آيات 98 تا 110 سوره مباركه كهف

گلبرگ سيصد و چهارم

 

 

قَالَ هَذَا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ رَبِّي جَعَلَهُ دَكَّاءَ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّي حَقًّا (٩٨)

وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَئِذٍ يَمُوجُ فِي بَعْضٍ وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَجَمَعْنَاهُمْ جَمْعًا (٩٩)

وَعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ لِلْكَافِرِينَ عَرْضًا (١٠٠)

الَّذِينَ كَانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطَاءٍ عَنْ ذِكْرِي وَكَانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعًا (١٠١)

أَفَحَسِبَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ يَتَّخِذُوا عِبَادِي مِنْ دُونِي أَوْلِيَاءَ إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلا (١٠٢)

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأخْسَرِينَ أَعْمَالا (١٠٣)

الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا (١٠٤)

أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا (١٠٥)

ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا (١٠٦)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلا (١٠٧)

خَالِدِينَ فِيهَا لا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلا (١٠٨)

قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا (١٠٩)

قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلا صَالِحًا وَلا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا (١١٠)

98. Dhul-Qarnain) said: "This is a Mercy from My Lord, but when the Promise of My Lord comes, He shall level it down to the ground. and the Promise of My Lord is ever true."

99. and on that Day [i.e. the Day Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog) will come out], we shall leave them to surge like waves on one another, and the trumpet will be blown, and we shall collect them All together.

100. and on that Day we shall present Hell to the disbelievers, plain to view,

101. (to) those whose eyes had been under a covering from My Reminder (this Qur'ân), and who could not bear to hear (it).

102. do Then those who disbelieve think that they can take My slaves [i.e., the angels, Allâh's Messengers, 'Iesa (Jesus), son of Maryam (Mary), etc.] as Auliyâ' (lords, gods, protectors, etc.) besides me? Verily, we have prepared Hell as an entertainment for the disbelievers (in the Oneness of Allâh Islâmic Monotheism).

103. Say (O Muhammad ): "Shall we tell You the greatest losers In respect of (their) deeds?

104. "Those whose efforts have been wasted In This life while they thought that they were acquiring good by their deeds!

105. "They are those who deny the Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) of their Lord and the Meeting with Him (in the Hereafter). so their works are In vain, and on the Day of Resurrection, we shall not give them any weight.

106. "That shall be their recompense, Hell; because they disbelieved and took My Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) and My Messengers by Way of jest and mockery.

107. "Verily! those who believe (in the Oneness of Allâh Islâmic Monotheism) and do righteous deeds, shall have the Gardens of Al-Firdaus (the Paradise) for their entertainment.

108. "Wherein they shall Dwell (forever). no desire will they have to be removed therefrom."

109. Say (O Muhammad to mankind). "If the sea were ink for (writing) the Words of My Lord, surely, the sea would be exhausted before the Words of My Lord would be finished, even if we brought (another sea) like it for its aid."

110. Say (O Muhammad ): "I am Only a man like you. it has been inspired to Me that Your Ilâh (God) is one Ilâh (God i.e. Allâh). so whoever hopes for the Meeting with his Lord, let Him work righteousness and associate none as a partner In the Worship of his Lord."

 

98*ذوالقرنين گفت: اين رحمت بزرگى از پروردگارم است و تا موعد مقرّر پابرجاست پسهرگاه وعده ى پروردگار من فرارسد، آن سدّ را خورد و هموار مى كند و وعده ىپروردگارم حقّ است .

99*و در آن روز (پايان جهان)، مردم را رها مى كنيم تا بعضى در بعضى همچون موجدرآميزند و چون در صور دميده شود، همه را يكجا گرد خواهيم آورد.

100*و آن روز، دوزخ را چنان كه بايد، بر كافران عرضه خواهيم كرد.

101*آنان كه چشمانشان از ياد من در پرده ى غفلت بود و از شدّت تعصّب و لجاجت توانشنيدن سخن حقّ را نداشتند.

102*آيا آنان كه كفر ورزيدند، پنداشتند كه بندگان مرا به جاى من به سرپرستى بگيرند؟قطعا ما جهنّم را براى پذيرايى از كافران مهيّا كرده ايم .

103*بگو: آيا شما را خبر دهم كه زيانكارترين مردم كيست ؟

104*آنان كه در زندگى دنيا تلاششان گم و نابود مى شود، در حالى كه مى پندارند همچنان  كار شايسته و نيك انجام مى دهند.

105*آنان، كسانى اند كه به آيات پروردگارشان و ديدار او در قيامت كفر ورزيدند، پسكارهايشان تباه ونابود شد. پس ما براى آنان در قيامت، ميزانى برپا نخواهيم كرد،چون كارشان وزن وارزشى ندارد تا نياز به ميزان باشد.

106*اين است كه كيفر آنان دوزخ است، به خاطر كفرى كه ورزيدند و آيات من و فرستادگانمرا به مسخره گرفتند.

107*يقينا آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، بهشت برين برايشان منزلگاهپذيرايى است .

108*همواره در آن جاودانه اند ودرخواست دگرگونى وجابه جايى نمى كنند.

109*بگو: اگر دريا براى نوشتن كلمات پروردگارم مركب شود، پيش از آنكه كلماتپروردگارم پايان پذيرد، دريا پايان مى پذيرد، هر چند درياى ديگرى همانند را به كمكآن آوريم .

110*بگو: همانا من بشرى همچون شمايم جز اينكه به من وحى مى شود كه خداى شما خداىيگانه است. پس هر كه به ديدار پروردگارش در قيامت و به دريافت الطاف او اميد وايمان دارد، كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس رادر عبادت پروردگارش شريك نسازد.

 

98. il dit: ‹C'est une miséricorde de la part de Mon Seigneur. Mais, Lorsque la promesse de Mon Seigneur viendra, il le nivellera. et la promesse de Mon Seigneur est vérité›.

99. nous les laisserons, ce jour-là, déferler comme les flots les uns sur les autres, et on soufflera dans la Trompe et nous les rassemblerons tous.

100. et ce jour-là nous présenterons de près l'Enfer aux mécréants,

101. dont les yeux étaient couverts d'un voile qui les empêchait de penser à Moi, et ils ne pouvaient rien entendre non plus.

102. ceux qui ont mécru, comptent-ils donc pouvoir prendre, pour alliés, Mes serviteurs en dehors de Moi? nous avons préparé l'Enfer comme résidence pour les mécréants.

103. Dis: ‹Voulez-vous que nous vous apprenions lesquels sont les plus grands perdants, en oeuvres?

104. ceux dont l'effort, dans la vie présente, s'est égaré, alors qu'ils s'imaginent faire le bien.

105. Ceux-là qui ont nié les signes de leur Seigneur, Ainsi que Sa rencontre. leurs actions sont donc vaines›. nous ne leur assignerons pas de poids Au Jour de la Résurrection.

106. C'est que leur rétribution sera l'Enfer, pour avoir mécru et pris en raillerie Mes signes (enseignements) et Mes messagers.

107. ceux qui croient et font de bonnes oeuvres auront pour résidence les jardins du ‹Firdaws,› (Paradis),

108. où ils demeureront éternellement, sans désirer aucun changement.

109. Dis: ‹Si la mer était une encre [pour écrire] les paroles de Mon Seigneur, certes la mer s'épuiserait avant que ne soient épuisées les paroles de Mon Seigneur, quand même nous Lui apporterions son équivalent comme renfort›.

110. Dis: ‹Je suis en fait un être humain comme vous. ils m'a été révélé que votre Dieu est un Dieu Unique! quiconque, donc, espère rencontrer son Seigneur, qu'il fasse de bonnes actions et qu'il n'associe dans son adoration aucun à son Seigneur›.

 

 

ادامه نوشته

آيات 84 تا 97 سوره مباركه كهف

گلبرگ سيصد و سوم

 

إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الأرْضِ وَآتَيْنَاهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا (٨٤)

فَأَتْبَعَ سَبَبًا (٨٥)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَنْ تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَنْ تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا (٨٦)

قَالَ أَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ ثُمَّ يُرَدُّ إِلَى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذَابًا نُكْرًا (٨٧)

وَأَمَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُ جَزَاءً الْحُسْنَى وَسَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا يُسْرًا (٨٨)

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًا (٨٩)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلَى قَوْمٍ لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِهَا سِتْرًا (٩٠)

كَذَلِكَ وَقَدْ أَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا (٩١)

ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَبًا (٩٢)

حَتَّى إِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمَا قَوْمًا لا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلا (٩٣)

قَالُوا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِنَّ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِي الأرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلَى أَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا (٩٤)

قَالَ مَا مَكَّنِّي فِيهِ رَبِّي خَيْرٌ فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ أَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا (٩٥)

آتُونِي زُبَرَ الْحَدِيدِ حَتَّى إِذَا سَاوَى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوا حَتَّى إِذَا جَعَلَهُ نَارًا قَالَ آتُونِي أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا (٩٦)

فَمَا اسْطَاعُوا أَنْ يَظْهَرُوهُ وَمَا اسْتَطَاعُوا لَهُ نَقْبًا (٩٧)

84. Verily, we established Him In the earth, and we gave Him the means of everything.

85. so He followed a way.

