آيات 104 تا 111 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دويست و چهل و هشتم

 

وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ (١٠٤)

وَكَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ (١٠٥)

وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلا وَهُمْ مُشْرِكُونَ (١٠٦)

أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ (١٠٧)

قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ (١٠٨)

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلا رِجَالا نُوحِي إِلَيْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الأرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَدَارُ الآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا أَفَلا تَعْقِلُونَ (١٠٩)

حَتَّى إِذَا اسْتَيْئَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ وَلا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ (١١٠)

لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لأولِي الألْبَابِ مَا كَانَ حَدِيثًا يُفْتَرَى وَلَكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (١١١)

104. and no reward You (O Muhammad ) ask of them (those who deny Your Prophethood) for it, it(the Qur'ân) is no less than a Reminder and an advice unto the 'Alamîn (men and jinns).

105. and How many a sign In the heavens and the earth they pass by, while they are averse therefrom.

106. and Most of them believe not In Allâh except that they attribute partners unto Him [i.e. they are Mushrikûn -polytheists - see Verse 6: 121].

107. do they Then feel secure from the coming against them of the covering veil of the torment of Allâh, or of the coming against them of the (Final) Hour, All of a sudden while they perceive not?

108. Say (O Muhammad ): "This is My Way; I invite unto Allâh (i.e. to the Oneness of Allâh - Islâmic Monotheism) with sure knowledge, I and Whosoever follows Me (also must invite others to Allâh i.e to the Oneness of Allâh - Islâmic Monotheism) with sure knowledge. and glorified and Exalted be Allâh (above All that they associate as partners with Him). and I am not of the Mushrikûn (polytheists, pagans, idolaters and disbelievers In the Oneness of Allâh; those who Worship others along with Allâh or set up rivals or partners to Allâh)."

109. and we sent not before You (as Messengers) any but men, whom we inspired from among the people of townships. have they not travelled through the earth and seen what was the end of those who were before them? and Verily, the home of the Hereafter is the best for those who fear Allâh and obey Him (by abstaining from sins and evil deeds, and by performing righteous good deeds). do You not Then understand?

110. (They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), Then came to them Our help, and whomsoever we willed were delivered. and Our punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimûn (criminals, disobedients to Allâh, sinners, disbelievers, polytheists).

111. indeed In their stories, there is a lesson for men of understanding. it (the Qur'an) is not a forged statement but a confirmation of the Allâh's existing Books [the Taurât (Torah), the Injeel (Gospel) and other Scriptures of Allâh] and a detailed explanation of everything and a Guide and a Mercy for the people who believe.

 

104*و تو بر اين وظيفه ى ارشاد، پاداشى از آنان نمى خواهى. آن رسالت و قرآن جزتذكر و پندى براى جهانيان نيست .

 

105* و چه بسيار نشانه در آسمان ها و زمين، كه بر آن مى گذرند، در حالى كه از آن روىگردانند.

 

106* و بيشترشان به خداوند ايمان نمى آورند، جز اينكه با او چيزى را شريك مى گيرند وايمانشان خالص نيست.

 

107* آيا آنها كه ايمان نمى آورند از اينكه عذاب الهى آنها را در برگيرد و يا قيامت درحالى كه نمى دانند ناگهانى فرارسد در امانند؟

 

108* اى پيامبر تو نيز بگو: اين راه من است. من و هر كس پيروى ام كرد با بينايى به سوىخدا دعوت مى كنيم و خداوند از هر شريكى منزه است و من از مشركان نيستم .

 

109* و پيش از تو پيامبرى نفرستاديم، جز مردانى از اهل آبادى ها را كه به آنان نيزوحى مى كرديم. با وجود اين، آيا در زمين سير نكرده اند تا عاقبت كسانى را كه پيشاز آنان بوده اند بنگرند؟ و قطعاً سراى آخرت براى كسانى كه تقوا پيشه كرده اند بهتراست. آيا نمى انديشيد؟

 

110* دعوت پيامبران و مخالفت دشمنان همچنان ادامه داشت تا هنگامى كه پيامبران ازهدايت مردم به آستانه نوميدى رسيدند و كفار گمان كردند كه وعده عذاب به دروغبه آنان داده شده است. آنگاه يارى ما به آنان رسيد، پس كسانى را كه مى خواستيمنجات يافتند ولى عذاب ما از گروه مجرمان باز گردانده نمى شود.

 

111* به راستى در سرگذشت آنان براى خردمندان عبرتى است. اين سخنى نيست كه به دروغساخته شده باشد. بلكه تصديق كننده ى آن كتاب آسمانى است كه پيش از آن آمده وروشنگر هر چيز و مايه هدايت ورحمت براى گروهى است كه ايمان مى آورند.

 

104. et Tu ne leur demandes aucun salaire pour cela. ce n'est là qu'un rappel adressé à l'univers.

105. et dans les cieux et sur la terre, que de signes auprès desquels les gens passent, en s'en détournant!

106. et la plupart d'entre eux ne croient en Allah, qu'en Lui donnant des associés.

107. Est-ce qu'ils sont sûrs que le châtiment d'Allah ne viendra pas les couvrir ou que l'Heure ne leur viendra pas soudainement, sans qu'ils s'en rendent compte?

108. Dis: ‹Voici ma voie, j'appelle les gens [à la religion] d'Allah, Moi et ceux qui me suivent, nous basant sur une preuve évidente. Gloire à Allah! et Je ne suis point du nombre des Associateurs.

109. nous n'avons envoyé avant Toi que des hommes originaires des cités, à qui nous avons fait des révélations. [ces gens là] N'ont-ils pas parcouru la terre et considéré quelle fut la fin de ceux qui ont vécu avant eux? la demeure de l'au-delà est assurément meilleure pour ceux qui craignent [Allah]. ne raisonnerez- vous donc pas?

110. quand les messagers faillirent perdre espoir (Et que leurs adeptes) eurent pensé qu'ils étaient dupés voilà que vint à eux Notre secours. et furent sauvés ceux que nous voulûmes. mais Notre rigueur ne saurait être détournée des gens criminels.

111. dans leurs récits il y a certes une leçon pour les gens doués d'intelligence. ce n'est point là un récit fabriqué. C'est Au contraire la confirmation de ce qui existait déjà avant Lui, un exposé détaillé de toute chose, un guide et une miséricorde pour des gens qui croient.

            

 

ادامه نوشته

آیات 96 تا 103 سوره مبارکه یوسف

گلبرگ دویست و چهل و هفتم

 فَلَمَّا أَنْ جَاءَ الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ (٩٦)

قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ (٩٧)

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (٩٨)

فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آوَى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ آمِنِينَ (٩٩)

وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوا لَهُ سُجَّدًا وَقَالَ يَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِمَا يَشَاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ (١٠٠)

رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الأحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (١٠١)

ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ (١٠٢)

وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ (١٠٣)

96. then when the bearer of the good news came, He cast (the shirt) over His face, and He Forthwith regained Clear sight. He said: "Did I not say to you, 'I know from Allah that which ye know not?'"

97. They said: "O Our father! ask for us forgiveness for Our sins, for we were truly at fault."

98. He said: "Soon will I ask My Lord for forgiveness for you: for He is indeed Oft-forgiving, Most Merciful."

99. then when They entered the presence of Joseph, He provided a home for His parents with Himself, and said: "Enter ye Egypt (all) In safety if it please Allah."

100. and He raised His parents high on the Throne (of dignity), and They fell down In prostration, (all) before Him. He said: "O My father! This is the fulfilment of My vision of old! Allah hath made it come true! He was indeed good to me when He took me out of prison and brought you (All here) out of the desert, (Even) after Satan had sown enmity between me and My brothers. Verily My Lord understandeth best the mysteries of all that He planneth to do, for Verily He is full of knowledge and wisdom.

101. "O My Lord! Thou hast indeed bestowed on me some power, and taught me something of the interpretation of dreams and events,- O Thou Creator of the heavens and the earth! Thou art My Protector In This world and In the Hereafter. take Thou My soul (at death) As one submitting to Thy will (as a Muslim), and unite me with the righteous."

102. such is one of the stories of what happened Unseen, which we reveal by inspiration unto thee; nor wast Thou (present) with them then when They concerted their plans together In the process of weaving their plots.

103. yet no Faith will the greater part of Mankind have, however ardently Thou dost desire it.

