ü    گزيده اي از نكات اين گلبرگ

v نمونه اشك شوق مسيحيان، يكي هنگامي بود كه جعفربن ابي طالب(ع) آيات سوره  "مريم" را در حبشه براي نجاشي خواند، يكي هم آن گاه كه جمعي از مسيحيان همراه جعفر به مدينه آمدند و آيات سوره "يس" را شنيدند.

v كساني كه پس از فهميدن حق، شجاعانه و صريح و با صداقت به آن اقرار كنند و از جوّ و هم كيشان نهراسند، از بهترين نيكوكارانند. چون هم به خود نيكي كرده و خويشتن را از عذاب دوزخ رهانده اند، هم با اقرارشان، راه را براي ديگران گشوده اند.

v حرام دانستن حلال ها يا همراه با اعتقاد به حرمت است كه بدعت و حرام مي باشد و يا بدون عقيده به حرمت است كه تنها خود بهره نمي گيرد كه باز هم مورد نهي است.

مسلمان، تسليم فرمان الهي است، نه حلال ها را از پيش خود حرام مي سازد، نه نسبت به حرام ها چنين است.

v معمولاً فرمان "كلوا" در قرآن، همراه با دستور ديگري آمده است:

"كلوا...واشكروا" بخوريد و شكر كنيد. "كلوا...ولا تطغوا" بخوريد و طغيان نكنيد. "كلوا...واعملوا" بخوريد و كار شايسته انجام دهيد. "كلوا...وأطعموا" بخوريد و بخورانيد. "كلوا...ولا تسرفوا" بخوريد و اسراف نكنيد. "كلوا...ولا تتّبعوا خطوات الشيطان" بخوريد و دنباله رو شيطان مباشيد.

در حديث آمده است: خداوند، رزق مردم را از حلال معين كرده است. هر كس كه به حرام روي آورد از سهم حلال او كم خواهد شد.

v سوگندهاي لغو، آنهاست كه بدون قصد و توجه يا بي هدف و از روي عادت يا در حال هيجان و غضب يا بر پايه مطالب نادرست يا براي انجام كارهاي خلاف باشد. اين ها كفاره ندارد ولي سوگند از روي قصد و براي كار مفيد، الزام آور است و بايد طبق آن عمل كرد و گرنه كفار دارد.

امام صادق(ع) در تفسير واژه "لغو" در سوگند، فرمود: گفتن "لا والله" و "بلي والله" بدون آن كه قصد جدي باشد، سوگند لغو است.

لباس پوشاندن به محرومان كه در كفاره قسم است، شامل هر نوع پوشش زمستاني، تابستاني، زنانه و مردانه مي شود.

امام صادق(ع) فرمود: بعضي بيش از ده سير غذا مي خورند و بعضي كمتر از ده سير. بنابراين حد وسط براي مقدار يك غذا را ده سير (يك مُد) حساب كنيد.

امام كاظم(ع) در توضيح آيه 89، فرمود: كسي كه بيش از قوت عيال خود ندارد، مصداق جمله "لم يجد" است.

 

ü    گزيده اي  پيامهاي اين گلبرگ

v نشان افراد دل آماده و متواضع آن است كه به مجرد شنيدن حق، منقلب مي شوند. ولي نااهلان، با ديدن حق هم تكان نمي خورند.

v اشك، اگر همراه با معرفت باشد، نشانه كمال است. روح و فطرت انسان، شيفته حقيقت است و چون به معشوق رسيد، اشك شوق مي ريزد.

v ايمان و اقرار بايد بر اساس شناخت باشد.

v در دعا، از كلمه مقدس "ربّنا" استمداد كنيم.

v شناخت و معرفت، اشك و اعتراف به نواقص خود، نشانه رشد و تربيت معنوي است.

v دعا، در كنار اقرار و ايمان اثر دارد. ايمان موقت كار ساز نيست، بايد دائمي، تثبيت شده و با حسن عاقبت همراه گردد.

v ره صد ساله را يك شبه رفتن، ارزش است. شنيدن، شناختن، اقرار كردن.

v اهل ايمان بايد براي رسيدن به مراحل بالاتر دعا كنند. ابتدا ايمان، سپس مرحله بالاتر كه شهود است.

v هم نشيني با صالحان، آرماني مقدس است. نشانه آرزوي صحيح، ايمان و اقدام عملي است.

v ايمان به خداوند، از ايمان به وحي جدا نيست. پاداش ايمان، بهشت است.

v يكي از راه هاي كمال، بازگشت به وجدان خويش و سؤال از خود است.

v اقرار به توحيد، رسالت پيامبر و حقانيت قرآن، امري ضروري است.

v اهل ايمان بايد از چيزهاي پاكيزه و طيبات استفاده كنند. محروم كردن خود از طيبات، يك تعدي و تجاوز است.

v ايمان، با تغيير و دست بردن در احكام الهي سازگار نيست. ايمان، با افراط و تفريط سازگار نيست. افراط و تفريط، سبب محروم شدن از محبت خداست.

v بهره گيري از امكانات مادي حلال، با ايمان منافات ندارد. كساني كه تقوا را رها كردن ماديات مي دانند، در توهم به سر مي برند. تقوا، لازمه ايمان است.

v رزق همه به دست اوست، پس عجله و حرص و حرام خوري نداشته باشيم.

v قوانين اسلام در مسير فقر زدايي است و احكام فردي اسلام با مصالح جامعه هماهنگ است.

v ميانه روي و عدالت، در همه جا حتي در نوع جريمه، يك ارزش است. جريمه بايد با وضع مالي افراد متناسب باشد.

v جرأت سوگند شكني خود را با سختي روزه يا پرداخت جريمه، جبران كنيد.

v براي نام مقدس خداوند، حريم قائل شويم. يا سوگند نخوريم يا حتماً عمل كنيم يا با پرداخت كفار جبران كنيم.

v كسي كه توانايي مالي ندارد، بايد از توانايي جسمي خود مايه بگذارد.

v باز بودن راه جبران كوتاهي ها، نعمتي الهي و شايسته سپاسگذاري است.

v عمل به اجكام بهترين شكر است.