ü    گزيده اي  پيامهاي اين گلبرگ

* برخي كفار خدا را قبول دارند ولي معاد را قبول ندارند و دروغ بستن به خدا را بد مي دانند.

 

* كافران، همه راه هاي انحرافي را مي روند ولي ايمان نمي آورند.

 

* بي ايماني به آخرت، نوعي عذاب است، هم در دنيا هم در آخرت. (نگراني از پوچي، ترس از مرگ و هدر رفتن تلاش ها، بزرگ ترين عذاب دنيوي است).

 

* كسي كه قيامت را نپذيرد، هيچ راهي براي نجاتش نيست.

 

* براي ايمان به معاد و ديگر امور غيبي، از محسوسات كمك بگيريد. فكر در عظمت جهان هستي، سرچشمه ايمان به معاد است.

 

* دست خداوند براي هر گونه تغييري در نظام هستي باز است.

 

* در كنار منطق، تهديد هم لازم است.

 

* تفكر درباره هستي، سرچشمه بندگي و انابه به درگاه خداوند است.

 

* خداوند، به بندگان برگزيده خود، عطاياي ويژه اي مي دهد.

 

* هستي، شعور دارد و مورد خطاب الهي قرار مي گيرد.

 

* مناجات موجودات، امري حقيقي است، نه مجازي.

 

* دنيا و آخرت قابل جمع است. (نبوت و تصرف در هستي براي داوود(ع) جمع شد).

 

* اولياي خدا، ولايت تكويني و قدرت بر تصرف در هستي دارند.

 

* استفاده از طبيعت ارزش دارد.

 

* كسي كه دل خود را براي خدا نرم كند، خداوند هم آهن را براي او نرم مي كند.

 

* ذوب آهن، سابقه ديرينه اي  دارد.

 

* اولياي خدا با صنعت ارتباط داشتند.

 

* صنعت بايد با مديريت افراد صالح و به نفع مردم باشد.

 

* توليدات مردان خدا بايد كامل باشد.

 

* صنعت بايد با دقت و كيفيت همراه باشد.

 

* صنايع نظامي بايد براي عمل صالح باشد. (نه كشور گشايي و ظلم و ستم).

 

* صنعت آهنگري و ساخت ابزار فلزي، سابقه اي بس طولاني دارد.

 

* ايمان به علم خداوند، انگيزه انجام عمل صالح است.

 

* انبيا، بر جهان هستي و عالم تكوين ولايت دارند.

 

* براي تسخير طبيعت، تنها به تحليل هاي طبيعي اكتفا نكنيد. (حركت باد با اراده خدا در اختيار ولي خدا قرار گرفت).

 

* قدرت خداوند نسبت به همه چيز يكسان است. (براي حضرت داوود(ع) آهن و براي حضرت سليمان(ع) هوا را تسخير كرد).

 

* خداوند به داوود(ع) قدرت ذوب آهن و به سليمان(ع) ذوب مس را داده بود.

 

* انسان مي تواند جن را تسخير خود كند.

 

* جن با اراده و فرمان الهي، مأمور انجام كارهاي انسان مي شود.

 

* مديريت به قدرت و صلابت نياز دارد.

 

* جن اختيار دارد و مي تواند از فرمان الهي سرباز زند و در اين صورت كيفر مي شود.

 

* جن، موجودي است هنرمند و صنعتگر.

 

* كارگر بايد زير نظر كارفرما باشد.

 

* به معنويات، قبل از ماديات توجه كنيد.

 

* مسگري و ريخته گري، سابقه اي بس طولاني دارد. (تهيه ظروف از مس گداخته در زمان حضرت سليمان(ع) بوده است).

 

* امكانات بايد زمينه سپاسگزاري از خداوند باشد.

 

* شكر، تنها به زبان نيست بلكه يك عمل است.

 

* زمان مرگ، به دست خداست.

 

* مرگ، حتي به سراغ كساني كه نبوت و سلطنت را يك جا دارند مي رود.

 

* حيوانات، مأموران خدا هستند.

 

* جن، غيب نمي داند.

 

* جنيان داراي احساس عزت و ذلت و گريز از كار سخت هستند.

 

 

 

 

ü    گزيده اي از نكات اين گلبرگ

 

 

* شايد توبه و ناله كوه ها با داوود(ع)، همان تسبيح آنها باشد "انا سخّرنا الجبال معه يسبّحن بلعشي و الاشراق".

خداوند به حضرت داوود(ع) دوازده فضيلت داده است:

1- علم الهي "و لقد آتينا داود و سليمان علما".

2- نبوت و رسالت "آتاه الله الملك و الحكمة".

3- كتاب آسماني "آتينا داود زبورا".

4- خلافت " يا داود انّا جعلناك خليفة في الارض".

5- استواري حكومت "شدّدنا ملكه".

6- امكانات فراوان "اوتينا من كل شيء".

7- حكمت "آتيناه الحكمة و فصل الخطاب".

8-قضاوت "فاحكم بين النّاس بالحقّ".