 

 

96* پس چون (آن برادرى كه حامل پيراهن يوسف بود) مژده رسان آمد، پيراهن را روى صورتيعقوب انداخت . پس يعقوب بينا گشت و گفت : آيا به شما نگفتم : همانا من از (عنايت) خداوند چيزى مى دانم كه شما نمى دانيد

97* ( فرزندان ) گفتند: اى پدر! براى گناهانمان (از خداوند) طلب آمرزش كن كه براستى ماخطاكار بوديم

98* ( يعقوب ) گفت : بزودى از پروردگارم براى شما طلب آمرزش مى كنم براستى كه او، خودآمرزنده و بسيار مهربان است

99* پس چون (پدر ومادر وبرادران ) بر يوسف وارد شدند، پدر ومادرش را در كنار خويش جاىداد وگفت : به خواست خدا با امن و امان داخل مصر شويد

100* و پدر و مادرش را بر تخت بالا برد ولى همه آنان پيش او افتادند و سجده كردند. و(يوسف) گفت : اى پدر اين است تعبير خواب پيشين من ، به يقين ، پروردگارم آنرا تحققبخشيد و به راستى كه به من احسان كرد آنگاه كه مرا از زندان آزاد ساخت و شما را پساز آنكه شيطان ميان من و برادرانم را بر هم زد از بيابان (كنعان به مصر) آورد. همانا پروردگار من در آنچه بخواهدصاحب لطف است . براستى او داناى حكيم است

101* ( يوسف گفت :) پروردگارا؛ تو مرا (بهره اى ) از حكومت دادى و از تعبير خواب ها به منآموختى . (اى ) پديدآورنده ى آسمان ها و زمين ، تنها تو در دنيا وآخرت مولاى منى ،مرا تسليم خود بميران ومرا به شايستگان ملحق فرما

102* )اى پيامبر) اين (داستان ) از خبرهاى غيبى است كه ما به تو وحى مى كنيم و تو نزدآنان (برادران يوسف ) نبودى آنگاه كه در كار خويش هم داستان و متفق شدند ونيرنگ مىنمودند (كه چگونه يوسف را در چاه اندازند و بگويند گرگ او را دريده است)

103* اى پيامبر بيشتر مردم ايمان بياور نيستند، هر چند (سخت بكوشى و) حرص و آرزو داشتهباشى

96. puis quand arriva le porteur de bonne annonce, il l'appliqua [la tunique] sur le visage de Jacob. celui-ci recouvra [aussitٍt] la vue, et dit: ‹Ne vous ai-Je pas dit que Je sais, par Allah, ce que vous ne savez pas?›

97. - ils dirent: ‹ Notre père, implore pour nous la rémission de nos péchés. nous étions vraiment fautifs›.

98. - il dit: ‹J'implorerai pour vous le pardon de Mon Seigneur. car C'est Lui le Pardonneur, le Très Miséricordieux›.

99. lorsqu'ils s'introduisirent auprès de Joseph, celui-ci accueillit ses père et mère, et leur dit: ‹Entrez en Egypte, en toute sécurité, Si Allah le veut!›

100. et il éleva ses parents sur le Trٍne, et tous tombèrent devant Lui, prosternés et il dit: ‹ Mon père, voilà l'interprétation de Mon rêve de jadis. Allah l'a bel et bien réalisé... et il m'a certainement fait du bien quand il m'a fait sortir de prison et qu'il vous a fait venir de la compagne, [du désert], après que le Diable ait suscité la discorde entre Mes frères et Moi. Mon Seigneur est plein de douceur pour ce qu'il veut. et C'est Lui l'Omniscient, le Sage.

101. Mon Seigneur, Tu m'as donné du pouvoir et m'as enseigné l'interprétation des rêves. [C'est Toi Le] Créateur des cieux et de la terre, Tu es Mon patron, ici-bas et dans l'au-delà. Fais-moi mourir en parfaite soumission et fait Moi rejoindre les vertueux.

102. ce sont là des récits inconnus que nous Te révélons. et Tu n'étais pas auprès d'eux quand ils se mirent d'accords pour comploter.

103. et la plupart des gens ne sont pas croyants Malgré Ton désir ardent.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

آیات 87 تا 95 سوره مبارکه یوسف

گلبرگ دویست و چهل و ششم

يَا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ (٨٧)

فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ قَالُوا يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَا إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ (٨٨)

قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَا فَعَلْتُمْ بِيُوسُفَ وَأَخِيهِ إِذْ أَنْتُمْ جَاهِلُونَ (٨٩)

قَالُوا أَئِنَّكَ لأنْتَ يُوسُفُ قَالَ أَنَا يُوسُفُ وَهَذَا أَخِي قَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَيَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (٩٠)

قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَإِنْ كُنَّا لَخَاطِئِينَ (٩١)

قَالَ لا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ (٩٢)

اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هَذَا فَأَلْقُوهُ عَلَى وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيرًا وَأْتُونِي بِأَهْلِكُمْ أَجْمَعِينَ (٩٣)

وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيرُ قَالَ أَبُوهُمْ إِنِّي لأجِدُ رِيحَ يُوسُفَ لَوْلا أَنْ تُفَنِّدُونِ (٩٤)

قَالُوا تَاللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ (٩٥)

87. "O My sons! go ye and enquire about Joseph and His brother, and never give up hope of Allah.s Soothing mercy: truly no one despairs of Allah.s Soothing Mercy, except those who have no faith."

88. then, when They came (back) into (Joseph's) presence They said: "O Exalted one! distress has seized us and Our family: we have (now) brought but scanty capital: so pay us full measure, (We pray thee), and treat it As charity to us: for Allah doth reward the charitable."

89. He said: "know ye How ye dealt with Joseph and His brother, not knowing (what ye were doing)?"

90. They said: "Art Thou indeed Joseph?" He said, "I am Joseph, and This is My brother: Allah has indeed been gracious to us (all): Behold, He that is righteous and patient,- never will Allah suffer the reward to be lost, of those who do right."

91. They said: "By Allah. indeed has Allah preferred Thee above us, and we certainly have been guilty of sin!"

92. He said: "This Day let no reproach be (cast) on you: Allah will forgive you, and He is the Most Merciful of those who Show mercy!

93. "Go with This My shirt, and cast it over the face of My father: He will come to see (clearly). then come ye (Here) to me together with all your family."

94. when the caravan left (Egypt), their father said: "I do indeed scent the presence of Joseph: Nay, think me not a dotard."

95. They said: "By Allah. truly Thou art In Thine old wandering mind."

 

87* اى پسرانم (بار ديگر به مصر) برويد و از يوسف و برادرش جستجو كنيد و از رحمت خداوندماءيوس نشويد، حق اين است كه جز گروه كافران از رحمت خداوندى ماءيوس نمى شوند

88* پس هنگامى كه (مجددا) بر يوسف وارد شدند، گفتند: اى عزيز قحطى ، ما و خاندان ما رافراگرفته و (براى خريد گندم) بهاى اندكى با خود آورده ايم (اما شما كارى به پولاندك ما نداشته باش) سهم ما را به طور كامل وفا كن و بر ما بخشش نما، زيرا كهخداوند كريمان و بخشندگان را پاداش مى دهد

89* (يوسف) گفت : آيا دانستيد با يوسف وبرادرش چه كرديد آنگاه كه نادان بوديد

90* گفتند: آيا تو خود (همان) يوسفى ؟ گفت : (آرى) من يوسفم و اين برادر من است . بهتحقيق خداوند بر ما منت گذاشت . زيرا كه هر كس تقوا و صبر پيشه كند پس همانا خداوندپاداش نيكوكاران را تباه نمى كند

91* (برادران) گفتند: به خداوند قسم ، كه واقعاً خداوند ترا بر ما برترى داده است وقطعاً ما خطاكار بوده ايم

92* )يوسف ( گفت : امروز بر شما توبيخ و ملامتى نيست ، خداوند شما را مى بخشد و اومهربانترين مهربانان است

93* )يوسف گفت :( اين پيراهن مرا ببريد و آنرا بر صورت پدرم بيفكنيد (تا) بينا شود وهمه كسان خود را نزد من بياوريد

94* وچون كاروان (از مصر به سوى كنعان محل زندگى يعقوب ( رهسپار شد، پدرشان گفت : همانامن بوى يوسف را مى يابم ، البته اگر مرا كم خرد ندانيد

95* )پسران يعقوب به پدر( گفتند: به خدا سوگند تو سخت در گمراهى ديرين خود هستى

87. Mes fils! partez et enquérez-vous de Joseph et de son frère. et ne désespérez pas de la miséricorde d'Allah. ce sont seulement les gens mécréants qui désespèrent de la miséricorde d'Allah›.

88. et lorsqu'ils s'introduisirent auprès de [Joseph,] ils dirent: ‹ al-Azize, la famine nous a touchés nous et Notre famille; et nous venons avec marchandise sans grande valeur. donne-nous une pleine mesure, et Fais-nous la charité. Certes, Allah récompense les charitables!›

89. - il dit: ‹Savez-vous ce que vous avez fait de Joseph et de son frère alors que vous étiez ignorant? [injustes]›.

90. - ils dirent: ‹Est-ce que Tu es... Certes, Tu es Joseph!› - il dit: ‹Je suis Joseph, et Voici Mon frère. Certes, Allah nous a favorisés. quiconque craint et patiente... et Très certainement, Allah ne fait pas perdre la récompense des bienfaisants›.

91. - ils dirent: ‹Par Allah! vraiment Allah t'a préféré à nous et nous avons été fautifs›.

92. - il dit: ‹Pas de récrimination contre vous aujourd'hui! qu'Allah vous pardonne. C'est Lui le plus Miséricordieux des Miséricordieux.

93. Emportez ma tunique que voici, et appliquez-la sur le visage de Mon père: il recouvrera [aussitٍt] la vue. et amenez-moi toute votre famille›.