86. until, when He reached the setting place of the sun, He found it setting In a spring of black muddy (or hot) water. and He found near it a people. we (Allâh) said (by inspiration): "O Dhul-Qarnain! either You Punish them, or treat them with kindness."

87. He said: "As for Him (a disbeliever In the Oneness of Allâh) who does wrong, we shall Punish him; and Then He will be brought back unto his Lord; who will Punish Him with a terrible torment (Hell).

88. "But as for Him who believes (in Allâh's Oneness) and works righteousness, He shall have the best Reward, (Paradise), and we (Dhul-Qarnain) shall speak unto Him mild Words (as instructions)."

89. Then He followed another way,

90. until, when He came to the rising place of the sun, He found it rising on a people for whom we (Allâh) had provided no shelter against the sun.

91. so (it was)! and we knew All about Him (Dhul-Qarnain).

92. Then He followed (another) way,

93. until, when He reached between two mountains, He found, before (near) them (those two mountains), a people who scarcely understood a word.

94. they said: "O Dhul-Qarnain! Verily! Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog) are doing great mischief In the land. shall we Then pay You a tribute In order that You might erect a barrier between us and them?"

95. He said: "That (wealth, authority and power) In which My Lord had established Me is better (than Your tribute). so help Me with strength (of men), I will erect between You and them a barrier.

96. "Give Me pieces (blocks) of iron," then, when He had filled up the gap between the two mountain-cliffs, He said: "Blow," till when He had made it (red as) Fire, He said: "Bring Me molten copper to Pour over it."

97. so they [Ya'jûj and Ma'jûj (Gog and Magog)] were made powerless to scale it or dig through it.

 

84*همانا ما در زمين به او (ذوالقرنين ) قدرت داديم و از هر چيزى وسيله اى به او عطاكرديم .

85*پس او در پى سبب رفت وسفر خود را آغاز كرد.

86*تا آنگاه كه به منطقه ى غروب خورشيد رسيد، چنان يافت كه آن در چشمه اى تيره وگلآلود فرو مى رود ونزد آن قومى را يافت. گفتيم: اى ذوالقرنين! يا آنها را عذاب مىكنى يا ميان آنان راه نيكى پيش مى گيرى وهمه را مى بخشايى.

87*ذوالقرنين گفت: امّا هر كس ستم كند، او را عذاب خواهيم كرد، سپس به سوىپروردگارش باز گردانده مى شود، او هم وى را به سختى عذاب مى كند.

88*و امّا هر كس ايمان آورده و عمل شايسته انجام دهد، پس پاداش بهتر براى اوست و براىاو از سوى خود، آسانى مقرّر خواهيم داد.

89*سپس ذوالقرنين براى سفر ديگر سببِ ديگرى را پيگيرى كرد.

90*تا آنكه به محلّ طلوع خورشيد رسيد، آن را چنان يافت كه بر قومى طلوع مى كند كه جزخورشيد براى آنان پوشش وسايه بانى قرار نداده بوديم .

91*و ما اينگونه به آنچه از امكانات و برنامه نزد او (ذوالقرنين ) بود، احاطه داشتيمو كارهايش زير نظر ما بود.

92*سپس براى سفرى ديگر از اسبابى كه در اختيار داشت سببى را پيگيرى كرد.

93*تا آنگاه كه به ميان دو سدّ (كوه ) رسيد، پشت آن دو كوه مردمى را يافت كه گويا هيچسخنى را نمى فهميدند.

94*آن مردم گفتند: اى ذوالقرنين! همانا قوم ياءجوج وماءجوج در اين سرزمين فسادمى كنند، آيا ما براى تو خرج و هزينه اى قرار دهيم تا ميان ما وآنان سدّى ايجاد كنىتا از شرّشان ايمن شويم؟

95*ذوالقرنين در پاسخ گفت: آنچه پروردگارم در آن به من قدرت داده، از كمك مالىشما بهتر است. پس مرا با نيرويى كمك كنيد تا ميان شما و آنان سدّى محكم بسازم .

96*پاره هاى آهن براى من بياوريد تا آنگاه كه ميان دو كوه با انباشتن پاره هاى آهنبرابر شد، گفت: بدميد؛ تا وقتى كه آن را مانند آتشى گرداند، گفت: مس گداخته وآب شده بياوريد تا روى آهن ها بريزم.

97*پس از ساختن اين ديوار آهنى، ياءجوج وماءجوج نتوانستند از آن بالا روند ونتوانستند در آن رخنه اى پديد آورند.

 

84. vraiment, nous avons affermi Sa puissance sur terre, et nous Lui avons donné libre voie à toute chose.

85. il suivit donc une voie.

86. et quand il eut atteint le Couchant, il trouva que le soleil se couchait dans une source boueuse, et, après d'elle il trouva une peuplade [impie]. nous dîmes: ‹ش Zul-Qarnayn! ou Tu les châties, ou Tu uses de bienveillance à leur égard›.

87. il dit: ‹Quant à celui qui est injuste, nous le châtierons; ensuite il sera ramené vers son Seigneur qui le punira d'un châtiment terrible.

88. et quant à celui qui croit et fait bonne oeuvre, il aura, en retour, la plus belle récompense. et nous Lui donnerons des ordres faciles à exécuter›.

89. puis, il suivit (une autre) voie.

90. et quand il eut atteint le Levant, il trouva que le soleil se levait sur une peuplade à laquelle nous n'avions pas donné de voile pour s'en protéger.

91. il en fut Ainsi et nous embrassons de Notre science ce qu'il détenait.

92. puis, il suivit (une autre) voie.

93. et quant il eut atteint un endroit situé entre les deux Barrières (montagnes), il trouva derrière elles une peuplade qui ne comprenait presque aucun langage.

94. ils dirent: ‹ش Zul-Qarnayn, les Yajuj et les Majuj commettent du désordre sur terre. Est-ce que nous pourrons t'accorder un tribut pour construire une barrière entre eux et nous?›

95. il dit: ‹Ce que Mon Seigneur m'a conféré vaut mieux (que vos dons). Aidez-moi donc avec force et Je construirai un remblai entre vous et eux.

96. Apportez-moi des blocs de fer›. puis, Lorsqu'Il en eut comblé l'espace entre les deux montagnes, il dit: ‹Soufflez!› puis, Lorsqu'Il l'eut rendu une fournaise, il dit: ‹Apportez-moi du cuivre fondu, que Je le Déverse dessus›.

97. ainsi, ils ne purent guère l'escalader ni l'ébrécher non plus.

        

 

ادامه نوشته

آيات 75 تا 83 سوره مباركه كهف

گلبرگ سيصد و دوم

 

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٥)

قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلا تُصَاحِبْنِي قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا (٧٦)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا (٧٧)

قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٧٨)

أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا (٧٩)

وَأَمَّا الْغُلامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا (٨٠)

فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا (٨١)

وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا (٨٢)

وَيَسْأَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ قُلْ سَأَتْلُو عَلَيْكُمْ مِنْهُ ذِكْرًا (٨٣)

75. (Khidr) said: "Did I not tell You that You can have no patience with me?"

76. [Mûsa (Moses)] said: "If I ask You anything after this, keep Me not In Your company, You have received an excuse from me."

77. Then they both proceeded, till, when they came to the people of a town, they asked them for food, but they refused to entertain them. Then they found therein a wall about to collapse and He (Khidr) set it up Straight. [Mûsa (Moses)] said: if You had wished, surely, You could have taken wages for it!"

78. (Khidr) said: "This is the parting between Me and you, I will tell You the interpretation of (those) things over which You were unable to hold patience.

79. "As for the ship, it belonged to Masâkîn (poor people) working In the sea. so I wished to make a defective damage In it, as there was a king after them who seized Every ship by force.

80. "And as for the boy, his parents were believers, and we feared lest He should oppress them by rebellion and disbelief.

81. "So we intended that their Lord should change Him for them for one better In righteousness and near to Mercy.