9- نرم شدن آهن در دست او "اَلَنّا له الحديد".

10- فهميدن سخن پرندگان "عُلّمنا منطق الطير".

11- هم صدايي كوه ها و پرندگان با او "يا جبال اوّبي معه و الطّير".

12- فرزندي مثل سليمان(ع) "وهبنا لداود سليمان".

در حديث مي خوانيم كه خداوند به داوود(ع) فرمود: تو بنده خوبي هستي اگر از بيت المال مصرف نكني! او چهل روز گريه كرد تا خداوند آهن را به دست او نرم و مشغول زره بافي شد و هر روز يك زره به قيمت هزار درهم مي بافت و تا سيصد و شصت زره بافت.

* "سابغات" جمع "سابغ"، به معناي زره كامل و فراخ است.

 

كلمه "سرد"، به معناي بافتن است. "و قدّر في السّرد" يعني در بافتن زره متناسب و به اندازه، دقت كن.

 

* "غدوّ" به معناي حركت در طرف صبح و "رواح"، حركت از ظهر به بعد است و مراد از كلمه "عين" ظرفي است كه در آن مس ذوب مي شود.

خداوند به حضرت سليمان(ع) نيز هم چون پدرش داوود الطاف ويژه اي عطا كرده است.

به گفته قرآن، جن موجودي است مكلف، عاقل، انتخاب گر، قدرتمند و تلاشگر.

در سوره «ص» مي خوانيم: اجنه براي سليمان(ع) بنايي و غواصي مي كردند.

تسخير باد به دست حضرت سليمان(ع)، يعني استفاده از آن در حركت ابرها، حركت كشتي ها، تلقيح گياهان، تلطيف هوا و غير آن "و لسليمان الريح".

كتاب تورات (تحريف شده)، حضرت سليمان(ع) را پادشاهي جبار، بتخانه ساز و تسليم هوس هاي زنان معرفي كرده، كه اي برخلاف قرآن است.

 

* "محاريب" جمع "محراب" يا به معناي محل عبادت است و يا به معناي محل حرب و جنگ، زيرا بر بالاي قصرها، جايگاه مخصوصي براي دفاع ساخته مي شد.

"تماثيل" جمع "تمثال" به معناي مجسمه است. شايد مراد ساخت اشياي زينتي همانند اشياي طبيعي باشد. چنان كه در روايتي از امام باقر(ع) آمده است؛ مراد از "تماثيل"، مجسمه درختان و گياهان است، نه انسان و حيوان. "جفان" جمع "جفيه"، ظرف هاي بسيار بزرگ را گويند كه مثل حوض است. "جَواب" جمع "جابيه"، به معناي حوض است. "قدور" جمع "قِدر" به معناي ديگ است. "راسيات" جمع "راسية" به معناي ثابت است.

بسياري از مردم شكر مي كنند و شاكر هستند، اما شكور كم است، يعني كسي كه همواره شكرگزار باشد "قليل من عبادي الشكور".

 

* حضرت علي(ع) مي فرمايد: "فلو ان احداً يجد الي البقاء سلَماً او الي الموت سبيلا لكان ذلك سليمان ابن داود الّذي سخّر له ملك الجنّ والانس مه النبوّة و عظيم الزّلفة".

اگر كسي براي ماندن و بقا راهي داشت و مي توانست از مرگ در امان بماند، همانا سليمان(ع) بود كه جن و انس در تسخير او بودند و مقام نبوت را دارا بود و قرب و منزلتي بزرگ داشت.

"منسأة" به معناي عصا و به گفته روايات مراد از "العذاب المهين" كارهاي سختي بود كه جنيان انجام مي دادند.

 

 

 

 

حيوانات مأمور خدا هستند

- تكه اي از بدن گاو، مقتول را زنده مي كند و او قاتل خود را معرفي مي كند. (در ماجراي گاو بني اسرائيل).

- عنكبوت، پيامبر را در غار حفظ مي كند.

- كلاغ، معلم بشر مي شود.

- هدهد، مأمور رساندن نامه سليمان(ع) به بلقيس مي شود.

- ابابيل، مأمور سركوبي فيل سواران مي شود.

- اژدها، وسيله حقانيت موسي(ع) مي شود.

- نهنگ، مأمور تنبيه يونس(ع) مي شود.

- موريانه وسيله كشف مرگ سليمان(ع) مي شود.

- سگ اصحاب كهف مأمور نگهباني مي شود.

- چهار پرنده سبب اطمينان ابراهيم(ع) مي شود.

- الاغ، سبب يقين عُزير به معاد مي شود.

- شتر، گاو و گوسفند در حج، شعائر الهي مي شوند.

- حيوان، وسيله خداشناسي مي شود.

- حيوان، وسيله آزمايش انسان مي شود.

- حيوان، معجزه الهي مي شود.

- حيوان، وسيله قهر الهي مي شود.

در قرآن چندين سوره به نام حيوانات است: بقره، انعام، نحل، نمل، عنكبوت و فيل.