94. - et dès que la caravane franchit la frontière [de Canaan], leur père dit: ‹Je décèle, Certes, l'odeur de Joseph, même Si vous dites que Je radote›.

95. ils Lui dirent: ‹Par Allah Te voilà bien dans Ton ancien égarement›.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

آيات 79 تا 86 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دويست و چهل و پنجم

 قَالَ مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلا مَنْ وَجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهُ إِنَّا إِذًا لَظَالِمُونَ (٧٩)

فَلَمَّا اسْتَيْأَسُوا مِنْهُ خَلَصُوا نَجِيًّا قَالَ كَبِيرُهُمْ أَلَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ أَبَاكُمْ قَدْ أَخَذَ عَلَيْكُمْ مَوْثِقًا مِنَ اللَّهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُمْ فِي يُوسُفَ فَلَنْ أَبْرَحَ الأرْضَ حَتَّى يَأْذَنَ لِي أَبِي أَوْ يَحْكُمَ اللَّهُ لِي وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ (٨٠)

ارْجِعُوا إِلَى أَبِيكُمْ فَقُولُوا يَا أَبَانَا إِنَّ ابْنَكَ سَرَقَ وَمَا شَهِدْنَا إِلا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حَافِظِينَ (٨١)

وَاسْأَلِ الْقَرْيَةَ الَّتِي كُنَّا فِيهَا وَالْعِيرَ الَّتِي أَقْبَلْنَا فِيهَا وَإِنَّا لَصَادِقُونَ (٨٢)

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ (٨٣)

وَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا أَسَفَى عَلَى يُوسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ (٨٤)

قَالُوا تَاللَّهِ تَفْتَأُ تَذْكُرُ يُوسُفَ حَتَّى تَكُونَ حَرَضًا أَوْ تَكُونَ مِنَ الْهَالِكِينَ (٨٥)

قَالَ إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَحُزْنِي إِلَى اللَّهِ وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ (٨٦)

79. He said: "Allâh forbid, that we should take anyone but Him with whom we found Our property. indeed (if we did so), we should be Zâlimûn (wrong-doers)."

80. So, when they despaired of him, they held a conference In private. the eldest among them said: "Know You not that Your father did take an oath from You In Allâh's Name, and before This You did fail In Your duty with Yûsuf (Joseph)? Therefore I will not leave This land until My father permits Me, or Allâh decides My case (by releasing Benjamin) and He is the best of the judges.

81. "Return to Your father and say, 'O Our father! Verily, Your son (Benjamin) has stolen, and we testify not except according to what we know, and we could not know the unseen!

82. "And ask (the people of) the town where we have been, and the caravan In which we returned, and indeed we are telling the truth."

83. He [Ya'qûb (Jacob)] said: "Nay, but Your ownselves have beguiled You into something. so patience is Most fitting (for me). may be Allâh will bring them (back) All to Me. truly He! Only He is All-Knowing, All-Wise."

84. and He turned away from them and said: "Alas, My grief for Yûsuf (Joseph)!" and He lost his sight because of the sorrow that He was suppressing.

85. they said: "By Allâh! You will never cease remembering Yûsuf (Joseph) until You become weak with old age, or until You be of the dead."

86. He said: "I Only complain of My grief and sorrow to Allâh, and I know from Allâh that which You know not.

 

79* يوسف گفت: پناه به خدا از اينكه كسى را به جز آنكه متاعمان را نزد او يافته ايم، بگيريم. زيرا كه در اينصورت حتماً ستمگر خواهيم بود.

80* پس چون از يوسف ماءيوس شدند كه يكى را به جاى ديگرى بازداشت كند نجواكنان بهكنارى رفتند. براد بزرگشان گفت: آيا نمى دانيد كه پدرتان براى برگرداندن او برشما پيمان الهى گرفته و پيش از اين نيز درباره يوسف كوتاهى كرده ايد. پس من هرگز ازاين سرزمين نمى روم تا آنكه يوسف عفو كند يا آنكه پدرم به من اجازه دهد يا خدادر حق من حكمى كند و او بهترين داور و حاكم است .

81* برادر بزرگ گفت: من اينجا مى مانم ولى شما به سوى پدرتان برگرديد، پس بگوييد: اىپدر همانا پسرت دزدى كرده و ما جز به آنچه مى دانستيم گواهى نداديم و ما نگهبان وآگاه به غيب نبوده ايم .

82* اگر به حرف ما اطمينان ندارى از قريه اى كه در آن بوديم و از كاروانى كه درميانشان به اينجا رو آورده ايم، سؤ ال كن و بى شك ما راستگو هستيم .

83* يعقوب گفت: اين چنين نيست بلكه بار ديگر نفس شما با نسبت دزدى به يوسف ياتعيين كيفر گروگان گيرى مسئله را براى شما آراسته است پس صبرى نيكو لازم است.  اميد است كه خداوند همه برادران را با هم نزد من آورد چرا كه او قطعاً آگاه و حكيماست.

84* يعقوب از برادران روى گرداند و گفت: اى دريغا بر يوسف، پس اندوه خود را فرو مىخورد تا آنكه دو چشمش از اندوه سفيد و نابينا شد.

85* فرزندان يعقوب به پدرشان گفتند: به خدا سوگند تو پيوسته ي وسف را ياد مى كنى تاآنكه بيمار و لاغر شوى و يا مشرف به مرگ و از بين بروى .

86* يعقوب گفت: من ناله آشكار و حزن پنهان خود را فقط به خدا شكايت مى برم و ازعنايت و لطف خداوند چيزى را مى دانم كه شما نمى دانيد.

79. - il dit: ‹Qu'Allah nous garde de prendre un autre que celui chez qui nous avons trouvé Notre bien! nous serions alors vraiment injustes.

80. puis, lorsqu'ils eurent perdu Tout espoir [de ramener Benyamin] ils se concertèrent en secret. leur aîné dit: ‹Ne savez-vous pas que votre père a pris de vous un engagement formel Au nom d'Allah, et que déjà vous y avez manqué autrefois à propos de Joseph? Je ne quitterai point le territoire, jusqu'à ce que Mon père me le permette ou qu'Allah juge en ma Faveur, et il est le meilleur des juges.

81. retournez à votre père et dites: ‹ Notre père, Ton fils a volé. et nous n'attestons que ce que nous savons. et nous n'étions nullement Au courant de l'inconnu.

82. et interroge la ville où nous étions, Ainsi que la caravane dans la quelle nous sommes arrivés. nous disons réellement la vérité.›

83. alors [Jacob] dit: ‹Vos âmes plutٍt vous inspiré [d'entreprendre] quelque chose!... Oh! belle patience. il se peut qu'Allah me les ramènera tous les deux. car C'est Lui l'Omniscient, le Sage›.

84. et il se détourna d'eux et dit: ‹Que Mon chagrin est grand pour Joseph!› et ses yeux blanchirent d'affliction. et il était accablé.

85. - ils dirent: ‹Par Allah! Tu ne cesseras pas d'évoquer Joseph, jusqu'à ce que t'épuises ou que Tu sois Parmi les morts›.

86. - il dit: ‹Je ne me plains qu'à Allah de Mon déchirement et de Mon chagrin. et, Je sais de la part d'Allah, ce que vous ne savez pas.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

آيات 70 تا 78 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دويست و چهل و چهارم

 فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِي رَحْلِ أَخِيهِ ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسَارِقُونَ (٧٠)

قَالُوا وَأَقْبَلُوا عَلَيْهِمْ مَاذَا تَفْقِدُونَ (٧١)

قَالُوا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِيرٍ وَأَنَا بِهِ زَعِيمٌ (٧٢)

قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِي الأرْضِ وَمَا كُنَّا سَارِقِينَ (٧٣)

قَالُوا فَمَا جَزَاؤُهُ إِنْ كُنْتُمْ كَاذِبِينَ (٧٤)

قَالُوا جَزَاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ فَهُوَ جَزَاؤُهُ كَذَلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ (٧٥)

فَبَدَأَ بِأَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاءِ أَخِيهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِعَاءِ أَخِيهِ كَذَلِكَ كِدْنَا لِيُوسُفَ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ أَخَاهُ فِي دِينِ الْمَلِكِ إِلا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ نَرْفَعُ دَرَجَاتٍ مَنْ نَشَاءُ وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ (٧٦)

قَالُوا إِنْ يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِي نَفْسِهِ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ قَالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَكَانًا وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَصِفُونَ (٧٧)

قَالُوا يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ إِنَّ لَهُ أَبًا شَيْخًا كَبِيرًا فَخُذْ أَحَدَنَا مَكَانَهُ إِنَّا نَرَاكَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ (٧٨)

70. so when He had furnished them forth with their provisions, He put the (golden) bowl into his brother's bag, Then a crier cried: "O You (in) the caravan! surely, You are thieves!"

71. they, turning towards them, said: "What is it that You have missed?"

72. they said: "We have missed the (golden) bowl of the king and for Him who produces it is (the reward of) a camel load; I will be bound by it."