82. "And as for the wall, it belonged to two orphan boys In the town; and there was under it a treasure belonging to them; and their father was a righteous man, and Your Lord intended that they should attain their age of full strength and take out their treasure as a Mercy from Your Lord. and I did it not of My own accord. that is the interpretation of those (things) over which You could not hold patience."

83. and they ask You about Dhul-Qarnain. say: "I shall recite to You something of his story."

 

75* گفت: آيا نگفتمت كه نمى توانى همپاى من صبر كنى؟

76* موسى گفت: اگر از اين پس چيزى از تو پرسيدم، ديگر با من همراه مباش، قطعا ازسوى من معذور خواهى بود و اگر رهايم كنى حقّ دارى.

77* پس آن دو به راه خود ادامه دادند تا به اهل يك آبادى رسيدند، از اهل آنجا غذاخواستند، آنان از مهمان كردن آن دو سرباز زدند. پس آن دو در آنجا ديوارى را يافتندكه در حال ريزش بود. خضر، ديوار را برپا كرد. موسى با تعجّب گفت: اگر مى خواستىبراى اين كار مزد مى گرفتى !

78* خضر گفت: اين بار جدايى ميان من و توست، بزودى تو را از تاءويل و راز آنچهنتوانستى بر آن صبر كنى آگاه خواهم ساخت .

79* اما آن كشتى كه سوراخ كردم از آنِ بينوايانى بود كه در دريا كار مى كردند. خواستم آن را معيوبش كنم، چون در كمين آنان پادشاهى بود كه غاصبانه و به زور،هر كشتى سالمى را مى گرفت .

80* و امّا نوجوان كه او را كشتم پدر و مادرش هر دو مؤ من بودند. ترسيديم كه او آندو را به كفر و طغيان وا دارد.

81* اين رو خواستيم كه پروردگارشان به جاى او فرزندى پاك تر و بهتر و با محبّت تربه آن دو بدهد.

82* و امّا آن ديوار، از آنِ دو نوجوان يتيم در آن شهر بود و زير آن ديوار، گنجى براىآن دو بود و پدرشان مردى صالح بود. پس پروردگارت اراده كرد كه آن دو به حدّ رشد وبلوغ خود برسند و گنج خويش را كه رحمتى از سوى پروردگارت بود استخراج كنند و مناين كارها را خودسرانه انجام ندادم. اين بود تاءويل و راز آنچه نتوانستى بر آن صبرو شكيبايى ورزى .

83* واز تو درباره ذوالقرنين مى پرسند. بگو: به زودى از او يادى بر شما خواهم كرد.

 

75. [L'autre] Lui dit: ‹Ne t'ai-je pas dit que Tu ne pourrais pas garder patience en ma compagnie?›

76. ‹Si, après cela, Je t'interroge sur quoi que ce soit, dit [Moïse,] alors ne m'accompagne plus. Tu seras alors excusé de Te séparer de moi›.

77. ils partirent donc tous deux; et quand ils furent arrivés à un village habité, ils demandèrent à manger à ses habitants; mais ceux-ci refusèrent de leur donner l'hospitalité. Ensuite, ils y trouvèrent un mur sur le point de s'écrouler. l'homme le redressa. alors [Moïse] Lui dit: ‹Si Tu voulais, Tu aurais bien pu réclamer pour cela un salaire›.

78. ‹Ceci [marque] la séparation entre Toi et Moi, dit [l'homme,] Je vais t'apprendre l'interprétation de ce que Tu n'as pu supporter avec patience.

79. pour ce qui est du bateau, il appartenait à des pauvres gens qui travaillaient en mer. Je voulais donc le rendre défectueux, car il y avait derrière eux un roi qui saisissait de force Tout bateau.

80. quant Au garçon, ses père et mère étaient des croyants; nous avons craint qu'il ne leur imposât la rébellion et la mécréance.

81. nous avons donc voulu que leur Seigneur leur accordât en échange un autre plus pur et plus affectueux.

82. et quant Au mur, il appartenait à deux garçons orphelins de la ville, et il y avait dessous un trésor à eux; et leur père était un homme vertueux. Ton Seigneur a donc voulu que tous deux atteignent leur maturité et qu'ils extraient, [eux- mêmes] leur trésor, par une miséricorde de Ton Seigneur. Je ne l'ai d'ailleurs pas fait de Mon propre chef. voilà l'interprétation de ce que Tu n'as pas pu endurer avec patience›.

83. et ils t'interrogent sur Zul-Qarnayn. Dis: ‹Je vais vous en citer quelque fait mémorable›.

 

 

               

 

آيات 62 تا 74 سوره مباركه كهف

گلبرگ سيصد و يكم

 

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَاهُ آتِنَا غَدَاءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَذَا نَصَبًا (٦٢)

قَالَ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَمَا أَنْسَانِيهُ إِلا الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَبًا (٦٣)

قَالَ ذَلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلَى آثَارِهِمَا قَصَصًا (٦٤)

فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا (٦٥)

قَالَ لَهُ مُوسَى هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلَى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا (٦٦)

قَالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٦٧)

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلَى مَا لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْرًا (٦٨)

قَالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلا أَعْصِي لَكَ أَمْرًا (٦٩)

قَالَ فَإِنِ اتَّبَعْتَنِي فَلا تَسْأَلْنِي عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا (٧٠)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا رَكِبَا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَهَا قَالَ أَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ أَهْلَهَا لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا إِمْرًا (٧١)

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا (٧٢)

قَالَ لا تُؤَاخِذْنِي بِمَا نَسِيتُ وَلا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْرًا (٧٣)

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا لَقِيَا غُلامًا فَقَتَلَهُ قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ لَقَدْ جِئْتَ شَيْئًا نُكْرًا (٧٤)

62. so when they had passed further on (beyond that fixed place), Mûsa (Moses) said to his boy-servant: "Bring us Our morning meal; Truly, we have suffered much fatigue In this, Our journey."

63. He said:"Do You Remember when we betook ourselves to the rock? I indeed forgot the fish, none but Shaitân (Satan) made Me forget to Remember it. it took its course into the sea In a strange (way)!"

64. [Mûsa (Moses)] said: "That is what we have been seeking." so they went back retracing their footsteps.

65. Then they found one of Our slaves, unto whom we had bestowed Mercy from us, and whom we had taught knowledge from us.

66. Mûsa (Moses) said to Him (Khidr) "May I follow You so that You teach Me something of that knowledge (guidance and true path) which You have been taught (by Allâh)?"

67. He (Khidr) said: "Verily! You will not be Able to have patience with Me!

68. "And How can You have patience about a thing which You know not?"

69. Mûsa (Moses) said: "If Allâh will, You will find Me patient, and I will not disobey You In aught."

70. He (Khidr) said: "Then, if You follow Me, ask Me not about anything till I myself mention it to You."

71. so they both proceeded, till, when they embarked the ship, He (Khidr) scuttled it. Mûsa (Moses) said: "Have You scuttled it In order to drown its people? Verily, You have committed a thing "Imra" (a Munkar - evil, bad, dreadful thing)."

72. He (Khidr) said: "Did I not tell you, that You would not be Able to have patience with me?"

73. [Mûsa (Moses)] said: "Call Me not to account for what I forgot, and be not hard upon Me for My affair (with You)."

74. Then they both proceeded, till they met a boy, He (Khidr) killed Him. Mûsa (Moses) said: "Have You killed an innocent person who had killed none? Verily, You have committed a thing "Nukra" (a great Munkar - prohibited, evil, dreadful thing)!"

 

62* پس همين كه از كنار دريا گذشتند، موسى به جوان همراه خود گفت: غذاى چاشت مارا بياور، به راستى كه از اين سفر رنج بسيار ديده ايم .

63* آن جوان گفت: آيا به ياد دارى وقتى كه به صخره پناه برديم و من پريدن ماهىبه دريا را فراموش كردم كه براى تو بگويم و كسى جز شيطان آن را از ياد مننبرد، تا آن را يادآورى كنم و در كمال شگفتى ماهى راه خود را در دريا پيش گرفت و رفت.

64* موسى گفت: اين همان محلّ قرارى بود كه در پى آن بوديم. پس از همان راهبرگشتند، در حالى كه ردّ پاى خود را به دقّت دنبال مى كردند.

65* پس در آنجا بنده اى از بندگان ما را يافتند كه از جانب خود، رحمتى عظيم به اوعطا كرده بوديم و از نزد خود علمى فراوان به او آموخته بوديم .

66* موسى به او (خضر) گفت: آيا اجازه مى دهى در پى تو بيايم، تا از آنچه براى رشدوكمال به تو آموخته اند، به من بياموزى؟

67* خضر گفت: تو هرگز نمى توانى بر همراهى من صبر كنى .

