pression sur Moi. et Allah est garant de ce que nous disons›.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
گلبرگ سيصد و هشتاد و هفتم
وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَاسْتَوَى آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ (١٤)
وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَةٍ مِنْ أَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هَذَا مِنْ شِيعَتِهِ وَهَذَا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسَى فَقَضَى عَلَيْهِ قَالَ هَذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِينٌ (١٥)
قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (١٦)
قَالَ رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيرًا لِلْمُجْرِمِينَ (١٧)
فَأَصْبَحَ فِي الْمَدِينَةِ خَائِفًا يَتَرَقَّبُ فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالأمْسِ يَسْتَصْرِخُهُ قَالَ لَهُ مُوسَى إِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُبِينٌ (١٨)
فَلَمَّا أَنْ أَرَادَ أَنْ يَبْطِشَ بِالَّذِي هُوَ عَدُوٌّ لَهُمَا قَالَ يَا مُوسَى أَتُرِيدُ أَنْ تَقْتُلَنِي كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًا بِالأمْسِ إِنْ تُرِيدُ إِلا أَنْ تَكُونَ جَبَّارًا فِي الأرْضِ وَمَا تُرِيدُ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْمُصْلِحِينَ (١٩)
وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَى قَالَ يَا مُوسَى إِنَّ الْمَلأ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ (٢٠)
فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (٢١)
14. and when He attained his full strength, and was perfect (in manhood), we bestowed on Him Hukman (Prophethood, Right judgement of the affairs) and religious knowledge [of the Religion of his forefathers i.e. Islâmic Monotheism]. and Thus do we reward the Muhsinûn (i.e. good doers - see the footnote of V.9:120).
15. and He entered the city at a time of unawareness of its people, and He found there two men fighting, - one of his party (his Religion - from the Children of Israel), and the other of his foes. the man of his (own) party asked Him for help against his foe, so Mûsa (Moses) struck Him with his fist and killed Him. He said: "This is of Shaitân's (Satan) doing, Verily, He is a plain misleading enemy."
16. He said: "My Lord! Verily, I have wronged myself, so forgive me." Then He forgave Him. Verily, He is the Oft-Forgiving, the Most Merciful.
17. He said: "My Lord! for that with which You have favoured Me, I will never more be a Helper for the Mujrimûn (criminals, disobedient to Allâh, polytheists, sinners, etc.)!"
18. so He became afraid, looking about In the city (waiting as to what will be the result of his crime of killing), when behold, the man who had sought his help the Day before, called for his help (again). Mûsa (Moses) said to him: "Verily, You are a plain misleader!"
19. Then when He decided to seize the man who was an enemy to both of them, the man said: "O Mûsa (Moses)! is it Your intention to kill Me as You killed a man yesterday? Your aim is nothing but to become a tyrant In the land, and not to be one of those who do right."
20. and there came a man running, from the farthest end of the city. He said: "O Mûsa (Moses)! Verily, the chiefs are taking counsel together about you, to kill you, so escape.Truly, I am to You of those who give sincere advice."
21. so He escaped from there, looking about In a state of fear. He said: "My Lord! save Me from the people who are Zâlimûn (polytheists and wrong-doers)!"
14* چون موسي نيرومند شد و كامل گرديد، به او حكمت و دانش عطا كرديم و ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مي دهيم.
15* و موسي وارد شهر شد، در حالي كه مردم (از ورودش) بي خبر بودند، پس در آنجا به دو مرد برخورد كه با يكديگر نزاع مي كردند، اين يكي از طرفدارانش و آن (ديگري) از دشمنانش بود. پس آن كه از پيروان موسي بود، از او در برابر دشمنش ياري خواست. پس موسي به حمايت دوست خود مشتي بر او زد كه كار او را ساخت و با همان مشت كشته شد، موسي از اين پيشامد تكاني خورد و گفت: اين از كار شيطان بود، همانا او دشمن گمراه كننده آشكاري است.
16* موسي گفت: پروردگارا! همانا من به خويشتن ستم كرده ام، پس مرا ببخش. پس خداوند او را آمرزيد بدرستي كه او آمرزنده مهربان است.
17* سپس موسي گفت: پروردگارا! به خاطر قدرت و نعمتي كه بر من ارزاني داشتي، پس هرگز پشتيبان تبهكاران نخواهم بود.
18* ولي از آن پس موسي به سبب اين قتل، در شهر ترسان و نگران گرديد (و هر لحظه انتظار حادثه اي را مي كشيد) پس ناگهان مشاهده كرد همان كسي كه ديروز از او ياري طلبيده بود، با فرياد از او كمك مي خواهد، موسي به او گفت: به درستي كه تو در گمراهي آشكار هستي!.
19* پس چون موسي خواست به آن كسي كه دشمن هر دوي آنها بود حمله كند و با او درگير شود، او گفت: اي موسي! آيا تصميم گرفته اي كه مرا هم به قتل برساني، همان گونه كه ديروز نيز انساني را كشتي؟! تو جز زورگويي در روي زمين هدفي نداري و نمي خواهي كه از مصلحان باشي.
20* و در اين هنگام، مردي از دورترين نقطه شهر (كه مركز استقرار فرعونيان بود) شتابان به سوي او آمد و گفت: اي موسي! همانا سران قوم در مورد تو مشورت مي كنند تا تو را بكشند، پس (فوراً از اين جا) خارج شو، همانا كه من از خيرخواهان و دلسوزان تو هستم.
21* پس موسي از شهر خارج شد در حالي كه نگران و ترسان بود. گفت: پروردگارا! مرا از دست اين گروه ستمكار نجات ده.
14. et quand il eut atteint Sa maturité et Sa plein formation, nous Lui donnâmes la faculté de juger et une science. C'est Ainsi que nous récompensons les bienfaisants.
15. il entra dans la ville à un moment d'inattention de ses habitants; il y trouva deux hommes qui se battaient, l'un était de ses partisans et l'autre de ses adversaires. l'homme de son parti l'appela Au secours contre son ennemi. Moïse Lui donna un coup de poing qui l'acheva. - [Moïse] dit: ‹Cela est l'oeuvre du Diable. C'est vraiment un ennemi, un égareur évident›.
16. il dit: ‹Seigneur, Je me suis fait du tort à moi-même; pardonne-moi›. et il Lui pardonna. C'est Lui vraiment le Pardonneur, le Miséricordieux!
17. il dit: ‹Seigneur, grâce Au bienfaits dont Tu m'as comblé, jamais Je ne soutiendrai les criminels›.
18. le lendemain matin, il se trouva en ville, craintif et regardant autour de Lui, quand voilà que celui qui Lui avait demandé secours la veille, l'appelait à grand cris. Moïse Lui dit: ‹Tu es certes un provocateur déclaré›.
19. quand il voulut porter un coup à leur ennemi commun, il (l'Israélite) dit: ‹ش Moïse, veux-tu me tuer comme Tu as tué un homme hier? Tu ne veux être qu'un tyran sur terre; et Tu ne veux pas être Parmi les bienfaiteurs›.
20. et C'est alors qu'un homme vint du bout de la ville en courant et dit: ‹ش Moïse, les notables sont en train de se concerter à Ton sujet pour Te tuer. Quitte (la ville). C'est le conseil que Je Te donne›.
21. il sortit de là, craintif, regardant autour de Lui. il dit: ‹Seigneur, sauve-moi de [ce] peuple injuste!›.