73. they said: "By Allâh! indeed You know that we came not to make mischief In the land, and we are no thieves!"

74. they [Yûsuf's (Joseph) men] said: "What Then shall be the penalty of him, if You are (proved to be) liars."

75. they [Yûsuf's (Joseph) brothers] said: "The penalty should be that he, In whose bag it is found, should be held for the punishment (of the crime). Thus we Punish the Zâlimûn (wrong-doers, etc.)!"

76. so He [Yûsuf (Joseph)] began (the search) In their bags before the bag of his brother. Then He brought it out of his brother's bag. Thus did we Plan for Yûsuf (Joseph). He could not take his brother by the Law of the king (as a slave), except that Allâh willed it. (so Allâh made the brothers to bind themselves with their Way of "punishment, i.e. enslaving of a thief.") we raise to degrees whom we please, but over All those endowed with knowledge is the All-Knowing (Allâh).

77. they [(Yûsuf's (Joseph) brothers] said: "If He steals, there was a brother of his [Yûsuf (Joseph)] who did steal before (him)." but These things did Yûsuf (Joseph) keep In himself, revealing not the secrets to them. He said (within himself): "You are In worst case, and Allâh knows best the Truth of what You assert!"

78. they said: "O ruler of the land! Verily, He has an old father (who will grieve for him); so take one of us In his place. indeed we think that You are one of the Muhsinûn (good-doers - see V.2:112)."

 

70* پس چون بارهاى برادران را مجهّز و مهيا ساخت ظرف آبخورى گران قيمتى را در خورجينبرادرش بنيامين قرار داد، سپس منادى صدا زد؛ اى كاروانيان! قطعاً شما دزديد.

71* برادران يوسف روبه ماموران كردند و گفتند: شما چه چيزى را گم كرده ايد.

72* گفتند: پيمانه و جام مخصوص شاه را گم كرده ايم و براى هركس آنرا بياورد يك بار شترجايزه است و من اين را ضمانت مى كنم .

73* گفتند: به خدا سوگند شما مى دانيد كه ما براى فساد در اين سرزمين نيامده ايم و ماهرگز سارق نبوده ايم .

74* ماءموران يوسف گفتند: پس اگر دروغ گفته باشيد، كيفرش چيست ؟

75* گفتند: كيفر سارق، آنكه پيمانه در بارش پيدا شود، پس خود او كيفرش است كه بهعنوان گروگان يا برده در اختيار صاحب پيمانه قرار گيرد ما در منطقه كنعان، ظالم سارق را اينگونه كيفر مى دهيم .

76* پس از پذيرش كيفر ماموران شروع به بازرسى كرده و قبل از بار برادرش به بازرسى بار ساير برادران پرداخت، سپس پيمانه را از بار برادرش بيرون آورد. ما اينگونهبراى يوسف تدبير كرديم زيرا طبق قانون شاه مصر يوسف نمى توانست برادرش را بازداشتكند، مگر آنكه خدا بخواهد كه كيفر سارق در كنعان را مقدمه بازداشت اين برادر قرارمى دهد ما هر كس را كه بخواهيم و لايق باشد درجاتى بالا مى بريم و برتر از هرصاحب دانشى دانشورى است .

77* برادران گفتند: اگر او سرقت كند جاى تعجب نيست، زيرا پيش از اين نيز برادر اودزدى كرده بود. يوسف اين تهمت را در دل خود پنهان داشت و با آنكه ناراحت شدهبود به روى آنان نياورد. ولى گفت: موقعيت شما بدتر از اوست و خداوند به آنچهتوصيف مى كنيد داناتر است .

78* برادران گفتند: اى عزيز، همانا براى او پدرى است پير و سالخورده، پس يكى از مارا به جاى او بگير و او را رها كن همانا ترا از نيكوكاران مى بينيم .

70. puis, quand il leur eut fourni leurs provisions, il mit la coupe dans le sac de son frère. ensuite un crieur annonça: ‹Caravaniers! vous êtes des voleurs›.

71. ils se retournèrent en disant: ‹Qu'avez vous perdu?›

72. ils répondirent: ‹Nous cherchons la grande coupe du roi. la charge d'un chameau à qui l'apportera et j'en suis garant›.

73. ‹Par Allah, dirent-ils, vous savez certes que nous ne sommes pas venus pour semer la corruption sur le territoire et que nous ne sommes pas des voleurs›.

74. - quelle sera donc la sanction Si vous êtes des menteurs? (dirent-ils).

75. ils dirent: ‹La sanction infligée à celui dont les bagages de qui la coupe sera retrouvée est: [qu'il soit livré] lui-même [à titre d'esclave à la victime du vol]. C'est Ainsi que nous punissons les malfaiteurs›.

76. [Joseph] commença par les sacs des autres avant celui de son frère; puis il la fit sortir du sac de son frère. Ainsi suggérâmes-Nous cet artifice à Joseph. car il ne pouvait pas se saisir de son frère, selon la justice du roi, à moins qu'Allah ne l'eût voulu. nous élevons en rang qui nous voulons. et au-dessus de Tout homme détenant la science il y a un savant [plus docte que Lui].

77. ils dirent: ‹S'Il a commis un vol, un frère à Lui auparavant a volé aussi. ‹Mais Joseph tint Sa pensée secrète, et ne la leur dévoila pas. il dit [en Lui même]: ‹Votre position est bien pire encore! et Allah connaît mieux ce que vous décrivez›.

78. - ils dirent: ‹ al-Azize, il a un père Très vieux; saisis-toi donc de l'un de nous, à Sa place. nous voyons que Tu es vraiment du nombre des gens bienfaisants›.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

آيات 64 تا 69 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دوست و چهل و سوم

 قَالَ هَلْ آمَنُكُمْ عَلَيْهِ إِلا كَمَا أَمِنْتُكُمْ عَلَى أَخِيهِ مِنْ قَبْلُ فَاللَّهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ (٦٤)

وَلَمَّا فَتَحُوا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ قَالُوا يَا أَبَانَا مَا نَبْغِي هَذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍ ذَلِكَ كَيْلٌ يَسِيرٌ (٦٥)

قَالَ لَنْ أُرْسِلَهُ مَعَكُمْ حَتَّى تُؤْتُونِ مَوْثِقًا مِنَ اللَّهِ لَتَأْتُنَّنِي بِهِ إِلا أَنْ يُحَاطَ بِكُمْ فَلَمَّا آتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللَّهُ عَلَى مَا نَقُولُ وَكِيلٌ (٦٦)

وَقَالَ يَا بَنِيَّ لا تَدْخُلُوا مِنْ بَابٍ وَاحِدٍ وَادْخُلُوا مِنْ أَبْوَابٍ مُتَفَرِّقَةٍ وَمَا أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ إِنِ الْحُكْمُ إِلا لِلَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ (٦٧)

وَلَمَّا دَخَلُوا مِنْ حَيْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُمْ مَا كَانَ يُغْنِي عَنْهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ إِلا حَاجَةً فِي نَفْسِ يَعْقُوبَ قَضَاهَا وَإِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ لِمَا عَلَّمْنَاهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ (٦٨)

وَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آوَى إِلَيْهِ أَخَاهُ قَالَ إِنِّي أَنَا أَخُوكَ فَلا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (٦٩)

64. He said: "Can I entrust Him to You except as I entrusted his brother [Yûsuf (Joseph)] to You aforetime? but Allâh is the best to guard, and He is the Most Merciful of those who show mercy."

65. and when they opened their bags, they found their money had been returned to them. they said: "O Our father! what (more) can we desire? this, Our money has been returned to us, so we shall get (more) food for Our family, and we shall Guard Our brother and add one more measure of a camel's load. This quantity is easy (for the king to give)."

66. He [Ya'qûb (Jacob)] said: "I will not send Him with You until You swear a solemn oath to Me In Allâh's Name, that You will bring Him back to Me unless You are yourselves surrounded (by enemies, etc.)," and when they had sworn their solemn oath, He said: "Allâh is the witness over what we have said."

67. and He said: "O My sons! do not enter by one gate, but enter by different gates, and I cannot avail You against Allâh at all. Verily! the decision rests Only with Allâh. In him, I put My trust and let All those that trust, put their trust In him."

68. and when they entered according to their father's advice, it did not avail them In the least against (the will of) Allâh, it was but a need of Ya'qûb's (Jacob) inner-self which He discharged. and Verily, He was endowed with knowledge because we had taught him, but Most men know not.

69. and when they went In before Yûsuf (Joseph), He betook his brother (Benjamin) to himself and said: "Verily!I am Your brother, so grieve not for what they used to do."

 

64* يعقوب گفت: آيا شما را بر او امين بدانم، مگر همانند قبل عمل كه شما را بربرادرش امين دانستم و ديديد كه چه شد، پس به جاى شما به خدا اعتماد مى كنم كهخداوند بهترين حافظ است و او مهربان ترين مهربانان است .