68* و چگونه بر چيزى كه آگاهى كامل به راز آن ندارى صبر مى كنى؟

69* موسى گفت: به خواست خدا مرا شكيبا خواهى يافت و در هيچ كارى، تو را نافرمانىنخواهم كرد.

70* خضر گفت: پس اگر در پى من آمدى، از چيزى (از كارهاى شگفت من) مپرس، تا آنكهخودم درباره ى آن سخن آغاز كنم .

71* پس آن دو (موسى و خضر) به راه افتادند، تا آنكه سوار كشتى شدند. خضر آن را سوراخكرد. موسى از روى اعتراض يا تعجّب گفت: آيا آن را سوراخ كردى تا سرنشينان آن راغرق كنى؟ راستى كه كار ناروايى انجام دادى !

72* خضر گفت: آيا نگفتم تو هرگز نمى توانى همراه من شكيبا باشى؟

73* موسى گفت: مرا به خاطر فراموشى ام مؤ اخذه مكن و از اين كارم بر من سختمگير.

74* پس به راه خود ادامه دادند تا به نوجوانى برخورد كردند، پس خضر او را كشت. موسىگفت: آيا بى گناهى را بدون آنكه كسى را كشته باشد، كشتى؟ به راستى كار زشت ومنكرى انجام دادى !

62. puis, Lorsque tous deux eurent dépassé [cet endroit,] il dit son valet: ‹Apporte-nous Notre déjeuner: nous avons rencontré de la fatigue dans Notre présent voyage›.

63. [le valet Lui] dit: ‹Quand nous avons pris refuge près du rocher, vois-tu, J'ai oublié le poisson - le Diable seul m'a fait oublier de (te) le rappeler - et il a curieusement pris son chemin dans la mer›.

64. [Moïse] dit: ‹Voilà ce que nous cherchions›. puis, ils retournèrent sur leurs pas, suivant leurs traces.

65. ils trouvèrent l'un de nos serviteurs à qui nous avions donné une grâce, de Notre part, et à qui nous avions enseigné une science émanant de nous.

66. Moïse Lui dit: ‹Puis-je suivre, à la condition que Tu m'apprennes de ce qu'on t'a appris concernant une bonne direction?›.

67. [L'autre] dit: ‹Vraiment, Tu ne pourras jamais être patient avec Moi.

68. Comment endurerais-tu sur des choses que Tu n'embrasses pas par Ta connaissance?›.

69. [Moïse] Lui dit: ‹Si Allah veut, Tu me trouvera patient; et Je ne désobéirai à aucun de Tes ordres›.

70. ‹Si Tu me suis, dit [l'autre,] ne m'interroge sur rien tant que Je ne t'en aurai pas fait mention›.

71. alors les deux partirent. et après qu'ils furent montés sur un bateau, l'homme y fit une brèche. [Moïse] Lui dit: ‹Est-ce pour noyer ses occupants que Tu l'as ébréché? Tu as commis, Certes, une chose monstrueuse!›.

72. [L'autre] répondit: ‹N'ai-je pas dit que Tu ne pourrais pas garder patience en ma compagnie?›.

73. ‹Ne t'en prend pas à Moi, dit [Moïse,] pour un oubli de ma part; et ne m'impose pas de grande difficulté dans Mon affaire›.

74. puis ils partirent tous deux; et quand ils eurent rencontré un enfant, [l'homme] le tua. alors [Moïse] Lui dit: ‹As-tu tué un être innocent, qui n'a tué personne? Tu as commis Certes, une chose affreuse!›

 

 

ادامه نوشته

آيات 54 تا 61 سوره مباركه كهف

گلبرگ سيصد ام

 

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَذَا الْقُرْآنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَكَانَ الإنْسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلا (٥٤)

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الأوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلا (٥٥)

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا (٥٦)

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا (٥٧)

وَرَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلا (٥٨)

وَتِلْكَ الْقُرَى أَهْلَكْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِدًا (٥٩)

وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُبًا (٦٠)

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَبًا (٦١)

54. and indeed we have put forth Every kind of example In This Qur'ân, for mankind. But, man is ever more quarrelsome than anything.

55. and nothing prevents men from believing, now when the guidance (the Qur'ân) has come to them, and from asking Forgiveness of their Lord, except that the ways of the ancients be repeated with them (i.e. their destruction decreed by Allâh), or the torment be brought to them face to face?

56. and we send not the Messengers except as giver of glad tidings and warners. but those who disbelieve, dispute with false argument, In order to refute the Truth thereby. and they treat My Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.), and that with which they are warned, as jest and mockery!

57. and who does more wrong than He who is reminded of the Ayât (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) of his Lord, but turns away from them forgetting what (deeds) his hands have sent forth. Truly, we have set veils over their hearts lest they should understand This (the Qur'ân), and In their ears, deafness. and if You (O Muhammad ) call them to guidance, even Then they will never be guided.

58. and Your Lord is Most Forgiving, Owner of Mercy. were He to call them to account for what they have earned, Then surely, He would have hastened their punishment. but they have their appointed time, beyond which they will find no escape.

59. and These Towns (population, 'Ad, Thamûd, etc.) we destroyed when they did wrong. and we appointed a fixed time for their destruction.

60. and (remember) when Mûsa (Moses) said to his boy-servant: "I will not give up (travelling) until I reach the junction of the two seas or (until) I spend years and years In travelling."

61. but when they reached the junction of the two seas, they forgot their fish, and it took its Way through the sea as In a tunnel.

 

54*والبتّه ما در اين قرآن از هر مثلى براى مردم متنوّع بيان كرديم، ولى انسان بيشاز هر چيز جدال كننده است .

55* و چه چيزى مردم را پس از آنكه هدايت براى آنان آمد، از ايمان آوردن و آمرزش خواهىاز پروردگارشان باز داشت؟ جز آنكه خواستند سنّت خداوند درباره ى پيشينيان كهعذاب الهى بود براى آنان نيز بيايد، يا آنكه عذاب، روياروى آنان قرار گيرد!

56* وما پيامبران را جز بشارت دهندگان براى مؤ منان و بيم دهندگان براى مجرماننمى فرستيم، ولى كافران به باطل مجادله و ستيز مى كنند تا به وسيله ى آن حقّ را درهم كوبند و آنان نشانه ها و آيات مرا و آنچه را كه به آن بيم داده شدند، به مسخرهگرفتند.

57* و كيست ستمكارتر از آنكه به آيات پروردگارش تذكّر دهند، پس به جاى پذيرش از آنهااعراض كند و گناهان و دستاورد پيشينه ى خويش را فراموش كند؟! البتّه ما بردلهايشان پرده هايى نهاديم تا آيات قرآن را نفهمند و در گوشهايشان سنگينى قرارداديم كه اگر به سوى هدايتشان فراخوانى، هرگز به راه نخواهند آمد.

58* و پروردگارت آمرزنده ى صاحب رحمت است، اگر مردم را به خاطر آنچه كسب كرده اندمجازات كند، هرچه زودتر عذاب برايشان مى فرستد، ولى چنين نمى كند بلكه براى آنانموعدى قرار داده كه با فرارسيدنش جز به لطف خداوند هرگز راه بازگشتى نمىيابند.

59* و مردمِ آن آبادى ها را هنگامى كه ستم كردند، هلاكشان كرديم و براى نابود كردنشان از پيش زمانى را قرار داديم .

60* و بيادآور زمانى كه موسى به جوان همراهش گفت: من دست از جستجو برنمى دارم تابه محلّ برخورد دو دريا برسم، حتّى اگر سال ها به راه خود ادامه دهم .

61* پس چون به محلّ تلاقى آن دو (دريا) رسيدند، ماهى خود را كه براى غذا همراه داشتندفراموش كردند. ماهى هم راه خود را به دريا برگرفت و رفت .

 

54. et assurément, nous avons déployé pour les gens, dans ce Coran, toutes sortes d'exemples. l'homme Cependant, est de tous les êtres le plus grand disputeur.

55. Qu'est-ce qui a donc empêché les gens de croire, Lorsque le guide leur est venu, Ainsi que de demander pardon à leur Seigneur, Si ce n'est qu'ils veulent subir le sort des Anciens, ou se trouver Face à Face avec le châtiment.

56. et nous n'envoyons les messagers que pour annoncer la bonne nouvelle et avertir. et ceux qui ont mécru disputent avec de faux arguments, afin d'infirmer la vérité et prennent en raillerie Mes versets (le Coran) Ainsi que ce (châtiment) dont on les a avertis.

