آیات 118 تا 122 سوره مبارکه توبه
گلبرگ دویست و ششم
وَعَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الأرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ (١١٨)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (١١٩)
مَا كَانَ لأهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الأعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلا نَصَبٌ وَلا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلا إِلا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (١٢٠)
وَلا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً وَلا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١٢١)
وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ (١٢٢)
118. (He turned In Mercy also) to the three who were left behind; (They felt guilty) to such a degree that the earth seemed constrained to them, for all its spaciousness, and their (very) souls seemed straitened to them,- and They perceived that there is no fleeing from Allah (and no refuge) but to Himself. then He turned to them, that They might repent: for Allah is Oft-Returning, Most Merciful.
119. O ye who believe! fear Allah and be with those who are true (in word and deed).
120. it was not fitting for the people of Medina and the Bedouin Arabs of the neighbourhood, to refuse to follow Allah.s Messenger, nor to prefer their own lives to his: because nothing could They suffer or do, but was reckoned to their credit As a deed of righteousness,- whether They suffered thirst, or fatigue, or hunger, In the cause of Allah, or trod paths to raise the ire of the Unbelievers, or received any injury whatever from an enemy: for Allah suffereth not the reward to be lost of those who do good;-
121. nor could They spend anything (for the Cause) - small or great- nor cut across a valley, but the deed is inscribed to their credit: that Allah may requite their deed with the best (possible reward).
122. nor should the believers all go forth together: if a contingent from every expedition remained behind, They could devote themselves to studies In religion, and admonish the people when They return to them,- that Thus They (may learn) to guard themselves (against evil).
118* و نیز بر آن سه تن که " با عذرتراشی خود ، از کارزار" وا پس نهاده شدند – و مردم با قهر و نفرت از آنها بریدند – تا آنگاه که زمین با همه فراخی اش برآنها تنگ شد و دلهاشان به تنگ آمد و دانستند که از خدا هیچ پناهی نیست مگر به خود او، آنگاه " به بخشایش خود " بر آنان بازگشت تا توبه کنند ، که خدا توبه پذیر و مهربان است .
119* ای کسانی که ایمان آورده اید ، از خدای پروا کنید و با راستگویان باشید.
120* مردم مدینه و بادیه نشینان پیرامونشان را نسزد که از " همراهی با " پیامبر خدا واپس مانند و نه اینکه به " حفظ " جانهای خویش رغبت نمایند و از جان وی روگردان شوند – یعنی جانهای خویش از جان او عزیز تر شمارند - . این از آن روست که در راه خدا هیچ تشنگی و رنج و گرسنگی بدیشان نرسد و هیچ گامی در جایی که کافران را به خشم آرد ننهند و به هیچ کامی از دشمن دست نیابند – از کشتن و زخمی کردن و اسیر گرفتن و غنیمت بردن – مگر اینکه به پاداش آن برای ایشان کاری نیک و شایسته نویسند ، که خدا مزد نیکوکاران را تباه نمی کند .
121* و هیچ هزینه ای کوچک یا بزرگ نکنند، و هیچ وادیی – دره یا زمینی – نپیمایند مگر آنکه برایشان " کار شایسته " نوشته شود ، تا خدای به نیکو ترین آنچه می کردند پاداششان دهد .
122* و همه مومنان رانشاید که " برای جهاد " بیرون روند، پس چرا از هر گروهی از ایشان تنی چند بیرون نروند تا دانش بیاموزند – معارف و احکام اسلام را فرا گیرند- و تا مردم خویش را چون به سوی آنان باز گردند بیم دهند شاید بترسند و بپرهیزند.
118. et [il accueillit le repentir] des trois qui étaient restés à l'arrière Si bien que, toute vaste qu'elle fût, la terre leur paraissait exiguë; ils se sentaient à l'étroit, dans leur propre personne et ils pensaient qu'il n'y avait d'autre refuge d'Allah qu'auprès de Lui. puis il agréa leur repentir pour qu'ils reviennent [à Lui], car Allah est l'Accueillant Au repentir, le Miséricordieux.
119. vous qui croyez! craignez Allah et soyez avec les véridiques.
120. il n'appartient pas aux habitants de Médine, ni aux Bédouins qui sont autour d'eux, de traîner loin derrière le Messager d'Allah, ni de préférer leur propre vie à la sienne. car ils n'éprouveront ni soif, ni fatigue, ni faim dans le sentier d'Allah, ils ne fouleront aucune terre en provoquant la colère des infidèles, et n'obtiendront aucun avantage sur un ennemi, sans qu'il ne leur soit écrit pour cela une bonne action. en vérité Allah ne laisse pas perdre la récompense des bienfaiteurs.
121. ils ne supporteront aucune dépense, minime ou importante, ne traverseront aucune vallée, sans que (cela) ne soit inscrit à leur actif, en sorte qu'Allah les récompense pour le meilleur de ce qu'ils faisaient.
122. les croyants n'ont pas à quitter tous leurs foyers. pourquoi de chaque clan quelques hommes ne viendraient-il pas s'instruire dans la religion, pour pouvoir à leur retour, avertir leur peuple afin qu'ils soient sur leur garde.
خلاصه مفاهيم و تفسير جزء دهم از قرآن كريم
لو انزلنا هذاالقرآن على جبل لرايته خاشعا متصدعا من خشيه الله و تلك الامثال نضربها للناس لعلهم يتفكرون