65* و هنگامى كه بارهاى خود را گشودند، دريافتند كه سرمايه شان بدانها باز گردانيدهشده گفتند: اى پدر ديگر چه مى خواهيم؟ اين سرمايه ماست كه به ما باز گردانده شدهوما قوت وغذاى خانواده خود را فراهم واز برادرمان حفاظت مى كنيم وبا بردن او يكبار شتر مى افزاييم واين پيمانه اضافى نزد عزيز پيمانه اى ناچيز است. شايد معنااين باشد: اين مقدارى كه گرفته ايم به جايى نمى رسد، اگر نوبت ديگر برويم، باربيشترى مى گيريم.

66* پدر گفت: من هرگز او را با شما نخواهم فرستاد تا آنكه با سوگند به نام خداوثيقه اى محكم بياوريد كه حتماً او را نزد من برگردانيد، مگر آنكه همه شما گرفتارحادثه اى شويد. پس چون وثيقه خود را آوردند پدر گفت: خداوند بر آنچه مى گوييموكيل است .

67* و يعقوب گفت: اى پسران من چون به مصر رسيديد همه از يك دروازه به شهر واردنشويد تا توجه مردم به شما جلب نشود بلكه از دروازه هاى مختلف وارد شويد وبدانيد من با اين سفارش نمى توانم چيزى از مقدرات  خدا را از شما دور كنم . فرمان جز براى خدا نيست، تنها براو توكل مى كنم و همه توكل كنندگان نيز بايد براو توكل نمايند.

68* و چون از همانجا كه پدرشان دستورشان داده بود وارد مصر شدند، اين كار در برابراراده خداوند هيچ سودشان نبخشيد جز آنكه نيازى در دل يعقوب بود كه عملى شد تنهااثر ورود از چند دروازه حفظ از چشم زخم و رسيدن برادران، به خصوص بنيامين به يوسفبود كه عملى شد و اثر ديگرى نداشت  و البته يعقوب بخاطر آنچه به او آموزش كه بهاو داده بوديم داراى علمى فراوان بود ولى بيشتر مردم آگاه نيستند.

69* و چون بر یوسف در آ»دند برادرش را نزد خویش جای داد، گفت : همانا من برادر (هم مادر) توام، پس از کارهایی که می کردند اندوه مدار.

64. il dit: ‹Vais-je vous le confier comme, auparavant, Je vous ai confié son frère? mais Allah est le meilleur gardien, et il est le plus Miséricordieux des miséricordieux!›

65. et lorsqu'ils ouvrirent leurs bagages, ils trouvèrent qu'on leur avait rendu leurs marchandises. ils dirent: ‹ Notre père. que désirons-nous [de plus]? Voici que nos marchandises nous ont été rendues. et Ainsi nous approvisionnerons Notre famille, nous veillerons à la sécurité de Notre frère et nous nous ajouterons la charge d'un chameau et C'est une charge facile›.

66. - il dit: ‹Jamais Je ne l'enverrai avec vous, jusqu'à ce que vous m'apportiez l'engagement formel Au nom d'Allah que vous me le ramènerez à moins que vous ne soyez cernés›. lorsqu'ils Lui eurent apporté l'engagement, il dit: ‹Allah est garant de ce que nous disons›.

67. et il dit: ‹ Mes fils, n'entrez pas par une seule porte, mais entrez par portes séparées. Je ne peux cependant vous être d'aucune utilité contre les desseins d'Allah. la décision n'appartient qu'à Allah: en Lui Je place ma confiance. et que ceux qui placent en Lui leur confiance la place en Lui›.

68. Etant entrés comme leur père leur avait commandé [cela] ne leur servit à rien contre (les décrets d') Allah. ce n'était [au reste] qu'une précaution que Jacob avait jugé [de leur recommander]. il avait pleine connaissance de ce que nous Lui avions enseigné. mais la plupart des gens ne savent pas.

69. et quand ils furent entrés auprès de Joseph, [celui-ci] retînt son frère auprès de Lui en disant: ‹Je suis Ton frère. ne Te chagrine donc pas pour ce qu'ils faisaient›.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

آيات 53 تا 63 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دويست و چهل و دوم

 وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لأمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ (٥٣)

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُونِي بِهِ أَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِي فَلَمَّا كَلَّمَهُ قَالَ إِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِينٌ أَمِينٌ (٥٤)

قَالَ اجْعَلْنِي عَلَى خَزَائِنِ الأرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ (٥٥)

وَكَذَلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الأرْضِ يَتَبَوَّأُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاءُ نُصِيبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَشَاءُ وَلا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (٥٦)

وَلأجْرُ الآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ (٥٧)

وَجَاءَ إِخْوَةُ يُوسُفَ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ (٥٨)

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُونِي بِأَخٍ لَكُمْ مِنْ أَبِيكُمْ أَلا تَرَوْنَ أَنِّي أُوفِي الْكَيْلَ وَأَنَا خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ (٥٩)

فَإِنْ لَمْ تَأْتُونِي بِهِ فَلا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِي وَلا تَقْرَبُونِ (٦٠)

قَالُوا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ أَبَاهُ وَإِنَّا لَفَاعِلُونَ (٦١)

وَقَالَ لِفِتْيَانِهِ اجْعَلُوا بِضَاعَتَهُمْ فِي رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُونَهَا إِذَا انْقَلَبُوا إِلَى أَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٦٢)

فَلَمَّا رَجَعُوا إِلَى أَبِيهِمْ قَالُوا يَا أَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَأَرْسِلْ مَعَنَا أَخَانَا نَكْتَلْ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ (٦٣)

53. "And I free not myself (from the blame). Verily, the (human) self is inclined to evil, except when My Lord bestows his Mercy (upon whom He wills). Verily, My Lord is Oft-Forgiving, Most Merciful."

54. and the king said: "Bring Him to Me that I may attach Him to My person." then, when He spoke to him, He said: "Verily, This day, You are with us High In rank and fully trusted."

55. [Yûsuf (Joseph)] said: "Set Me over the storehouses of the land; I will indeed Guard them with full knowledge" (as a minister of finance In Egypt, In place of Al-'Aziz who was dead at that time).

56. Thus did we give full authority to Yûsuf (Joseph) In the land, to take possession therein, as when or where He likes. we bestow of Our Mercy on whom we please, and we make not to be lost the reward of Al-Muhsinûn (the good doers - see V.2:112).

57. and Verily, the reward of the Hereafter is better for those who believe and used to fear Allâh and keep their duty to Him (by abstaining from All kinds of sins and evil deeds and by performing All kinds of righteous good deeds).

58. and Yûsuf's (Joseph) brethren came and they entered unto him, and He recognized them, but they recognized Him not.

59. and when He had furnished them forth with provisions (according to their need), He said: "Bring Me a brother of yours from Your father; (He meant Benjamin). see You not that I give full measure, and that I am the best of the hosts?

60. "But if You bring Him not to Me, there shall be no measure (of corn) for You with Me, nor shall You come near me."

61. they said: "We shall try to get permission (for Him) from his father, and Verily, we shall do it."

62. and [Yûsuf (Joseph)] told his servants to put their money (with which they had bought the corn) into their bags, so that they might know it when they Go back to their people, In order that they might come back.

63. So, when they returned to their father, they said: "O Our father! no more measure of grain shall we get (unless we take Our brother). so send Our brother with us, and we shall get Our measure and truly we will Guard him."

 

53* و من نفس خود را تبرئه نمى كنم، چرا كه نفس آدمى بدون شك همواره به بدى امر مىكند، مگر آن كه پروردگارم رحم كند كه همانا پروردگار من آمرزنده ى مهربان است .

54* و پادشاه گفت: يوسف را نزد من آوريد تا وى را مشاور مخصوص خود قرار دهم. پس چونبا او گفتگو نمود، به او گفت: همانا تو امروز نزد ما داراى منزلتى بزرگ و فردىامين هستى .

55* يوسف گفت: مرا بر خزانه هاى اين سرزمين (مصر) بگمار، زيرا كه من نگهبانى داناهستم .

56* و ما اينگونه به يوسف در آن سرزمين مكنت و قدرت داديم كه در آن هر جا كه خواهد قرارگيرد و تصرف كند ما رحمت خود را بر هر كس ‍ كه بخواهيم مى رسانيم و پاداشنيكوكاران را ضايع نمى گردانيم

57* و قطعاً براى كسانى كه ايمان آورده و همواره تقوى پيشه كرده اند پاداش آخرت بهتراست .

58* سرزمين كنعان را قحطى فراگرفت و در پى مواد غذايى برادران يوسف به مصر آمدندو بر او وارد شدند آنگاه يوسف آنان را شناخت ولى آنها او را نشناختند.

59* و چون يوسف بارهاى غذايى آنان را آماده ساخت، گفت: برادر پدرى خود را در نوبتآينده نزد من آوريد. آيا نمى بينيد كه من پيمانه را كامل مى دهم و بهترين ميزبانهستم .

60* ولى اگر آن برادر را نزد من نياوريد، نه پيمانه اى از غلّه نزد من خواهيدداشت و نه نزديك من شويد.

61* برادران به يوسف گفتند: او را با اصرار و التماس از پدرش خواهيم خواست و حتماًاين كار را خواهيم كرد.