57. quel pire injuste que celui à qui on a rappelé les versets de son Seigneur et qui en détourna le dos en oubliant ce que ses deux mains ont commis? nous avons placé des voiles sur leurs coeurs, de sorte qu'ils ne comprennent pas (le Coran), et mis une lourdeur dans leurs oreilles. même Si Tu les appelles vers la bonne voie, jamais il ne pourront donc se guider.

58. et Ton Seigneur est le Pardonneur, le Détenteur de la Miséricorde. s'il s'en prenait à eux pour ce qu'ils ont acquis. il leur hâterait certes le châtiment. mais il y a pour eux un terme fixé (pour l'accomplissement des menaces) contre lequel ils ne trouveront aucun refuge.

59. et voilà les villes que nous avons fait périr quand leurs peuples commirent des injustices et nous avons fixé un rendez-vous pour leur destruction.

60. (Rappelle-toi) quand Moïse dit à son valet: ‹Je n'arrêterai pas avant d'avoir atteint le confluent des deux mers, dussé-je marcher de longues années›.

61. puis, Lorsque tous deux eurent atteint le confluent, ils oublièrent leur poisson qui prit alors librement son chemin dans la mer.

 

 

ادامه نوشته

آيات 46 تا 53 سوره مباركه كهف

گلبرگ دويست و نود و نهم

 

الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلا (٤٦)

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الأرْضَ بَارِزَةً وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا (٤٧)

وَعُرِضُوا عَلَى رَبِّكَ صَفًّا لَقَدْ جِئْتُمُونَا كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّنْ نَجْعَلَ لَكُمْ مَوْعِدًا (٤٨)

وَوُضِعَ الْكِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَا وَيْلَتَنَا مَالِ هَذَا الْكِتَابِ لا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً إِلا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا وَلا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا (٤٩)

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لآدَمَ فَسَجَدُوا إِلا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ أَفَتَتَّخِذُونَهُ وَذُرِّيَّتَهُ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِي وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلا (٥٠)

مَا أَشْهَدْتُهُمْ خَلْقَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَلا خَلْقَ أَنْفُسِهِمْ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّينَ عَضُدًا (٥١)

وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا شُرَكَائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَوْبِقًا (٥٢)

وَرَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُمْ مُوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا عَنْهَا مَصْرِفًا (٥٣)

46. wealth and Children are the adornment of the life of This world. but the good righteous deeds (five compulsory prayers, deeds of Allâh's obedience, good and nice talk, remembrance of Allâh with glorification, praises and thanks, etc.), that last, are better with Your Lord for rewards and better In respect of hope.

47. and (remember) the Day we shall Cause the mountains to pass away (like clouds of dust), and You will see the earth as a levelled plain, and we shall gather them All together so as to leave not one of them behind.

48. and they will be set before Your Lord In (lines as) rows, (and Allâh will say): "Now indeed, You have come to us as we created You the first time. Nay, but You thought that we had appointed no Meeting for You (with us)."

49. and the Book (one's Record) will be placed (in the Right Hand for a believer In the Oneness of Allâh, and In the left Hand for a disbeliever In the Oneness of Allâh), and You will see the Mujrimûn (criminals, polytheists, sinners, etc.), fearful of that which is (recorded) therein. they will say: "Woe to us! what sort of Book is This that leaves neither a small thing nor a big thing, but has recorded it with numbers!" and they will find All that they did, placed before them, and Your Lord treats no one with injustice.

50. and (remember) when we said to the angels; "Prostrate to Adam." so they prostrated except Iblîs (Satan). He was one of the jinns; He disobeyed the command of his Lord. will You Then take Him (Iblîs) and his offspring as protectors and helpers rather than Me while they are enemies to you? what an evil is the exchange for the Zâlimûn (polytheists, and wrong-doers, etc).

51. I (Allâh) made them (Iblîs and his offspring) not to witness (nor took their help in) the creation of the heavens and the earth and not (Even) their own creation, nor was I (Allâh) to take the misleaders as helpers.

52. and (remember) the Day He will say:"Call those (so-called) partners of Mine whom You pretended." Then they will cry unto them, but they will not answer them, and we shall put Maubiqa (a barrier, or enmity, or destruction, or a valley In Hell) between them.

53. and the Mujrimûn (criminals, polytheists, sinners), shall see the Fire and apprehend that they have to fall therein. and they will find no Way of escape from there.

 

46* مال و فرزندان، زينت زندگى دنيايند و كارهاى ماندگار شايسته، نزد پروردگارتپاداشى بهتر دارند و اميد داشتن به آنها نيكوتر است .

47* و ياد كن روزى كه كوهها را به حركت درآوريم وزمين را آشكار صاف وهموار مى بينىدر حالى كه همگان را برانگيخته يم، پس هيچ يك از آنان را فروگذار نمى كنيم .

48* و در آن روز همه ى مردم صف كشيده، بر پروردگارت عرضه مى شوند. خدا به آنان مىفرمايد: همان گونه كه نخستين بار شما را آفريديم، امروز هم به سوى ما آمديد،بلكه پنداشتيد كه هرگز ما برايتان موعدى مقرّر نخواهيم داشت؟

49* و كتاب و نامه ى اعمال در ميان نهاده مى شود، پس مجرمان را مى بينى كه از آنچهدر آن است بيمناك اند و مى گويند: واى بر ما، اين چه نوشته اى است كه هيچ گفتار وكردار كوچك و بزرگى را فروگذار نكرده مگر اينكه برشمرده است! و آنچه را انجامداده اند در برابر خود حاضر مى يابند و پروردگارت به هيچ كس ستم نمى كند.

50* و ياد كن هنگامى كه به فرشتگان گفتيم: براى آدم سجده كنيد. پس همه به جز ابليسسجده كردند! او از جنّ بود و از فرمان پروردگارش سر بر تافت. آيا با اين حال اوو نسل او را به جاى من سرپرستان خود مى گيريد؟ در حالى كه آنان براى شما دشمنند! ستمگران بد چيزى را به جاى خدا برگزيدند.

51* من آنان (ابليس و فرزندانش) را نه در آفرينش آسمان ها و زمين و نه در آفرينشخودشان به شهادت نطلبيدم ومن گمراه گنندگان را دستيار خود نمى گيرم .

52* و ياد كن روز قيامتى را روزى كه خداوند به مشركان مى گويد: آنان را كه شريك منمى پنداشتيد فرا بخوانيد تا كمكتان كنند، پس مشركان آنها را مى خوانند ولىپاسخى به آنان نمى دهند و ما ميانشان ورطه ى هلاكت قرار مى دهيم .

53* و گناهكاران در قيامت، آتش دوزخ را مى بينند، پس درمى يابند كه در آن خواهندافتاد و راه فرارى از آن نمى يابند.

 

46. les biens et les enfants sont l'ornement de la vie de ce monde. Cependant, les bonnes oeuvres qui persistent ont auprès de Ton Seigneur une meilleure récompense et [suscitent] une belle espérance.

47. le Jour où nous ferons marcher les montagnes et où Tu verras la terre nivelée (comme une plaine) et nous les rassemblerons sans en omettre un seul.

48. et ils seront présentés en rangs devant Ton Seigneur. ‹Vous voilà venus à nous comme nous vous avons créés la première fois. pourtant vous prétendiez que nous ne remplirions pas nos promesses›.

49. et on déposera le Livre (de chacun). alors Tu verras les criminels, effrayés à cause de ce qu'il y a dedans, dire: ‹Malheur à nous, qu'a donc ce Livre à n'omettre de mentionner ni pêché véniel ni pêché capital?› et ils trouveront devant eux Tout ce qu'ils ont oeuvré. et Ton Seigneur ne fait du tort à personne.

50. et Lorsque nous dîmes aux Anges: ‹Prosternez-vous devant Adam›, ils se prosternèrent, excepté Iblis [Satan] qui était du nombre des djinns et qui se révolta contre le commandement de son Seigneur. Allez-vous cependant le prendre, Ainsi que Sa descendance, pour alliés en dehors de Moi, alors qu'ils vous sont ennemis? quel mauvais échange pour les injustes!

51. Je ne les ai pas pris comme témoins de la création des cieux et de la terre, ni de la création de leurs propres personnes. et Je n'ai pas pris comme aides ceux qui égarent.

52. et le Jour où il dira: ‹Appelez ceux que vous prétendiez être Mes associés›. ils les invoqueront; mais eux ne leur répondront pas, nous aurons placé entre eux une vallée de perdition.

53. et les criminels verront le Feu. il seront alors convaincus qu'ils y tomberont et n'en trouveront pas d'échappatoire.

