سيماى سوره مريم

سوره مريم نوزدهمين سوره ى قرآن ، داراى نود و هشت آيه و در مكّهنازل شده است .

محتواى سوره را همچون ساير سوره هاى مكّى ،مسائل مربوط به قيامت و سرنوشت مجرمان و پاداش نيكوكاران و قسمتى از سرگذشت زكريّاو مريم و عيسى بن مريم و يحيى و ابراهيم و اسماعيل و ادريس عليهم السلام تشكيل دادهاست .

در تفسير الميزان مى خوانيم : خداوند در دو آيه ى آخر اين سوره مى فرمايد: هدف ما از نزول اين سوره ، بشارت و انذار است و اين هدف در قالب زيباى داستان زندگىپيامبران آمده است .
نام مريم 34 بار در قرآن آمده است و خداوند نام هيچ زنى رابا اسم خاص در قرآن ذكر نكرده ، جز مريم و تنها سوره اى كه به نام يك زن در قرآنناميده شده ، همين سوره مريم است .
در فضيلت تلاوت اين سوره آمده است كه هر كسمداومت به خواندن اين سوره كند، از دنيا نمى رود مگر آنكه خداوند او را از نظر جانو مال و فرزند بى نياز كند.البتّه شكى نيست باعمل به محتواى اين سوره انسان خود را از ديگران بى نياز خواهد ديد.

ü    گزيده اي از نكات اين گلبرگ

v      "كهيعص"، از حروف مقطّعهقرآن است كه در آن اسرار و رموزى نهفته ودر برخى دعاها خداوند را به اين حروف سوگندمى دهيم ومى گوييم : "بحقّ كهيعص"چنانكه حضرت على عليه السلام در دعايى فرمودند: "اللهم نسئلك يا كاف ها يا عين صاد"

v      "نداء"به معناى خواندنبا صداى فرياد است و"خَفيّا"به معناى پنهانى است نه آهسته ، چون چنين ندايى آهسته نمىشود، ولى پنهانى مى شود

v      در حديث آمده است : "خير الدّعا الخفىّ" بهترين دعا، دعايى است كه پنهانى باشد

v      نام"زكريّا"هفت مرتبهدر قرآن آمده است ، او از انبياى بنى اسرائيل و از فرزندان هارون ، برادر موسى است

v      "عاقِر" به مرد يا زنىگفته مى شود كه از او فرزندى به عمل نمى آيد. " اشتعال"به معناى زبانه كشيدن آتش و انتشار آن است . بنابراين ، جمله ى)واشتعل الرّاءس ( يعنى سفيدى موهادر سر من ، مثل آتش شعله كشيده و منتشر شده است

v      امام صادق عليه السلام فرمود: نگرانى زكريّا از عمو وپسر عموهايش بود

v      در آيات قرآن ، گاهى مراد از ارث ، علم است، و گاهى حكومت، ولى هر جا كه دليل خاصى نباشد، مراد از ارث ، مال است

v      پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: ميراث خداوند از بنده ى مؤ من ، فرزند صالحىاست كه پس از مرگ او، خدا را عبادت كند

v      كلمه ى"رَضى"هم بهمعناى مرضىّ خداوند است و هم به معناى محبوب مردم . مقام رضايت خدا از انسان وانسان از خدا، بالاترين مقام ها و فوز عظيم است

v      جمله ى"مِن قبل سَميّا" يا به معناى آن است كه نام يحيى بى سابقه است و يا آنكه ويژگى هاى شخصيّتى او سابقهندارد

v      امام باقر عليه السلام فرمودند: ميان بشارت به فرزند و تولّد حضرت يحيى ، پنج سالفاصله شد

v      خداوند بر هر چيزى قادر و هر كارى براى او آسان است

v      گاهى مراد از شب در عرف عرب ، شبانه روز است

v      حضرت زكريّا براى تميز بين حقّ و باطل ، بين وحى الهى و توهّمات شيطانى ، از خداوندطلبِ نشانه كرد

v      "بُكرة"به زمان ميانطلوع فجر تا طلوع خورشيد گفته مى شود و"عَشيّا" يا به فاصله ظهر تا غروب و يا به آخر روز گفته مى شود

v      زيرا نماز مشتمل بر تسبيح است

ü    گزيده اي  پيامهاي اين گلبرگ

v      يادآورى نعمت هاى ويژه ى خداوند، عامل محبّت الهى است

v      عبادت ودعا، زمينه ى دريافت رحمت است

v      از نقش دعا در تحوّلات زندگى بشر غافل نشويم

v      مؤ من هرگز احساس تنهايى نمى كند

v      در دعا از كلمه ى "ربّ" استمداد بجوييم

v      مؤ من ، هرگز از رحمت خدا ماءيوس نمى شود

v      در بينش الهى ، اراده خداوند بر عوامل طبيعى حاكم است

v      فرزند، هبه ى آسمانى از جانب خداوند است

v      قداست نبوّت با خواسته هاى فطرى و غريزى ، همچون فرزندخواهى منافاتى ندارد

v      براى صلاح و خوبى فرزند، حتّى قبل از انعقاد نطفه ، بايد دعا كرد

v      نام گذارى را ساده ننگريم ، بعضى از نامها از جانب خدا نازل شده است

v      مردان و زنان نازا، از لطف الهى ماءيوس نباشند

v      پسر يا دختر بودن فرزند، به دست خداست

v      قوانين طبيعى وعلل مادّى ، هرگز قدرت خدا را محدود نمى كند

v      تفكّر در خلقت و پديده ها، هر شك و ترديدى در قدرت خدا را برطرف مى كند

v      تمام حركات ما با اراده ى الهى است ، اگر او نخواهد با سلامتى كامل هم قدرت سخننداريم

v      مردان خدا، مكان خاصّى را براى عبادات خود قرار مى دهند

v      با هر وسيله اى بايد تبليغ كرد

v      وظيفه ى انبيا، دعوت مردم به عبادت است

v      فرزنددار شدن پيرمرد از همسر نازا، نشانه ى منزّه بودن خداوند از هرگونه كاستى وناتوانى است

v      از بهترين اوقات عبادت ، اوّل صبح و اوّل شب است