62* و يوسف به غلامان خود گفت: آنچه را به عنوان قيمت پرداخته اند در بارهايشانبگذاريد، تا چون به خانواده ى خود بازگردند آن را باز شناسند، به اميد آنكه بارديگر برگردند.

63* پس چون به سوى پدر خود باز گشتند، گفتند: اى پدر پيمانه براى نوبت ديگر از ما منعشد، پس برادرمان بنيامين را با ما بفرست تا سهميه و پيمانه خود را بگيريم و ماحتماً نگهبان او خواهيم بود.

 

53. Je ne m'innocente cependant pas, car l'âme est Très incitatrice Au mal, à moins que Mon Seigneur, par miséricorde, [ne la préserve du péché]. Mon Seigneur est certes Pardonneur et Très Miséricordieux›.

54. et le roi dit: ‹Amenez-le moi: Je me le réserve pour moi- même›. et Lorsqu'Il Lui eut parlé, il dit: ‹Tu es dès aujourd'hui prés de nous, en une position d'autorité et de confiance›.

55. et [Joseph] dit: ‹Assigne-moi les dépٍts du territoire: Je suis bon gardien et connaisseurs›.

56. Ainsi avons-Nous affermi (l'autorité de) Joseph dans ce territoire et il s'y installait là où il le voulait. nous touchons de Notre miséricorde qui nous voulons et ne faisons pas perdre aux hommes de bien le mérite [de leurs oeuvres].

57. et la récompense de l'au-delà est meilleure pour ceux qui ont cru et ont pratiqué le piété.

58. et le frères de Joseph vinrent et entrèrent auprès de Lui. il les reconnut, mais eux ne le reconnurent pas.

59. et quand il leur eut fourni leur provision, il dit: ‹Amenez-moi un frère que vous avez de votre père. ne voyez-vous pas que Je donne la pleine mesure et que Je suis le meilleur des hٍtes?

60. et Si vous ne me l'amenez pas, alors il n'y aura plus de provision pour vous, chez moi; et vous ne m'approcherez plus›.

61. ils dirent: ‹Nous essayerons de persuader son père. Certes, nous le ferons›.

62. et il dit à ses serviteurs: ‹Remettez leurs marchandises dans leurs sacs: Peut-être les reconnaîtront-ils quand ils seront de retour vers leur famille et Peut- être qu'ils reviendront›.

63. et lorsqu'ils revinrent à leur père, ils dirent: ‹ Notre père, il nous sera refusé [à l'avenir] de nous ravitailler [en grain]. Envoie donc avec nous Notre frère, afin que nous obtenions des provisions. nous le surveillerons bien›.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته

مفاهيم جزء دوازدهم

خلاصه مفاهيم و تفسير جزء دوازدهم از قرآن كريم

 

همه ميهمان اويند!.

در اینجا از روزى دادن خداوند به همه موجودات سخن مى گويد, همان كارى كه بدون احاطه علمى كامل به همه جهان امكان پذير نيست !. نخست مى گويد: ((هيچ جنبنده اى در روى زمين نيست مگر اين كه رزق وروزى آن بر خداست , و قـرارگاه او را مى داند, و از نقاطى كه از قرارگاهش به آن منتقل مى شود (نيز) باخبر است )).((تـمـام ايـن حـقـايق (با همه حدود و مرزهايش ) در كتاب مبين و لوح محفوظعلم خداوند ثبت است )).

 

هدف آفرينش!.

در اين جا موضوع هدف آفرينش جهان هستى است , همان هدفى كه قـسمت عمده اش به ((گل سر سبد اين جهان )) يعنى ((انسان ))باز مى گردد, انسانى كه بايد در مـسـير تعليم و تربيت قرار گيرد و راه تكامل را بپويد وهر لحظه به خدا نزديكتر شود, مى فرمايد: ايـن آفـريـنـش بـا عـظـمـت را ((بـه اين خاطرقرار داد كه شما را بيازمايد تا كدامين بهتر عمل مى كنيد)).

 

امت معدوده و ياران حضرت مهدى (عج )!.

در روايـات مـتعددى كه از طرق اهل بيت (ع ) به ما رسيده امت معدوده به معنى نفرات كم , واشاره به ياران حضرت مهدى (عج ) گرفته شده است , امت معدوده به معنى زمان معدود ومعين است , واتفاقا در روايتى كه از اميرمؤمنان على (ع ) نقل شده ((امت معدوده )) همين گونه تفسير گرديده.

يكى ديگر از نقطه هاى ضعف آنان , كم ظرفيتى در برابر مشكلات وناراحتيها و قطع بركات الهى است , چنان كه قرآن مى گويد: ((و هرگاه نعمت ورحمتى به انسان بچشانيم و سپس آن را از او برگيريم او مايوس و نوميد مى شود و به كفران و ناسپاسى بر مى خيزد)).

سـومـيـن نـقـطه ضعف آنها اين است كه به هنگامى كه در ناز و نعمت فرو مى روند, چنان خـودبـاخـتگى و غرور و تكبر بر آنها چيره مى شود كه همه چيز رافراموش مى كنند, چنانكه قرآن مـى گـويـد: ((و اگـر بـعـد از شدت و رنجى كه به اورسيده نعمتهايى به او بچشانيم مى گويد: مـشـكـلات از مـن بـرطـرف شـد, و ديگر باز نخواهدگشت و غرق شادى و غفلت و فخر فروشى مى شود)) آنچنان كه از شكر نعمتهاى پروردگار غافل مى گردد.

سـپـس اضافه مى كند: ((مگر آنها كه (در سايه ايمان راستين ) صبر و استقامت ورزيـدنـد و كـارهاى شايسته انجام دادند)) و در همه حال ازاعمال صالح فروگذار نمى كنند, از تنگ نظريها و ناسپاسيها و غرور, و تكبر بركنارند. آنـهـا نـه بـه هنگام وفور نعمت , مغرور مى شوند و خدا را فراموش مى كنند, و نه به هنگام شدت و مصيبت مايوس مى گردند و كفران مى كنند.

 

قرآن معجزه جاويدان!.

با ذكر ((دلايل اعجاز قرآن )) حجت را بر مشركان ومنكران تمام شده و از آنجا كـه پـس از وضـوح حـق باز گروهى , تنها به خاطر حفظ منافع مادى خويش , از تسليم خوددارى مى كنند . در اين جا اشاره به سرنوشت اين گونه افراد دنياپرست كرده , مى گويد: ((كسى كـه تـنـهـا هدفش زندگى دنيا و زرق وبرق و زينت آن باشد در همين جهان نتيجه اعمالشان را بـطور كامل به آنها مى دهيم بى آن كه چيزى از آن كم و كاست شود)). اگر هدف اصلى رسيدن به زندگى مادى اين جهان باشدثمره آن چيزى جز آن نخواهد بـود, و امـا اگـر هدف خدا و جلب رضاى او باشد هم در اين جهان تاثير خواهد بخشيد و هم نتائج پربارى براى جهان ديگر خواهدداشت .

 

زيانكارترين مردم!.

نـخـست مى فرمايد: ((چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه بر خدا دروغ مى بندد. يعنى نفى دعوت پيامبر راستين در واقع نفى سخنان خدا و آن را به دروغ نسبت دادن است , اصولا تكذيب پيامبر, تكذيب خداست .

سپس آينده شوم آنها را در قيامت چنين بيان مى كند كه : ((آنها در آن روز به پيشگاه پروردگار (با تـمـامـى اعـمـال و كـردارشـان ) عرضه مى شوند)) و در دادگاه عدل او حضور مى يابند. ((در ايـن هنگام شاهدان اعمال (گواهى مى دهند و) مى گويند: اينها همان كسانى هستند كه بر پروردگار بزرگ و مهربان و ولى نعمت خود دروغ بستند)). سپس با صداى رسا مى گويند: ((اى لعنت خدا بر ستمگران باد !)).

صـفـات اين ظالمان را در ضمن سه جمله بيان مى كند،؛ نخست مى گويد: ((آنها كسانى هستند كه (مردم را با انواع وسائل ) از راه خدا بازمى دارند)).

ديـگر اين كه : ((آنها مخصوصا سعى دارند راه مستقيم الهى را كج و معوج نشان دهند)) .

و ديـگـر ايـن كـه : ((آنـهـا بـه قـيامت و روز رستاخيز ايمان ندارند)) .

 

تحريم همجنس گرايى!.

هـمجنس گرايى چه در مردان باشد و چه در زنان در اسلام از گناهان بسياربزرگ است و هر دو داراى حد شرعى است .

از جمله در حديثى از امام صادق (ع ) مى خوانيم كه پيامبر(ص ) فرمود:((هركس با نوجوانى آميزش جنسى كند روز قيامت ناپاك وارد محشر مى شود,آن چنان كه تمام آبهاى جهان او را پاك نخواهند كـرد, و خداوند او را غضب مى كند واز رحمت خويش دور مى دارد و دوزخ را براى او آماده ساخته اسـت و چـه بـدجـايـگـاهـى اسـت )) سـپـس فرمود: ((هرگاه جنس مذكر با مذكر آميزش كند عرش خداوند به لرزه در مى آيد)).