 

 

ادامه نوشته

آيات 35 تا 45 سوره مباركه كهف

گلبرگ دويست و نود و هشتم

 

وَدَخَلَ جَنَّتَهُ وَهُوَ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ قَالَ مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا (٣٥)

وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَى رَبِّي لأجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا (٣٦)

قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلا (٣٧)

لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَلا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا (٣٨)

وَلَوْلا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مَالا وَوَلَدًا (٣٩)

فَعَسَى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْرًا مِنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِنَ السَّمَاءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًا زَلَقًا (٤٠)

أَوْ يُصْبِحَ مَاؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا (٤١)

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا (٤٢)

وَلَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًا (٤٣)

هُنَالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَخَيْرٌ عُقْبًا (٤٤)

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الأرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِرًا (٤٥)

35. and He went into his garden while In a state (of pride and disbelief) unjust to himself. He said: "I think not that This will ever perish.

36. "And I think not the Hour will ever come, and if indeed I am brought back to My Lord, (on the Day of Resurrection), I surely shall find better than This when I return to him."

37. his companion said to him, during the talk with him: "Do You disbelieve In Him who created You out of dust (i.e. Your father Adam), Then out of Nutfah (mixed semen drops of male and female discharge), Then fashioned You into a man?

38. "But as for My part (I believe) that He is Allâh, My Lord and none shall I associate as partner with My Lord.

39. it was better for You to say, when You entered Your garden: 'That which Allâh wills (will come to pass)! there is no power but with Allâh '. if You see Me less than You In wealth, and children.

40. "It may be that My Lord will give Me something better than Your garden, and will send on it Husbân (torment, bolt, etc.) from the sky, Then it will be a slippery earth.

41. "Or the water thereof (of the gardens) becomes deep-sunken (underground) so that You will never be Able to seek it."

42. so his fruits were encircled (with ruin). and He remained clapping his hands with sorrow over what He had spent upon it, while it was All destroyed on its trellises, He could Only say: "Would I had ascribed no partners to My Lord!" [Tafsir Ibn Kathîr]

43. and He had no group of men to help Him against Allâh, nor could He defend or save himself.

44. there (on the Day of Resurrection), Al-Walâyah (the protection, power, authority and kingdom) will be for Allâh (Alone), the true God. He (Allâh) is the best for reward and the best for the final end. (Lâ ilâha ill-Allâh none has the Right to be worshipped but Allâh).

45. and put forward to them the example of the life of This world, it is like the water (rain) which we send down from the sky, and the vegetation of the earth mingles with it, and becomes fresh and green. but (later) it becomes dry and broken pieces, which the winds scatter. and Allâh is Able to do everything.

 

35* و او در حالى كه بر خويش ستمكار بود، به درون باغ خود آمد و با غرور و سرمستىگفت: گمان ندارم كه هرگز اين باغ، يا دنيا نابود شود!

36* و گمان نمى كنم كه قيامت برپا شود و اگر هم به سوى پروردگارم بازگردانده شوم،يقينا بهتر از اين باغ را در بازگشت، خواهم يافت .

37* دوستش در حالى كه با او گفتگو مى كرد گفت: آيا به آن خدايى كه تو را از خاك،سپس از نطفه آفريد، آنگاه تو را مردى كامل و تمام اندام قرار داد، كافرشده اى؟!

38* ولى من گويم: اوست خداوند، پروردگار من و هيچ كس را با پروردگارم شريك نمى سازم .

39* و چرا آنگاه كه وارد باغت شدى، نگفتى: ماشاءالله (آنچه خدا بخواهد)، هيچ نيرويىجز به قدرت خدا نيست؟ اگر مرا از نظر مال و فرزند، كمتر از خويش ‍ مى بينى !

40* پس اميد است كه پروردگارم بهتر از باغ تو را به من عطا كند ومجازات صاعقه و عذابىحساب شده بر باغ تو از آسمان فرستد تا به زمينى هموار و بى گياه و لغزنده تبديلشود.

41* يا آب آن باغ به زمين فروكش كند، پس هرگز نتوانى آن را بازيابى .

42* و سرانجام فرآورده هاى آن مرد مغرور، با قهر الهى احاطه شد، پس او چنان شد كهدو دست خويش را به خاطر خرجهايى كه در باغ كرده بود از شدّت حسرت برهم مى ماليد،در حالى كه آن باغ وتاكستان بر داربست هايش فروريخته بود و مى گفت: اى كاش كسىرا شريك پروردگارم قرار نمى دادم .

43* و هيچ گروهى نداشت كه او را در برابر قهر خدا يارى كنند و نمى توانست خودش رايارى كند.

44* آنجا ثابت شد كه ولايت و قدرت تنها از آنِ خداى حقّ است و نزد اوست بهترينپاداش و نيكوترين فرجام .

45* و اى پيامبر! براى آنان زندگى دنيا را مثَل بزن كه در ناپايدارى همچون آبى استكه از آسمان فرو فرستاديم، پس گياه زمين به وسيله ى آن چنان رشد كند وانبوه شودكه در هم فرو رود، پس ‍ ناگهان خشك شود، آن چنان كه بادها پراكنده اش كنند وخداوند بر هر چيزى تواناست .

 

35. il entra dans son jardin coupable envers lui-même [par Sa mécréance]; il dit: ‹Je ne pense pas que ceci puisse jamais périr,

36. et Je ne pense pas que l'Heure viendra. et Si on me ramène vers Mon Seigneur, Je trouverai certes meilleur lieu de retour que ce jardin.

37. son compagnon Lui dit, Tout en conversant avec lui: ‹Serais-tu mécréant envers celui qui t'a créé de terre, puis de sperme et enfin t'a façonné en homme?

38. quant à Moi, C'est Allah qui est Mon Seigneur; et Je n'associe personne à Mon Seigneur?

39. en entrant dans Ton jardin, que ne dis-tu: ‹Telle est la volonté (Et la grâce) d'Allah! il n'y a de puissance que par Allah›. Si Tu me vois moins pourvu que Toi en biens et en enfants,

40. il se peut que Mon Seigneur, Bientٍt, me donne quelque chose de meilleur que Ton jardin, qu'il Envoie sur [ce dernier], du ciel, quelque calamité, et que son sol devienne glissant,

41. ou que son eau tarisse de sorte que Tu ne puisses plus la retrouver›.

42. et Sa récolte fut détruite et il se mit alors à se tordre les deux mains à cause de ce qu'il y avait dépensé, cependant que ses treilles étaient complètement ravagées. et il disait: ‹Que Je souhaite n'avoir associé personne à Mon Seigneur!›.

43. il n'eut aucun groupe de gens pour le secourir contre (la punition) d'Allah. et il ne put se secourir lui-même.

44. en l'occurrence, la souveraine protection appartient à Allah, le vrai. il Accorde la meilleure récompense et le meilleur résultat.

45. et propose-leur l'exemple de la vie ici-bas. elle est semblable à une eau que nous faisons descendre du ciel; la végétation de la terre se mélange à elle. puis elle devient de l'herbe desséchée que les vents dispersent. Allah est certes Puissant en toutes choses!

 

 

 

 

ادامه نوشته

آيات 28 تا 34 سوره مباركه كهف

گلبرگ دويست و نود و هفتم

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا (٢٨)

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا (٢٩)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلا (٣٠)

أُولَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الأنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِنْ سُنْدُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الأرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا (٣١)

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلا رَجُلَيْنِ جَعَلْنَا لأحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَابٍ وَحَفَفْنَاهُمَا بِنَخْلٍ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًا (٣٢)

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ آتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئًا وَفَجَّرْنَا خِلالَهُمَا نَهَرًا (٣٣)

وَكَانَ لَهُ ثَمَرٌ فَقَالَ لِصَاحِبِهِ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مَالا وَأَعَزُّ نَفَرًا (٣٤)

28. and keep Thy soul content with those who call on Lord morning and evening, seeking His Face; and let not Thine eyes pass them, seeking the pomp and glitter of This life; no obey any whose heart have Permitted to neglect the remembrance of us, one who follows His own whose case has gone beyond all bounds.

29. say, "The truth is from your Lord": let Him who believe, and let Him who will, reject (it): for the wrong-doers we have a Fire whose (smoke and flames), like the walls and roof of a tent, hem them in: if They implore relief They will be granted water like melted that will scald their faces, How dreadful the drink! How uncomfortable a to recline on!

30. As to those who believe and work righteousness, we shall not suffer to perish the reward of any who do a (single) deed.

31. for them will be Gardens of Eternity; beneath them will flow; They will be adorned therein with bracelets of gold, and They wear green garments of fine silk and heavy brocade: They will recline on raised thrones. How good the recompense! How beautiful a couch to on!