 

اسباب سعادت و شقاوت!.

در مـنـطق انبيا سعادت و شقاوت چيزى نيست كه در درون ذات انسان باشد, و حتى نارسائيهاى مـحـيط و خانوادگى و وراثت در برابر تصميم و اراده خودانسان , قابل تغيير و دگرگونى است , مگر اين كه ما اصل اراده و آزادى انسان را انكاركنيم و او را محكوم شرايط جبرى بدانيم و سعادت و شقاوتش را ذاتى و يا مولودجبرى محيط و مانند آن بدانيم كه اين نظر بطور قطع در مكتب انبيا و همچنين مكتب عقل محكوم است .

امام صادق (ع ) از جدش اميرمؤمنان (ع ) چنين نقل مى كند: ((حقيقت سعادت اين است كه آخرين مـرحـلـه زندگى انسان با عمل سعادتمندانه اى پايان پذيرد و حقيقت شقاوت اين است كه آخرين مرحله عمر با عمل شقاوتمندانه اى خاتمه يابد)).

و نـيـز پـيـامبر اسلام (ص ) مى فرمايد: ((چهار چيز از اسباب سعادت و چهار چيزاز اسباب شقاوت اسـت ; امـا آن چـهـار چـيز كه از اسباب سعادت است : همسر صالح ,خانه وسيع , همسايه شايسته و مركب خوب است .

و چهار چيز كه از اسباب شقاوت است : همسايه بد و همسر بد و خانه تنگ و مركب بد است )).
 

پرمحتوا و طاقت فرسا!.

امـروز هـم مـسـؤولـيت مهم ما مسلمانان و مخصوصا رهبران اسلامى در اين چهار جمله خلاصه مى شود استقامت , اخلاص , رهبرى مؤمنان و عدم طغيان وتجاوز, و بدون به كار بستن اين اصول , پـيروزى بر دشمنانى كه از هر سو از داخل وخارج ما را احاطه كرده اند و از تمام وسائل فرهنگى و سياسى و اقتصادى واجتماعى و نظامى بر ضد ما بهره گيرى مى كنند امكان پذير نمى باشد.

 

تكيه بر ظالمان و ستمگران!.

در اينجا يكى از اساسى ترين برنامه هاى اجتماعى و سياسى و نظامى وعقيدتى را بيان مى كند, عموم مسلمانان را مخاطب ساخته , و به عنوان يك وظيفه قطعى مى گويد: ((به كسانى كه ظلم و ستم كرده اند, تكيه نكنيد)) و اعتماد و اتكاى كار شما بر اينها نباشد.((چرا كه اين امرسبب مى شود كه عذاب آتش , دامان شما را بگيرد)).((و غير از خدا هيچ ولى و سرپرست و ياورى نخواهيد داشت )).با اين حال واضح است كه هيچ كس شما را يارى نخواهد كرد ((و يارى نمى شويد)).

 

 ((نماز)) و ((صبر))!.

در اين جا انگشت روى دو دستور از مهمترين دستورات اسلامى كه در واقع روح ايمان و پـايـه اسلام است گذارده شده ; نخست فرمان به اقامه نمازداده , مى گويد: ((نماز را در دو طرف روز, و در اوائل شب برپا دار)).

سپس براى اهميت نماز روزانه خصوصا و همه عبادات و طاعات و حسنات عموما چنين مى گويد: ((حسنات , سيئات را از ميان مى برند)).((واين تذكر ويادآورى است براى آنها كه توجه دارند.كار نيك كه از انگيزه الهى سرچشمه گرفته به روح آدمى لطافتى مى بخشد كه آثار گناه را مى تواند از آن بشويد و تيرگيهاى گناه رابه روشنايى مبدل سازد.

 

اهميت فوق العاده نماز!.

نماز, انسان را در برابر گناه بيمه مى كند, و نيز نماز زنگار گناه را از آيينه دل مى زدايد. نـمـاز جـوانه هاى ملكات عالى انسانى را در اعماق جان بشر مى روياند, نمازاراده را قوى و قلب را پـاك و روح را تـطـهـير مى كند, و به اين ترتيب نماز در صورتى كه به صورت جسم بى روح نباشد مكتب عالى تربيت است .

به دنبال برنامه انسان ساز نماز و بيان تاثيرى كه حسنات در زدودن سيئات دارد فرمان به ((صبر)) مى دهد, و مى گويد: ((و شكيبا باش كه خدااجر نيكوكاران را ضايع نمى كند)) يعنى نيكوكارى بدون صبر و ايستادگى ميسر نيست .واژه ((صـبـر)) هرگونه شكيبايى در برابر مشكلات , مخالفتها, آزارها, هيجانها,طغيانها و مصائب گوناگون را شامل مى شود.((صـبر)) يك اصل كلى و اساسى است كه در مواردى از قرآن همراه با نماز ذكرشده است شايد به ايـن دلـيل كه نماز در انسان ((حركت )) مى آفريند و دستور صبر,مقاومت ايجاد مى كند, و اين دو يعنى ((حركت )) و((مقاومت )) هنگامى كه دست به دست هم دهند عامل اصلى هرگونه پيروزى خواهند شد.

 

عامل تباهى جامعه ها !.

يك اصل اساسى اجتماعى كه ضامن نجات جـامـعـه هـا از تـباهى است مطرح شده است , و آن اين كه در هرجامعه اى تا زمانى كه گروهى از انـديـشـمـندان متعهد و مسؤول وجود دارد كه در برابرمفاسد ساكت نمى نشينند, و به مبارزه بر مى خيزند, و رهبرى فكرى و مكتبى مردم را در اختيار دارند اين جامعه به تباهى و نابودى كشيده نمى شود.

امـا آن زمـان كـه بـى تفاوتى و سكوت در تمام سطوح حكمفرما شد و جامعه دربرابر عوامل فساد بى دفاع ماند, فساد و به دنبال آن نابودى حتمى است .نقش ((اولوا بقية )) در بقاى جوامع آنقدر حساس است كه بايد گفت : بدون آنها حق حيات از آنان سلب مى شود.

 

مطالعه سرگذشت پيشينيان چهار اثر دارد!.

مى گويد: ((مـا از هـر يـك از سـرگـذشـتـهـاى انبيا براى تو بازگو كرديم تا به وسيله آن , قلبت را آرامش بخشيم )) و اراده ات قوى گردد.

سپس به دومين نتيجه بزرگ بيان اين داستانها اشاره كرده , مى گويد: ((و در اين اخبار پيامبران , حـقايق و واقعيتهاى (مربوط به زندگى و حيات , پيروزى و شكست ,عوامل موفقيت و تيره روزى ) همگى براى تو آمده است )).

سومين و چهارمين اثر چشمگير بيان اين سرگذشتها آن است كه : ((براى مؤمنان موعظه و اندرز, تذكر و يادآورى است )).

تواريخ قرآن را نبايد سرسرى شمرد و يا به عنوان يك سرگرمى از آن بـراى شـنوندگان استفاده كرد چرا كه مجموعه اى است ازبهترين درسهاى زندگى در تمام زمينه ها و راهگشايى است براى همه انسانهاى ((امروز)) و ((فردا)).

 

نقش داستان در زندگى انسانها!.

بـا تـوجـه بـه اين كه قسمت بسيار مهمى از قرآن به صورت سرگذشت اقوام پيشين و داستانهاى گـذشـتـگـان بـيـان شـده اسـت , اين سؤال براى بعضى پيش مى آيدكه چرا يك كتاب تربيتى و انسان ساز اين همه تاريخ و داستان دار د؟.اما توجه به چند نكته علت حقيقى اين موضوع را روشن مى سازد:

1ـ تاريخ آزمايشگاه مسائل گوناگون زندگى بشر است , و آنچه را كه انسان درذهن خود با دلائل عقلى ترسيم مى كند در صفحات تاريخ به صورت عينى بازمى يابد.

2ـ از ايـن گـذشته تاريخ و داستان جاذبه مخصوصى دارد, و انسان در تمام ادوار عمر خود از سن كودكى تا پيرى تحت تاثير اين جاذبه فوق العاده است .

3ـ داستان و تاريخ براى همه كس قابل فهم و درك است به همين دليل كتابى كه جنبه عمومى و هـمگانى دارد و از عرب بيابانى بى سواد نيمه وحشى گرفته تا فيلسوف بزرگ و متفكر همه بايد از آن استفاده كنند;حتما بايد روى تاريخ وداستانها و مثالها تكيه نمايد.

مـجموعه اين جهات نشان مى دهد كه قرآن در بيان اين همه تاريخ و داستان بهترين راه را از نظر تعليم و تربيت پيموده است .

 

نقش ويرانگر حسد در زندگى انسانها!.

اگر اين آتش درونى مهار نشود, هم ديگران را به آتش مى كشد وهم خود انسان را.بـه هـمـين دليل در احاديث اسلامى براى مبارزه با اين صفت رذيله تعبيرات تكان دهنده اى ديده مى شود و در حديثى از امام صادق (ع ) مى خوانيم : ((افراد با ايمان غبطه مى خوردندولى حسد نمى ورزند, ولى مناق حسد مى ورزد و غبطه نمى خورد)).

اين درس را نيز مى توان از اين بخش از داستان فرا گرفت كه پدر و مادر درابراز محبت نسبت به فرزندان بايد فوق العاده دقت به خرج دهند.زيـرا, گـاه مى شود يك ابراز علاقه نسبت به يك فرزند, آنچنان عقده اى در دل فرزند ديگر ايجاد مـى كـند كه او را به همه كار وا مى دارد, آنچنان شخصيت خود را درهم شكسته مى بيند كه براى نابود كردن شخصيت برادرش , حد و مرزى نمى شناسد.حتى اگر نتواند عكس العملى از خود نشان بدهد از درون خود را مى خورد وگاه گرفتار بيمارى روانى مى شود.

 

حمايت خدا در لحظات بحرانى!.

حمايت وسيع پروردگار اسـت كـه در بحرانى ترين حالات به يارى انسان مى شتابد و از طرقى كه هيچ باورنمى كرد روزنه اميد براى او پيدا مى شود .بـه هـر حـال خـداوند الطاف خفيه اى دارد كه هيچ كس از عمق آن آگاه نيست , وبه هنگامى كه نـسيم اين لطف مى وزد, صحنه ها چنان دگرگون مى شود كه براى هيچ كس حتى هوشمندترين افراد قابل پيش بينى نيست .

 

آيات 44 تا 52 سوره مباركه يوسف

گلبرگ دويست وچهل يكم

 قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلامٍ وَمَا نَحْنُ بِتَأْوِيلِ الأحْلامِ بِعَالِمِينَ (٤٤)

وَقَالَ الَّذِي نَجَا مِنْهُمَا وَادَّكَرَ بَعْدَ أُمَّةٍ أَنَا أُنَبِّئُكُمْ بِتَأْوِيلِهِ فَأَرْسِلُونِ (٤٥)

يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ أَفْتِنَا فِي سَبْعِ بَقَرَاتٍ سِمَانٍ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَسَبْعِ سُنْبُلاتٍ خُضْرٍ وَأُخَرَ يَابِسَاتٍ لَعَلِّي أَرْجِعُ إِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ (٤٦)

قَالَ تَزْرَعُونَ سَبْعَ سِنِينَ دَأَبًا فَمَا حَصَدْتُمْ فَذَرُوهُ فِي سُنْبُلِهِ إِلا قَلِيلا مِمَّا تَأْكُلُونَ (٤٧)

ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ إِلا قَلِيلا مِمَّا تُحْصِنُونَ (٤٨)

ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ عَامٌ فِيهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيهِ يَعْصِرُونَ (٤٩)

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُونِي بِهِ فَلَمَّا جَاءَهُ الرَّسُولُ قَالَ ارْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَاسْأَلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ اللاتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ إِنَّ رَبِّي بِكَيْدِهِنَّ عَلِيمٌ (٥٠)

قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ إِذْ رَاوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حَاشَ لِلَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَالَتِ امْرَأَةُ الْعَزِيزِ الآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا رَاوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ (٥١)

ذَلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَأَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي كَيْدَ الْخَائِنِينَ (٥٢)

44. they said: "Mixed up false dreams and we are not skilled In the interpretation of dreams."

45. Then the man who was released (one of the two who were In prison), now at length remembered and said: "I will tell You its interpretation, so send Me forth."

46. (He said): "O Yûsuf (Joseph), the man of truth! explain to us (the dream) of seven fat cows whom seven lean ones were devouring, and of seven green ears of corn, and (seven) others dry, that I may return to the people, and that they may know."

47. [(Yûsuf (Joseph)] said: "For seven consecutive years, You shall sow as usual and that (the harvest) which You reap You shall leave In ears, (all) - except a little of it which You may eat.

48. "Then will come after that, seven hard (years), which will devour what You have laid by In advance for them, (all) except a little of that which You have guarded (stored).

49. "Then thereafter will come a year In which people will have abundant rain and In which they will press (wine and oil)."

50. and the king said: "Bring Him to me." but when the Messenger came to him, [Yûsuf (Joseph)] said: "Return to Your Lord and ask him, 'What happened to the women who cut their hands? surely, My Lord (Allâh) is Well-Aware of their plot.'"

51. (the King) said (to the women): "What was Your affair when You did seek to seduce Yûsuf (Joseph)?" the women said: "Allâh forbid! no evil know we against him!" the wife of Al-'Azîz said: "Now the Truth is manifest (to all), it was I who sought to seduce him, and He is surely of the truthful."

52. [Then Yûsuf (Joseph) said: "I asked for This enquiry] In order that He (Al-'Azîz) may know that I betrayed Him not In secret. and, Verily! Allâh guides not the plot of the betrayers.

 

44* اطرافيان پادشاه گفتند: خواب هايى پريشان است و ما به تعبير خواب هاى آشفته دانانيستيم .

45* و آن كس از آن دو زندانى كه نجات يافته بود، پس از مدتى يوسف را به خاطر آورد،و به عزيز مصر گفت: مرا به سراغ يوسف بفرستيد تا از تعبير خواب شما را باخبر كنم .

46* فرستاده شاه وارد زندان شد و گفت: اى يوسف، اى مرد راستگوى درباره ى اين خوابكه هفت گاو فربه هفت گاو لاغر مى خورند و هفت خوشه ى سبز و هفت خوشه ى خشكيدهديگر، به ما نظر بده تا به سوى مردم برگردم، شايد آنان از اسرار خواب آگاهشوند.

47* يوسف در جواب گفت: هفت سال پى درپى كشت كنيد و آنچه را درو كرديد، جز اندكى راكه مى خوريد، در خوشه اش كنار بگذاريد.

48* سپس بعد از آن، هفت سال سخت مى آيد كه مردم آنچه را برايشان از پيش ذخيره كرده ايدخواهند خورد جز اندكى كه براى بذر حفظ مى كنيد.

49* سپس بعد از آن سالى فرا مى رسد كه به مردم در آن سال باران مى رسد و مشكل قحطىتمام مى شود و در آن سال مردم بخاطر وسعت و فراوانى، از ميوه ها و دانه هاىروغنى عصاره مى گيرند.

50* و پادشاه گفت: او را نزد من آوريد، پس چون فرستاده ى شاه نزد وى آمد يوسف گفت : نزد آقاى خود برگرد و از او بپرس كه ماجراى آن زنانى كه دستانشان را بريدند چه بود؟همانا پرودگار من به حيله آنان آگاه است .

51* پادشاه به زنان گفت: وقتى از يوسف كام مى خواستيد چه منظور داشتيد؟ زنان گفتند:  منزه است خدا، ما هيچ بدى از او نمى دانيم. همسر عزيز گفت: اكنون حقيقت آشكار شدمن بودم كه از او كام خواستم وبى شك او از راستگويان است .

52* يوسف گفت: اين اعاده حيثيت براى آن بود كه عزيز بداند من در نهان به اوخيانت نكرده ام و قطعاً خداوند نيرنگ خائنان را به جايى نمى رساند.

44. ils dirent: ‹C'est un amas de rêves! et nous ne savons pas interpréter les rêves!›

45. Or, celui des deux qui avait été délivré et qui, après quelque temps se rappela, dit: ‹Je vous en donnerai l'interprétation. Envoyez-moi donc›.

46. ‹ toi, Joseph, le véridiques! Eclaire-nous Au sujet de sept vaches grasses que mangent sept Très maigres, et sept épis verts et autant d'autres, secs, afin que Je retourne aux gens et qu'ils sachent [l'interprétation exacte du rêve]›.

47. alors [Joseph dit]: ‹Vous sèmerez pendant sept années consécutives. Tout ce que vous aurez moissonné, laissez-le en épi, sauf le Peu que vous consommerez.

48. viendront ensuite sept année de disette qui consommeront Tout ce que vous aurez amassé pour elles sauf le Peu que vous aurez réservé [comme semence].

49. puis, viendra après cela une année où les gens seront secourus [par la pluie] et iront Au pressoir.›

50. et le roi dit: ‹Amenez-le moi›. puis, Lorsque l'émissaire arriva auprès de Lui, [Joseph] dit: ‹Retourne auprès de Ton Maître et demande-lui : ‹Quelle était la raison qui poussa les femmes à se couper les mains? Mon Seigneur connaît bien leur ruse›.

51. Alors, [le roi leur] dit: ‹Qu'est-ce donc qui vous a poussées à essayer de séduire Joseph?› elles dirent: ‹A Allah ne plaise! nous ne connaissons rien de mauvais contre Lui›. et la femme d'Al-Azize dit: ‹Maintenant la vérité s'est manifestée. C'est Moi qui ai voulu le séduire. et C'est Lui, vraiment, qui est du nombre des véridiques!›

52. ‹Cela afin qu'il sache que Je ne l'ai pas trahi en son absence, et qu'en vérité Allah ne guide pas la ruse des traîtres.

‎ ‎

‎ ‎

 

‎ ‎

 

‎

ادامه نوشته