32. set forth to them the parable of two men: for one them we provided two Gardens of grape-vines and surrounded them with date In between the two we placed corn-fields.

33. Each of those Gardens brought forth its produce, failed not In the least therein: In the midst of them we caused a river to

34. (Abundant) was the produce This man had : He said His companion, In the course of a mutual argument: "more wealth have I than and more honour and power In (my following of) men."

 

28* وبا كسانى كه پروردگارشان را (همواره و در هر) صبحگاه و شامگاه مى خوانند و خشنودىاو را مى جويند، خود را شكيبا ساز و ديدگانت را از آنان برمگير كه زيور دنيا رابطلبى و از كسانى كه دلشان را از ياد خود غافل كرده ايم و در پى هوس خويشند وكارشان بر گزافه و زياده روى است ، پيروى مكن

29* و بگو: حقّ از سوى پروردگار شما رسيده است ، پس هر كه خواست ايمان آورد و هر كهخواست كافر شود. همانا ما براى ستمگران آتشى مهيّا كرده ايم كه (شعله هايش ) همچونسراپرده اى آنان را فراگرفته و چون پناه خواهند، با آبى (مانند مس ) گداخته كه چهرهها را بريان مى كند يارى مى شوند! چه بد نوشيدنى و چه بد جايگاهى است

30* همانا آنان كه ايمان آورده و كارهاى نيك انجام داده اند (بدانند كه ) همانا ماپاداش كسى را كه عمل خوب انجام داده تباه نمى كنيم

31* آنان برايشان باغهاى جاودانه اى است كه نهرها از زير (قصرها و تخت هايشان ) جارىاست . در آنجا با دستبندهايى طلايى آراسته مى شوند و جامه هاى سبز از حرير نازك وضخيم مى پوشند، در حالى كه در آنجا برتخت ها(ى بهشتى ) تكيه داده اند. چه نيكوپاداشى و چه خوش جايگاهى

32* )اى پيامبر!) براى آنان (سرگذشت ) دو مردى را مثَل بزن كه براى يكى از آن دو، دوباغ انگور قرار داديم و دور آنها را با نخل پوشانديم و ميان آن دو باغ را كشتزارقرار داديم 

33* هر دو باغ ، محصول خود را داد و چيزى از آن نكاست و ميان آن دو، نهرى روان ساختيم

34* و براى آن مرد ميوه اى (فراوان ) بود. پس به دوستش در حالى كه با او گفتگو مى كرد،گفت : من از تو مالدارتر و از نظر نفرات ، نيرومندترم

28. fais preuve de patience [en restant] avec ceux qui invoquent leur Seigneur matin et soir, désirant Sa Face. et que Tes yeux ne se détachent point d'eux, en cherchant (le faux) brillant de la vie sur terre. et n'obéis pas à celui dont nous avons rendu le coeur inattentif à Notre Rappel, qui poursuit Sa passion et dont le comportement est outrancier.

29. et Dis: ‹La vérité émane de votre Seigneur›. quiconque le veut, qu'il croit, et quiconque le veut qu'il mécroie›. nous avons préparé pour les injustes un feu dont les flammes les cernent. et s'ils implorent à boire on les abreuvera d'une eau comme du métal fondu brûlant les visages. quelle mauvaise boisson et quelle détestable demeure!

30. ceux qui croient et font de bonnes oeuvres... vraiment nous ne laissons pas perdre la récompense de celui qui fait le bien.

31. voilà ceux qui auront les jardins du séjour (éternel) sous lesquels coulent les ruisseaux. ils y seront parés de bracelets d'or et se vêtiront d'habits verts de soie fine et de brocart, accoudés sur des divans (bien ornés). quelle bonne récompense et quelle belle demeure!

32. donne-leur l'exemple de deux hommes: à l'un d'eux nous avons assigné deux jardins de vignes que nous avons entourés de palmiers et nous avons mis entre les deux jardins des champs cultivés.

33. les deux jardins produisaient leur récolte sans jamais manquer. et nous avons fait jaillir entre eux un ruisseau.

34. et il avait des fruits et dit alors à son compagnon avec qui il conversait: ‹Je possède plus de bien que toi, et Je suis plus Puissant que Toi grâce à Mon clan›.

 

ادامه نوشته

آيات 21 تا 27 سوره مباركه كهف

گلبرگ دويست و نود و ششم

وَكَذَلِكَ أَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوا أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَأَنَّ السَّاعَةَ لا رَيْبَ فِيهَا إِذْ يَتَنَازَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًا رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِدًا (٢١)

سَيَقُولُونَ ثَلاثَةٌ رَابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًا بِالْغَيْبِ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ قُلْ رَبِّي أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَا يَعْلَمُهُمْ إِلا قَلِيلٌ فَلا تُمَارِ فِيهِمْ إِلا مِرَاءً ظَاهِرًا وَلا تَسْتَفْتِ فِيهِمْ مِنْهُمْ أَحَدًا (٢٢)

وَلا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِكَ غَدًا (٢٣)

إِلا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ وَاذْكُرْ رَبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لأقْرَبَ مِنْ هَذَا رَشَدًا (٢٤)

وَلَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَازْدَادُوا تِسْعًا (٢٥)

قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا لَهُ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ أَبْصِرْ بِهِ وَأَسْمِعْ مَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَدًا (٢٦)

وَاتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَ لا مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِهِ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا (٢٧)

21. Thus did we make their case known to the people, They might know that the promise of Allah is True, and that there can be no about the Hour of Judgment. Behold, They dispute among themselves As to affair. (Some) said, "Construct a building over them": their Lord knows about them: those who prevailed over their affair said, "Let us surely a place of worship over them."

22. (Some) say They were three, the dog being the among them; (others) say They were five, the dog being the sixth,- guessing at the unknown; (yet others) say They were seven, the dog the eighth. say thou: "My Lord knoweth best their number; it is but few know their (real case)." enter not, Therefore, into controversies them, except on a matter that is clear, nor consult any of them about affair of) the Sleepers.

23. nor say of anything, "I shall be sure to do so and tomorrow"-

24. without adding, "So please Allah." and call Thy to mind when Thou forgettest, and say, "I hope that My Lord will guide me closer (Even) than This to the right road."

25. so They stayed In their Cave three hundred years, (Some) add Nine (more)

26. say: "(Allah) knows best How long They stayed: with is (the knowledge of) the secrets of the heavens and the earth: How clearly sees, How finely He hears (everything)! They have no Protector other than nor does He share His command with any person whatsoever.

27. and Recite (and teach) what has been revealed to of the Book of Thy Lord: none can change His words, and none wilt Thou find a refuge other than Him.

 

21* و بدين گونه (مردم را) بر حالشان آگاه كرديم تا زمانى كه ميانشان درباره كارشان (معاد وقيامت ) گفتگو بود، بدانند كه وعده ى خدا (درباره ى رستاخيز) حقّ است واينكه در فرارسيدن قيامت ترديدى نيست ، پس (از آشكار شدن اين حقيقت ) عدّه اىگفتند: بر روى آنان بناى يادبودى بنا كنيد، پروردگارشان به حال آنان داناتر است ،آنان كه بر كارشان آگاهى و دسترسى يافته بودندگفتند: ما بر آنان معبد ومسجدى مىسازيم (تا نشان حركتِ توحيدى آنان باشد(

22* بزودى خواهند گفت : (اصحاب كهف ) سه نفر بودند، چهارمينشان سگشان بود و (عدّه اى ( گويند: پنج نفر بودند، ششمين آنان سگشان بود. (اين سخنى بى دليل و) پرتاب تيرِ گمانبه گذشته اى ناپيداست . و (عدّه اى ديگر) گويند: هفت تن بودند و هشتمين آنان سگشانبود. بگو: پروردگارم به تعدادشان داناتر است (و شمار) آنان را جز اندكى ، كسى نمىداند. پس درباره ى آنان جز به ظاهر (و آنچه آشكار كرده ايم )، مجادله مكن و دربارهى ايشان از هيچ كس از (اهل كتاب ) نظر مخواه

23* درباره ى هيچ چيز و هيچ كار، مگو كه من آن را فردا انجام مى دهم

24* مگر آنكه (بگويى :) اگر خدا بخواهد. و اگر فراموش كردى (گفتن : ان شاءاللّه ، همينكه يادت آمد) پروردگارت را ياد كن و بگو: اميد است كه پروردگارم مرا به راهى كهنزديك تر است ، راهنمايى كند

25* و آنان در غارشان سيصد سال ماندند و نُه سال (نيز بر آن ) افزودند

26* بگو: خداوند به مدّتى كه در غار ماندند، داناتر است . غيب آسمان ها و زمين از آنِاوست . چه بينا و شنواست ! جز او براى مردم هيچ يار و ياورى نيست و هيچ كس را درحكم و فرمانروايى خود شريك نمى گيرد

27* وآنچه را كه از كتاب پروردگارت به تو وحى شده است (بر مردم ) بخوان ، (سنّت ها و) كلمات الهى را تغيير دهنده اى نيست و هرگز جز او پناهگاهى نخواهى يافت (كه به آنپناهنده شوى)

21. et C'est Ainsi que nous fîmes qu'ils furent découverts, afin qu'ils [les gens de la cité] sachent que la promesse d'Allah est vérité et qu'il n'y ait point de doute Au sujet de l'Heure. aussi se disputèrent-ils à leur sujet et déclarèrent-ils: ‹Construisez sur eux un édifice. leur Seigneur les connaît mieux›. mais ceux qui l'emportèrent [dans la discussion] dirent: ‹Elevons sur eux un sanctuaire›.

22. ils diront: ‹Ils étaient trois et le quatrième était leur chien›. et ils diront en conjecturant sur leur mystère qu'ils étaient cinq, le sixième étant leur chien et ils diront: ‹sept, le huitième étant leur chien›. Dis: ‹Mon Seigneur connaît mieux leur nombre. il n'en est que pue qui le savent›. ne discute à leur sujet que d'une façon apparente et ne consulte personne en ce qui les concerne.

23. et ne Dis jamais, à propos d'une chose: ‹Je la ferai sûrement demain›.

24. sans ajouter: ‹Si Allah le veut›, et Invoque Ton Seigneur quand Tu oublies et Dis: ‹Je souhaite que Mon Seigneur me guide et me mène plus près de ce qui est correct›.

25. Or, ils demeurèrent dans leur caverne trois cent ans et en ajoutèrent neuf (années).

26. Dis: ‹Allah sait mieux combien de temps ils demeurèrent là. a Lui appartient l'Inconnaissable des cieux et de la terre. comme il est Voyant et Audient! ils n'ont aucun allié en dehors de Lui et il n'associe personne à son commandement.

27. et récite ce qui t'a été révélé du Livre de Ton Seigneur. Nul ne peut changer ses paroles. et Tu ne trouvera, en dehors de Lui, aucun refuge.

 

ادامه نوشته

آيات 16 تا 20 سوره مباركه كهف

گلبرگ دويست و نود و پنجم

وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلا اللَّهَ فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرفَقًا (١٦)

وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَتْ تَزَاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ ذَلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِدًا (١٧)

وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقَاظًا وَهُمْ رُقُودٌ وَنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَذَاتَ الشِّمَالِ وَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيدِ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا (١٨)

وَكَذَلِكَ بَعَثْنَاهُمْ لِيَتَسَاءَلُوا بَيْنَهُمْ قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْ قَالُوا لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قَالُوا رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَابْعَثُوا أَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هَذِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَلْيَنْظُرْ أَيُّهَا أَزْكَى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ أَحَدًا (١٩)

إِنَّهُمْ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ أَوْ يُعِيدُوكُمْ فِي مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوا إِذًا أَبَدًا (٢٠)

16. "When ye turn away from them and the things They other than Allah, betake yourselves to the Cave: your Lord will shower mercies on you and disposes of your affair towards comfort and ease."

17. Thou wouldst have seen the sun, when it rose, to the right from their cave, and when it set, turning away from them the left, while They Lay In the open space In the midst of the Cave. such are the Signs of Allah. He whom Allah, guides is rightly guided; but He whom leaves to stray,- for Him wilt Thou find no Protector to lead Him to the way.

18. Thou wouldst have deemed them awake, whilst They asleep, and we turned them on their right and on their left sides: their stretching forth His two fore-legs on the threshold: if Thou hadst come up to them, Thou wouldst have certainly turned back from them In flight, and certainly have been filled with terror of them.

19. such (being their state), we raised them up (from that They might question Each other. said one of them, "How long have ye (here)?" They said, "We have stayed (Perhaps) a Day, or part of a Day." length) They (all) said, "(Allah) (alone) knows best How long ye have stayed Now send ye then one of you with This money of yours to the town: let find out which is the best food (to be had) and bring some to you, that (ye satisfy your hunger therewith: and let Him behave with care and courtesy, let Him not inform any one about you.

20. "For if They should come upon you, They would stone or force you to return to their cult, and In that case ye would never attain

 

16* و آنگاه كه از مشركان و آنچه جز خداى مى پرستند فاصله گرفتيد، پس به غار پناه بريد،تا پروردگارتان از رحمت خود براى شما گشايشى بخشد و برايتان در كار (و سرنوشت ) شماگشايشى فراهم آورد

17* و (اگر آنجا بودى ) خورشيد را مى ديدى كه هنگام طلوع ، به سمت راست آنان متمايل مىشود وچون غروب كند، ايشان را وامى گذارد وبه چپ متمايل مى گردد و آنان در محلّىوسيع از آن غار قرار داشتند. اين از آيات و نشانه هاى خداست . هر كس را خدا هدايتكند، او هدايت يافته ى واقعى است و هر كه را به بيراهه واگذارد وگمراه كند،هرگزبراى او ياورى راهنما نخواهى يافت

18* و (اگر به آنان نگاه مى كردى ) آنان را بيدار مى پنداشتى (زيرا چشمانشان باز بود،) در حالى كه آنان خواب بودند و ما آنان را به پهلوى راست و چپ مى گردانديم (تابدنشان سالم بماند) و سگشان دست هاى خود را بر آستانه ى غار نهاده بود (و نگهبانىمى داد) اگر نگاهشان مى كردى ، پشت كرده و از آنان مى گريختى و سرتاپا، پراز ترس ازآنان مى شدى

19* وما آنگونه (كه خوابشان كرديم )، آنان را (از خوابى كه شبيه مرگ بود) برانگيختيم تاميان خود از يكديگر پرسش كنند. يكى از آنان گفت : چه مدّت (در اين غار) مانده ايد؟گفتند: يك روز يا بخشى از روز. (سرانجام ) گفتند: پروردگارتان داناتر است كه چهمقدار مانده ايد. پس يكى از خودتان را با اين پولتان به شهر بفرستيد تا ببيند كداميك غذاى پاكيزه ترى دارد، پس غذايى از آن برايتان بياورد و بايد (در اين كار) زيركىو دقّت به خرج دهد، ومبادا كسى را از شما آگاه كند

20* زيرا اگر آنان (مشركان ) بر شما دست يابند، سنگسارتان خواهند كرد، يا شما را بهآيين خودشان باز خواهند گرداند و در اين صورت هرگز رستگار نخواهيد شد

 

16. et quand vous vous serez séparés d'eux et de ce qu'ils adorent en dehors d'Allah, réfugiez-vous donc dans la caverne: votre Seigneur répandra de Sa miséricorde sur vous et disposera pour vous un adoucissement à votre sort›.

17. Tu aurais vu le soleil, quand il se lève, s'écarter de leur caverne vers la droite, et quant il se couche, passer à leur gauche, tandis qu'eux-mêmes sont là dans une partie spacieuse (de la caverne)... cela est une des merveilles d'Allah. celui qu'Allah guide, C'est Lui le bien-guidé. et quiconque il égare, Tu ne trouvera alors pour Lui aucun allié pour le mettre sur la bonne voie.

18. et Tu les aurais cru éveillés, alors qu'ils dorment. et nous les tournons sur le cٍté droit et sur le cٍté gauche, tandis que leur chien est à l'entrée, pattes étendues. Si Tu les avais aperçus, certes Tu leur aurais tourné le dos en fuyant; et Tu aurais été assurément rempli d'effroi devant eux.

19. et C'est Ainsi que nous les ressuscitâmes, afin qu'ils s'interrogent entre eux. l'un Parmi eux dit: ‹Combien de temps avez-vous demeuré là?› ils dirent: ‹Nous avons demeuré un Jour ou une partie d'un jour›. d'autres dirent: ‹Votre Seigneur sait mieux combien [de temps] vous y avez demeuré. envoyez donc l'un de vous à la ville avec votre argent que voici, pour qu'il voit quel aliment est le plus pur et qu'il vous apporte de quoi vous nourrir. qu'il agisse avec tact; et qu'il ne donne l'éveil à personne sur vous.

20. Si jamais ils vous attrapent, ils vous lapideront ou vous feront retourner à leur religion, et vous ne réussirez alors plus jamais›.

 

ادامه نوشته